ZEITGEIST 2

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ZEITGEIST ΜΕΡΟΣ Β' 
Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΙΧΘΥΣ
 
Οι θεωρητικοί του Zeitgeist ερμηνεύουν λανθασμένα το χριστιανικό σύμβολο ΙΧΘΥΣ. Αρχικά το παραλληλίζουν με άλλα παρόμοια σύμβολα αρχαίων θρησκειών, ώστε να συμπεράνουν την επίδραση των θρησκειών αυτών επί του Χριστιανισμού. Στην συνέχεια το συνδέουν με το ομώνυμο ζώδιο, για να στηρίξουν την άποψη που θέλει τον Ιησού Χριστό να εγκαινιάζει την εποχή των Ιχθύων.
Ακούμε τον αφηγητή της ταινίας να λέει:
«Τώρα, ο Ιησούς είναι η φιγούρα που εισάγει στην εποχή που έπεται αυτής του Κριού, την εποχή των Ιχθύων, των δύο ψαριών. Ο συμβολισμός του ιχθύος είναι άφθονος στην Καινή Διαθήκη. Ο Ιησούς τρέφει 5000 ανθρώπους με ψωμί και δύο ψάρια. Όταν ξεκινά τη αποστολή του περπατώντας κατά μήκος της Γαλιλαίας, φιλιώνει με δυο ψαράδες που τον ακολουθούν. Και νομίζω όλοι έχουμε δει το ψάρι-Ιησούς στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων. Λίγοι ξέρουν τι πραγματικά σημαίνει. Είναι το παγανιστικό αστρολογικό σύμβολο για το Βασίλειο του Ήλιου κατά την διάρκεια της εποχής των Ιχθύων. Επίσης, η υποτιθέμενη ημερομηνία γέννησης του Ιησού είναι ουσιαστικά η αρχή αυτής της εποχής». 
Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, ας δούμε την λογική των αναγωγών του Peter Joseph. Αναφέρεται στο θαύμα του χορτασμού των πέντε χιλιάδων με 5 άρτους και δύο ψάρια (Ματθ. 14,13-21,  Μαρκ. 6,30-44,  Λουκ. 9,10-17,  Ιωάν. 6,1-14). Γιατί, λοιπόν, να εισάγει στην εποχή των Ιχθύων και όχι στην «εποχή του Άρτου»; Διότι δεν υπάρχει τέτοια αστρολογική εποχή, θα απαντούσε κάποιος με αφέλεια. Ακριβώς!
Επίσης, αργότερα χόρτασε 4000 με επτά άρτους και λίγα ψάρια (Ματθ. 15,32-39, Μαρκ. 8,1-10). Γιατί δεν χρησιμοποιείται αυτό το θαύμα; Προφανώς, διότι δεν αναφέρει τον αριθμό των ψαριών. Οι θεωρητικοί του Zeitgeist ψάχνουν οπωσδήποτε δύο ψάρια, να τα ταιριάξουν στο αστρολογικό σύμβολο των Ιχθύων.
Επίσης, κατά την κλήση των πρώτων μαθητών από τον Ιησού, όταν αυτός περπατούσε στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας (Ματθ. 4,18-22, Μαρκ. 1,16-20, Λουκ. 5,1-11), δεν ήταν δύο οι ψαράδες, αλλά τέσσερεις (Πέτρος, Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης). Και εκτός αυτών υπολείπονται και οι άλλοι οκτώ από τον κύκλο των δώδεκα, με τα δικά τους επαγγέλματα. Για παράδειγμα ο Ματθαίος ήταν τελώνης. Γιατί δεν δίνεται σε αυτά ανάλογη σημασία;
Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι η χρήση των περιστατικών της Καινής Διαθήκης είναι επιλεκτική, ώστε να ταιριάζει με όσα οι θεωρητικοί του Zeitgeist θέλουν να πουν. Ταυτόχρονα, αποκρύπτονται όσα στοιχεία αναιρούν αυτές τις απόψεις ή τροποποιούνται για να ταιριάζουν. Κανένα συμπέρασμα δεν μπορεί να εξαχθεί από τα παραπάνω αποσπάσματα, αντίθετα αυτά βιάζονται να ταιριάξουν με προαποφασισμένες θέσεις. Αυτή, όμως, είναι η λογική των προκαταλήψεων και κανονικά δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται από ανθρώπους που ευαγγελίζονται την αλήθεια και υπόσχονται να μας απαλλάξουν από αυτές. Η ίδια τακτική ακολουθείται και από τους αιρετικούς, τους νεοεποχίτες, και κάθε είδους ψευδο-διδάσκαλους και ψευδο-προφήτες, για την χειραγώγηση και τον έλεγχο της σκέψης των οπαδών τους.
Οι θέσεις αυτές υπάρχουν και στην σύμβουλο επί θρησκευτικών θεμάτων της ταινίας Acharya S, και στο βιβλίο της The Christ Conspiracy:
«Όπως ο Μωυσής δημιουργήθηκε για να εισάγει στην εποχή του Κριού, έτσι και ο Ιησούς για να υπηρετήσει ως ο Άβαταρ για την εποχή των Ιχθύων, κάτι το οποίο αποδεικνύεται από την άφθονη απεικόνιση του ψαριού που χρησιμοποιείται σε όλη την ευαγγελική ιστορία. Αυτή η ζωδιακή σύνδεση έχει τόσο αποσιωπηθεί, ώστε οι άνθρωποι με το σύμβολο του ψαριού στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων τους δεν έχουν ιδέα τι αντιπροσωπεύει, αν και έχουν ακούσει λανθασμένα ότι αναπαριστά το «ΙΧΘΥΣ», έναν αναγραμματισμό του «Ιησούς Χριστός Θεού Υιός, Σωτήρ», ενώ ιχθύς είναι επίσης η ελληνική λέξη για το ψάρι[i]».
«Ο Massey επίσης αναφέρει ότι ο Ώρος στην Αίγυπτο ήταν ένα ψάρι προ αμνημονεύτων εποχών, και όταν η ισημερία εισήλθε στο ζώδιο των Ιχθύων, ο Ώρος αναπαριστάνονταν ως Ιχθύς, με το σύμβολο του ψαριού πάνω από το κεφάλι του. ... Έτσι ο Ιησούς είναι ο θεός ψάρι, ο οποίος, κατά τον Λουκά 24,11-12, μετά την ανάστασή του αναγκάζεται να ρωτήσει "Έχετε κανένα ψάρι;", καθιερώνοντας την επιλογή της τροφής της θρησκευτικής κοινότητας της νέας εποχής[ii]».
«Όπως ο μυθικός Μωυσής έκανε δυνατή την εγκαινίαση της νέας εποχής του Κριού, ο Ιησούς δημιουργήθηκε για να κάνει το ίδιο με την εποχή των Ιχθύων. Έτσι, στον μύθο του Κρίσνα/Χριστού  προστέθηκε το μοτίβο του ψαριού από τον μύθο του Όσιρι/Ώρου, όπως και άλλα στοιχεία της Αιγυπτιακής και άλλων θρησκειών...[iii]»
Δύο από τις πηγές της Acharya S, δηλωμένες από την ίδια και με αναφορές στα έργα τους είναι ο Gerald Massey και ο Albert Churchward. Στα έργα του πρώτου εντοπίζουμε τις απόψεις αυτές:
«Το ψάρι, η φιγούρα της αφθονίας που εισήχθη από τον Κατακλυσμό, έγινε στην συνέχεια το σύμβολο του Ατούμ-Ώρου. Ο τύπος μπορεί να υπέστη αλλαγή από τον κροκόδειλο του Σεβέκ στον σίλουρο ή ηλεκτρικό χέλι του Ατούμ, αλλά το ψάρι παρέμεινε ως ένα έμβλημα του Ιχθύος ή Ιχθύωνος, εκείνου του σωτήρα του κόσμου που ήρθε πρώτα στην Αφρική σαν ψάρι. Έχουμε ήδη δει ότι το μυστικιστικό έμβλημα που καλείται "Vesica Pisces", ως πλαίσιο και χρυσή αύρα για την παρθένο και το παιδί της, είναι ο ζωντανός μάρτυρας για την γέννηση του Ιησού από το στόμα του ψαριού, όπως ήταν στην αρχή για τον Ιούσα ή Ώρο του Κατακλυσμού. Αυτό επίσης θα εξηγήσει γιατί ο Ιχθύς, το ψάρι, είναι ο τίτλος του Ιησού στην Ρώμη˙ γιατί η χριστιανική θρησκεία ιδρύθηκε πάνω σε ένα ψάρι[iv]».
«Όταν ο Ώρος είχε ολοκληρώσει την περίοδο των 2.155 χρόνων με την εαρινή ισημερία στο ζώδιο του Κριού, ο τόπος γέννησης πέρασε στο ζώδιο των Ιχθύων, όπου ο αναμενόμενος ανανεωτής ως το αιώνιο παιδί ... ήταν προορισμένο να εκδηλωθεί ως ψάρι, γεννημένο από μητέρα-ψάρι, στο ζωδιακό σύμβολο του ψαριού[v]».
«Κατά την μετάπτωση των ισημεριών, περίπου το 255 π.Χ., η εαρινή πέρασε στο ζώδιο των Ιχθύων, και ο Μεσσίας που για 2,155 χρόνια αναπαριστάνονταν ως Κριός ή Αμνός, και πριν για άλλα 2.155 χρόνια ως Άπης ο Ταύρος, τώρα εικονίζονταν ως ψάρι, ή ο άνθρωπος-ψάρι, που καλείται στα ελληνικά Ιχθύς. Ο αρχικός άνθρωπος-ψάρι - ο Αν της Αιγύπτου ή Οάν της Χαλδαίας - ίσως χρονολογείται στον προηγούμενο κύκλο της μετάπτωσης 26.000 χρόνια πριν˙ και περίπου το 255 π.Χ. ο Μεσσίας, ως άνθρωπος-ψάρι, έμελε να έρθει ξανά ως κήρυκας των ουρανίων υδάτων[vi]».
Μόνο από τα παραπάνω μπορεί να καταλάβει κανείς ότι ο Gerald Massey έχει ξεπεράσει τα όρια της συγκριτικής μυθολογίας, τηρουμένης ακόμη και της ελαστικότητας αυτών των ορίων που τους δίνει η απαιδευσιά του, κι έχει εισέλθει στον χώρο της υποκουλτούρας της λογοτεχνίας του φανταστικού.
Στην αρχαία Αίγυπτο δεν υπήρχε κάποιο μυθολογικό ον με το όνομα An και τα χαρακτηριστικά του ψαριού. Προσεγγίζοντας το όνομα βρίσκουμε κάποιον θεό An-Hur ή Ονούρη, που εισήχθη στην αιγυπτιακή μυθολογία κατά την διάρκεια της 11ης δυναστείας ως θεός του πολέμου. Με μορφολογική προσέγγιση βρίσκουμε τον θεό Rem με την μορφή του ψαριού, ο οποίος έκανε την γη εύφορη  με τα δάκρυά του. Θεωρείτε η προσωποποίηση των δακρύων του Ρα.
Ο An ως θεός-ψάρι είναι ένα δημιούργημα του Massey, που τον κατασκευάζει με τα εξής στοιχεία:
«An στα αιγυπτιακά είναι το όνομα για τον διδάσκαλο, τον γραφέα, τον ιερέα. An ήταν το ψάρι στην Αίγυπτο. An με το ψάρι ως ιδεογράφημα, είναι ένα αρχαίο αιγυπτιακό όνομα ενός θρόνου που βρέθηκε από τον Lepsius ανάμεσα σε άλλους μνημειώδεις τίτλους σε έναν τάφο κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας. Αυτός ο An ... είναι ό,τι πιο όμοιο πρότυπο με τον Oan ή Ωάννη, που προήλθε από τα νερά για να δείξει στους Βαβυλόνιους, πώς να ζουν,...[vii]».
Αυτό το φανταστικό δημιούργημα το κατασκεύασε ο Massey με τις διαφορετικές ερμηνείες μιας λέξης, που δεν μπορούμε να βεβαιώσουμε αν είναι ορθές, για να ταιριάζει με τον Οάννη, των Χαλδαίων. Και αυτό το έκανε διότι η ήδη υπάρχουσα ψαρόμορφη φιγούρα των αρχαίων Αιγυπτίων δεν πληρούσε τα δεδομένα που αυτός ήθελε.
 
Σύμφωνα με τον Βαβυλώνιο συγγραφέα του Γ' αι. π.Χ Βήρωσσο, ο Ωάννης ήταν ένα μυθικό ον που κατοικούσε στην Ερυθρά Θάλασσα με την μορφή ψαριού. Αυτό σύμφωνα με τον μύθο δίδαξε στους ανθρώπους την σοφία. Το έργο του Βήρωσσου δεν έχει διασωθεί, αλλά αποσπάσματα διατηρήθηκαν στο έργου του Ευσέβιου Καισαρείας, Χρονικόν,Εκλογαί. Συγκεντρωμένα βρίσκονται στο Fragmenta Historicorum Graecorum, vol. II, p.495-510, μαζί με αποσπάσματα που συλλέχθηκαν και από άλλα έργα. Επίσης αποσπάσματα υπάρχουν και στην συλλογή του I. P. Cory, The Ancient Fragments, Cambridge 1828, στις σελ. 19-38. Νεώτερη έκδοση είναι αυτή των Verbrugghe, G.P. & Wickersham, Berossos and Manetho Introduced and Translated: Native Traditions in Ancient Mesopotamia and Egypt, University of Michigan Press 2000.

Παραθέτουμε ένα απόσπασμα, στο οποίο περιγράφεται ο Ωάννης:
το οποίο υπάρχει μόνο σε αρμενική μετάφραση, και του Γεώργιου Σύγκελλου,
«Εν δε τω πρώτω ενιαυτώ φανήναι εκ της Ερυθράς θαλάσσης κατά τον ομορρούντα τόπον τη Βαβυλωνία ζώον άφρενον ( ο J. Voss διορθώνει σε άρρεν ον) ονόματι Ωάννην, καθώς και Απολλόδωρος ιστόρησε, το μεν όλον σώμα έχων ιχθύος, υπό δε την κεφαλήν παραπεφυκυίαν άλλην κεφαλήν υποκάτω της του ιχθύος κεφαλής, και πόδας ομοίως ανθρώπου, παραπεφυκότας δε εκ της ουράς του ιχθύος˙ είναι δε αυτώ φωνήν ανθρώπου, την δε εικόνα αυτού έτι και νυν διαφυλάσσεσθαι˙ τούτο δε φησίν, το ζώον, την μεν ημέραν διατρίβειν μετά των ανθρώπων, ουδεμίαν τροφήν προσφερόμενον, παραδιδόναι τε τοις ανθρώποις γραμμάτων και μαθημάτων και τεχνών παντοδαπών εμπειρίαν, και πόλεων συνοικισμούς και ιερών ιδρύσεις, και νόμων εισηγήσεις και γεωμετρίαν διδάσκειν, και σπέρματα και καρπών συναγωγάς υποδεικνύναι, και συνόλως πάντα τα προς ημέρωσιν ανήκοντα βίου παραδιδόναι τοις ανθρώποις[viii]».
Το απόσπασμα είναι από το έργο του Γεώργιου Σύγκελου.
Ένα διεγνωσμένο λάθος που έκαναν τόσο ο Massey και οι αποκρυφιστές της εποχής του, όσο και οι σύγχρονοι Zeitgeist-ές που τους ακολουθούν είναι να ετυμολογούν την λέξη Oannes από την αρχαία βαβυλωνιακή Ea, όνομα της θεάς της σοφίας. Εις πείσμαν αυτών όμως, η επιστήμη ετυμολογεί την λέξη από το όνομα Uan του μυθικού Βαβυλώνιου σοφού Adapa[ix]. Για άλλη μια φορά οι Zeitgeist-ές συλλαμβάνονται να διαστρεβλώνουν την αλήθεια.
Τι έχουμε μέχρι στιγμής; Ένα κατασκευασμένο ον, γέννημα της φαντασίας του Massey. Ένα επίσης μυθικό ον αμφίβολης αναγνωρισιμότητας. Αυτά τα δύο παρουσιάζονται ως μεσσιανικά πρότυπα της εποχής των Ιχθύων και συγκρίνονται με τον Ιησού Χριστό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Με την λογική αυτή, ο τελευταίος κομπάρσος περσικής σαπουνόπερας έδωσε μαθήματα υποκριτικής στην Μαρίκα Κοτοπούλη, για ν' ανεβάσει αρχαία τραγωδία.
Παρουσιάζεται, επίσης και ο Ώρος, ως θεός-ψάρι. Εκτός από την επιθυμία του Massey και των Zeitgeist-ών, να συνδέσουν τον Ώρο με τον Χριστό, δεν υπάρχει άλλος λόγος γι' αυτήν την παρουσίαση. Όσο και να ψάξει κανείς δεν μπορεί να βρει τον Ώρο ως ψάρι, για έναν απλούστατο λόγο. Παρουσιάζονταν ως γεράκι. Στον Πλούταρχο μπορεί να βρεθεί η σημασία του ψαριού στην αρχαία αιγυπτιακή μυθολογία, η οποία είναι πολύ διαφορετική από αυτήν των Zeitgeist-ών:
«Εν Σαί γουν εν τω προπύλω του ιερού της Αθηνάς ην γεγλυμμένον βρέφος, γέρων και μετά τούτον ιέραξ, εφεξής δ' ιχθύς, επί πάσι δ' ίππος ποτάμιος. Εδήλου δε συμβολικώς "ω γινόμενοι και απογινόμενοι, [θεός αναίδειαν μισεί". Το μεν γαρ βρέφος γενέσεως σύμβολον, φθοράς] δ' ο γέρων˙ ιέρακι δε τον θεόν φράζουσιν, ιχθύει δε μίσος, ώσπερ είρηται, διά την θάλατταν, ίππω ποταμίω δ' αναίδειαν». (Ισις και Όσιρις §21).
Το ψάρι, λοιπόν, για τους αρχαίους Αιγύπτιους συμβόλιζε το μίσος. Το πώς ένα σύμβολο μίσους έγινε αργότερα το σύμβολο της Αγάπης των Χριστιανών, μόνο οι αποκρυφιστές και οι νεοεποχίτες Zeitgeist-ές και οι ασεβείς πόθοι τους μπορούν να καταλάβουν. Άραγε, αυτοί γνώριζαν καλύτερα από τον μύστη των αρχαίων μυστηρίων Πλούταρχο; Το συγκεκριμένο έργο του πάντως το γνωρίζουν, εφόσον το χρησιμοποιούν ενίοτε. Αλλά κι εδώ εφαρμόζουν την μέθοδο της επιλεκτικής και αποσπασματικής ανάγνωσης.
Η επιγραφή της Σαΐδος φαίνεται ν' απευθύνεται από τα βάθη των αιώνων και σ' αυτούς,
«εσείς που γεννιέστε και πεθαίνετε, ο θεός μισεί την αναίδεια»
Διότι είναι πραγματικά αναίδεια όλη αυτή η επιχείρηση διαστρέβλωσης της αλήθειας. Επίσης είναι προσβολή της νοημοσύνης μας, να θεωρούν ότι θα καταπιούμε αμάσητα όσα μας προσφέρουν. Όσοι νομίζουν ότι δεν πρόκειται να ψάξουμε για να πιστοποιήσουμε την αλήθεια των όσων ισχυρίζονται, κάνουν το ίδιο λάθος με αυτούς που νομίζουν ότι εφαρμόζουμε το «πίστευε και μη ερεύνα». Αλλά αυτό δεν ισχύει για τους Χριστιανούς, αντίθετα για τους οπαδούς όλων αυτών των καταστροφικών δοξασιών της Νέας Εποχής. Και για όσα κατηγορούν τους Χριστιανούς είναι οι ίδιοι αυτοί που πρώτοι βρίσκονται ένοχοι των κατηγοριών τους.


Ένα άλλο σημείο που πρέπει να προσεχθεί αφορά τον όρο "Vesica Pisces" ή ακριβέστερα "Vesica Piscis", που μεταφράζεται από τα λατινικά ως «κύστη του ψαριού» ή «νυκτική κύστη». Αφορά το γεωμετρικό σχήμα που είναι ο κοινός τόπος της τομής δύο κύκλων με την ίδια ακτίνα, όπου το κέντρο του καθενός από αυτούς βρίσκεται στην περιφέρεια του άλλου. Αυτό το γεωμετρικό σχήμα χρησιμοποιήθηκε από την δυτική τέχνη με τον όρο aureole ως περίγραμμα της μορφής του Ιησού. Ο αντίστοιχος όρος στην Ορθόδοξη αγιογραφία είναι «Δόξα» και αναπαριστά το Φως της Μεταμορφώσεως, το Άκτιστο Φως, που αντίκρισαν οι μαθητές του Χριστού στο όρος Θαβώρ. Βέβαια, υπάρχει σημαντική διαφορά στην διδασκαλία περί ακτίστου φωτός μεταξύ της Εκκλησίας και του Παπισμού, όπως φάνηκε και στην διαμάχη μεταξύ του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του Βαρλαάμ του Καλαβρού, κατά τον ΙΔ' αι. μ.Χ.  Αλλά ο Gerald Massey δεν ερμηνεύει με κανέναν από τους δύο. Στο έργο του Ancient Egypt,..., σελ. 241 διαβάζουμε:


«Το vesica επιβιώνει στον ελευθεροτεκτονισμό όπως επίσης και στην χριστιανική εκκλησία, η οποία ιδρύθηκε πάνω στο ψάρι και την κολυμβήθρα στην Ρώμη. Αναπαριστά ένα αρχετυπικό και ανέκφραστο μυστήριο ως γεωμετρικό σύμβολο, όχι κάποιο που ήταν απλά ανατομικό. Μιλώντας για το vesica, ο δρ. Oliver λέει ότι αυτή η μυστηριώδης φιγούρα κατείχε μια ακατάλυτη επίδραση στις λεπτομέρειες της ιερής αρχιτεκτονικής, και συνιστούσε το μεγάλο και ανθεκτικό μυστικό της αρχαίας αδελφότητας».
Ο δρ. Oliver, που αναφέρθηκε, είναι ο George Oliver (1782-1867), Grand Master της Μεγάλης Στοάς της Μασαχουσέτης (τιμητικός τίτλος, καθώς ο ίδιος κατοικοέδρευε στο Lincolnshire της Αγγλίας) και η αναφορά στο βιβλίο του Discrepancies of Masonry, με πρώτη έκδοση το 1875 και πρόσφατη το 2003 από Kessinger Publishing. Ο Massey σημειώνει από την σελ. 109 αυτού του βιβλίου. Η ερμηνεία του Massey είναι η μασονική ερμηνεία του συμβόλου, και αυτό μας το βεβαιώνει ο ίδιος George Oliver, σε μια διάλεξη, που περιλαμβάνεται στην συλλογή με τίτλο, The Symbol of Glory:


«Το ιερό έμβλημα είναι τοποθετημένο μέσα σε vesica pisces˙ η δόξα η οποία συνήθως περιβάλει, σε ορισμένες αρχαίες εικόνες, όλο το σώμα του Χριστού, σχηματισμένη σαν ψάρι, και με την ένδειξη "ιχθύς", ακροστιχίδα από τα αρχικά των λέξεων των τίτλων του, δηλ. Ιησούς Χριστός, Θεού Υιός Σωτήρ. Συχνά αναπαριστάται στα παράθυρα του αετώματος των εκκλησιών για ν' αποδώσει τον ίδιο υπαινιγμό˙ και συνιστά την χρυσή αύρα η οποία πηγάζει  από το δοξασμένο σώμα του Χριστού, ενώ όταν πηγάζει από το κεφάλι ακτινοβολεί ακτινωτά.
Αυτή  η μεγαλειώδης εμφάνιση είναι ένα από τα πιο αρχαία σύμβολα της Μασονίας[x]».
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο Gerald Massey, τον οποίο τόσο συχνά επικαλούνται οι Zeitgeist-ές, επαναλαμβάνει μασονικές διδασκαλίες.


Ένα ακόμη εσκεμμένο σφάλμα, το οποίο διαπράττει ο Massey, αφορά τον Atum. Αυτός είναι μία από τις μείζονες θεότητες της αρχαίας Αιγύπτου, ο πρώτος αυτοδημιούργητος θεός που ξεπρόβαλε από το αρχέγονο υδάτινο χάος (Nu). Αργότερα, κατά την περίοδο του Νέου Βασιλείου, η λατρεία του συνδέθηκε με την λατρεία του Ρα, οπότε συναντιέται ο τύπος Ατούμ-Ρα. Ποτέ δεν συνδέθηκε με την λατρεία του Ώρου. Επίσης, ποτέ δεν απεικονίστηκε ως ψάρι. Εδώ ο Massey απεγνωσμένα, προσπαθεί να συνδέσει τον Ώρο με τον Ατούμ, τον πρώτο θεό που ξεπήδησε από το νερό, διότι ήδη τον έχει συνδέσει με τον Ιησού, κι έτσι να δικαιολογήσει την ερμηνεία του ψαριού και την αιγυπτιακή προέλευση. Το μόνο που κάνει είναι να λέει πράγματα ανυπόστατα. 


Ο Sebek ή Sobek ήταν η θεοποιημένη μορφή των κροκόδειλων του Νείλου. Στους αρχαίους Έλληνες ήταν γνωστός ως Σούχος. Κύριο κέντρο της λατρείας του ήταν η πόλη που σήμερα καλείται Al-Fayyum. Οι ακόλουθοί του πίστευαν ότι αυτός ήταν η θεός που ξεπήδησε πρώτος από τα αρχέγονα ύδατα και όχι ο Ατούμ. Ο τύπος του ποτέ δεν εξελίχθηκε σε κάτι άλλο, ούτε στο «χέλι του Ατούμ», όπως ισχυρίζεται ο Massey. Σε κάποιες περιοχές η λατρεία του συνδέθηκε με την λατρεία του Άμμωνα, και όταν η τελευταία συνδέθηκε με αυτήν του Ρα, προέκυψε έμμεσα ο τύπος του Σοβέκ-Ρα[xi].    
 
Η παραπομπή στο έργο της Blavatsky πείθει για την αναμετάδοση και αυτής της διδασκαλίας από τους θεοσοφιστές. Έτσι στο Isis Unveiled διαβάζουμε:
«Είναι γνωστό, ότι τα πρώτα χριστιανικά εμβλήματα - πριν ακόμη επιχειρηθεί να γίνει αναπαράσταση της σωματικής παρουσίας του Ιησού - ήταν ο Αμνός, ο Καλός Ποιμήν και ο Ιχθύς. Η καταγωγή του τελευταίου εμβλήματος, η οποία μπέρδεψε τόσο τους αρχαιολόγους, έτσι γίνεται αντιληπτή. Όλο το μυστικό κρύβεται στο εύκολα διαπιστώσιμο γεγονός ότι, ενώ στην Καμπάλα, ο Βασιλιάς Μεσσίας αποκαλείται «Μεταφραστής» ή Αυτός που αποκαλύπτει του μυστηρίου, και παρουσιάζεται να είναι η Πέμπτη ενσάρκωση, στο Ταλμούδ - για λόγους που θα εξηγήσουμε τώρα - ο Μεσσίας πολύ συχνά καθορίζεται ως "DAG" ή ο Ιχθύς. Αυτή είναι κληρονομιά από τους Χαλδαίους και σχετίζεται - όπως δείχνει και το ίδιο το όνομα - με τον Βαβυλώνιο Dag-on, τον άνθρωπο-ψάρι, ο οποίος ήταν ο καθοδηγητής των ανθρώπων, στους οποίους εμφανίστηκε. Ο Abarbanel εξηγεί το όνομα δηλώνοντας ότι το σημάδι της έλευσής του (του Μεσσία) "είναι η συζυγία του Κρόνου και του Δία στο ζώδιο των Ιχθύων". Ως εκ τούτου, καθώς οι Χριστιανοί προτίθονταν να ταυτοποιήσουν  τον Χριστό τους με τον Μεσσία της Παλαιάς Διαθήκης, το υιοθέτησαν τόσο πρόθυμα που ξέχασαν ότι η πραγματική καταγωγή του θα μπορούσε ν' ανιχνευτεί πολύ πιο πίσω από τον Βαβυλώνιο Dagon[xii]». 
Επίσης στο Secret Doctrine έγραψε:
«Ούτε παριστάνει ο συγγραφέας ότι γνωρίζει περισσότερα γι' αυτά τα σύμβολα από όσα μπορούν να βγουν ως συμπέρασμα γι' αυτά από εξωτερικές θρησκείες - από το μυστήριο που ίσως κρύβεται πίσω από τον Matsya (το ψάρι) άβαταρ του Βισνού, τον Χαλδαίο Ωάννη, τον άνθρωπο-ψάρι, που καταγράφηκε στο άφθαρτο σύμβολο του ζωδιακού κύκλου, Ιχθύς, και ανατρέχοντας τις δύο Διαθήκες στις προσωπικότητες του Ιησού υιού Ναυή (το ψάρι) και τον Ιησού[xiii]».
Ο Dagon ήταν θεός των Αμοριτών προστάτης της γεωργίας. Λόγω των αναφορών της Παλαιάς Διαθήκης (Κριταί 16.23, Βασιλείων Α' 5.1, Παραλειπ. Α' 10.10) γνωρίζουμε ότι ήταν και θεός των Φιλισταίων. Σε καμιά από τις αρχαίες παραδόσεις ή τα αρχαία κείμενα δεν αναφέρεται ως θεός-ψάρι και η λατρεία του δεν συνδέεται με κάτι ανάλογο. Αντίθετα το όνομά του τόσο στην Ουγκαριτική όσο και στην Φοινικική σημαίνει σιτάρι. Ο Σαγχουνιάθων, Φοινίκιος συγγραφέας που επέζησε στο έργο του Ευσέβιου Καισαρείας, τον αποκαλεί «Ζευς αρότριος»:
«Παραλαβών δε ο Ουρανός την του πατρός αρχήν, άγεται προς γάμον την αδελφήν Γην, και ποιείται εξ αυτής παίδας δ'. Ίλον τον και Κρόνον και Βέτυλον, και Δαγών, ος εστι σίτων, και Άτλαντα[xiv]».
«Ο δε Δαγών επειδή εύρε σίτον και άροτρον, εκλήθη Ζευς Αρότριος[xv]».
 
Άρα όσοι παρουσιάζουν τον Δαγών ως θεό-ψάρι σφάλλουν. Ακολουθούν την παράδοση που πρώτος εγκαινίασε ο Γάλλος ραβίνος του Μεσαίωνα, Shlomo Yitzhaki ή Rashi (1040-1105) τον 11οαι. μεταφράζοντας το Dagon από την εβραϊκή Dag, ψάρι, και τον συνέκρινε με τον Βαβυλώνιο Ωάννη. Αυτή, όμως η μετάφραση δεν ακολουθεί την αρχαία παράδοση, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν η Blavatsky, o Massey, και οι οπαδοί τους. Εγκαινιάστηκε μάλιστα 11 ολόκληρους αιώνες μετά την παρουσία του Χριστού με την οποία προσπαθούν να την συνδέσουν.
Ο Matsya σύμφωνα με την μυθολογία των Ινδουιστών ήταν ο πρώτος άβαταρ του Βισνού, που εμφανίστηκε στον μυθικό βασιλιά Dravida, αργότερα γνωστό ως Μανού. Παρουσιάστηκε ως ψάρι και του αποκάλυψε την καταστροφή του τότε κόσμου. Σύμφωνα πάντα με την ινδουιστική μυθολογία το περιστατικό αυτό έλαβε χώρα 2.000.000 χρόνια πριν. Δεν υπάρχει κάποια άλλη σύνδεση πέρα από την συλλογιστική των απανταχού αποκρυφιστών να συνδέσουν όλα τα ψάρια των απανταχού μυθολογιών με το χριστιανικό σύμβολο του Ιχθύ.
Με την ίδια συλλογιστική χρησιμοποιούν τον Ιησού του Ναυή ως πρότυπο του Χριστού, διότι το Ναυή ή Nun στα εβραϊκά σημαίνει ψάρι. Εδώ θα θυμηθούμε μια πρόταση που διαβάσαμε παραπάνω στον Massey: «Ο τύπος μπορεί να υπέστη αλλαγή από τον κροκόδειλο του Σεβέκ στον σίλουρο ή ηλεκτρικό χέλι του Ατούμ, αλλά το ψάρι παρέμεινε ως ένα έμβλημα του Ιχθύος». Η έκφραση «ηλεκτρικό χέλι του Ατούμ» είναι ένας πονηρός συλλογισμός του Massey. Ο Ατούμ στις αρχαίες αιγυπτιακές παραστάσεις εμφανίζεται με ανθρώπινη μορφή. Ωστόσο, υπάρχουν ζώα που είναι σύμβολα του, όπως το λιοντάρι, ο ταύρος, ο πίθηκος και το φίδι. Επειδή όμως το φίδι είναι ερπετό της ξηράς, ενώ ο Massey ψάχνει να ταιριάξει κάτι ανάλογο από το θαλάσσιο βασίλειο, χρησιμοποιεί το χέλι, το οποίο ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από τους αρχαίους Αιγύπτιους, ως σύμβολό του. Επίσης, nun εκτός από ψάρι στην εβραϊκή, είναι και το 14 γράμμα του φοινικικού ( ) , αραμαϊκού ( ) και εβραϊκού (ן ) αλφαβήτου. Το nun ενδέχεται να προέρχεται από το πικτόγραμμα του φιδιού, το οποίο στην πρωτο- χαναανίτικη διάλεκτο λέγεται nahs (=φίδι) και η λέξη ξεκινά από αυτό το γράμμα. Αντίθετα, οι θεοσοφιστές υποστηρίζουν την προέλευσή του από το ιερογλυφικό σύμβολο του ψαριού και για να δικαιολογήσουν την ανομοιομορφία επικαλούνται το χέλι. Γι' αυτούς ισχύει ο παραλογισμός «το ψάρι είναι θαλάσσιο πλάσμα, το χέλι είναι θαλάσσιο πλάσμα, άρα το χέλι είναι ψάρι». Και με παρόμοιους παραλογισμούς συνδέουν τον Ιησού Χριστό με τον Ωάννη, τον Δαγών, τον Matsya, και όποιο άλλο μυθικό ψάρι μπορούν να βρουν ή να κατασκευάσουν.
Το αρχικό όνομα του Ιησού του Ναυή ήταν Αυσής (Αριθμοί 13.17: και επωνόμασε Μωυσής τον Αυσή υιον Ναυή Ιησούν). Με την ερμηνεία του ονόματος του ασχολήθηκαν και οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην Β' Ομιλία του υπομνήματός του στον Άγιο Ματθαίο τον Ευαγγελιστή, στο δεύτερο κεφάλαιο, έγραψε:
«Διά τούτο και ευθέως αυτόν από ταύτης εκάλεσε της προσηγορίας, Ιησούν προσειπών. Το γαρ Ιησούς τούτο όνομα ουκ έστιν Ελληνικόν, αλλά τη Εβραίων φωνή ούτω λέγεται Ιησούς˙ ο εστίν εις την Ελλάδα γλώτταν ερμηνευόμενον, Σωτήρ˙ Σωτήρ δε, από του σώσαι τον λαόν αυτού[xvi]».
Έτσι στην Παράδοση της Εκκλησίας ο Ιησούς του Ναύη γίνεται πρότυπο του Ιησού, με την ερμηνεία του δικού του ονόματος, και όχι του πατέρα του. Στο τρίτο κεφάλαιο της αυτής Ομιλίας ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δίνει την Ορθόδοξη ερμηνεία αυτής της προτύπωσης:
«Και γαρ Ιησούς ο μετά Μωυσέα εισαγαγών τον λαόν εις την γην της επαγγελίας λέγεται. Είδες τον τύπον; Βλέπε την αλήθειαν. Εκείνος εις την γην της επαγγελίας, ούτος (σ. σ. ο Ιησούς Χριστός) εις τον ουρανόν και τα εν τοις ουρανοίς αγαθά˙ εκείνος μετά το τελευτήσαι Μωυσέα, ούτος μετά το παύσασθαι τον νόμον˙ εκείνος ως δημαγωγός, ούτος ως βασιλεύς[xvii]».
Από τα παραπάνω συμπεραίνεται ότι, η προτύπωση αυτή δεν είναι αστρολογικής φύσεως. Είναι η υπακοή του Ιησού του Ναυή στο σχέδιο του Θεού, που τον καθιστά πρότυπο του Ιησού Χριστού. Από την άλλη, η συνήθεια των αρχαίων λαών της Παλαιστίνης να ονοματίζουν τα παιδιά τους με ονόματα ζώων δεν επιδέχεται, επίσης, αστρολογική ερμηνεία.
Την συνήθεια αυτή ερμηνεύει ο αείμνηστος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Βασίλειος Βέλλας, στο έργο του Εβραϊκή Αρχαιολογία:
«Η συνήθεια, την οποίαν απαντώμεν εις την αρχαίαν εποχήν, να τίθενται ως κύρια ονόματα ανθρώπων ονόματα ζώων, Kaleb= Κύων, Ραχήλ= αμνάς, Λεία= αγελάς, Δεββώρα= Μέλισσα κλπ....
...Το δε δεύτερον σημείον προέρχεται εκ της αντιλήψεως, την οποίαν γενικώς οι Σημίται είχον περί του εκ του στόματος εξερχομένου λόγου, τον οποίον εξελάμβανον ως έχοντα πραγματικήν δύναμιν, επιδρώντα απ' ευθείας εις τα αντικείμενα, τα οποία το πρώτον συναντά...
...Απ' αυτής της αντιλήψεως ορμώμενός τις, δύναται να εννοήση, διατί έθετον ονόματα ζώων. Τούτο έπραττον ίνα τα εκφωνούμενα ονόματα μεταδώσουν εις τους φέροντας αυτά τας καλάς ιδιότητας του ζώου. Επομένως και εν τούτω τω σημείω ουδέν ίχνος τοτεμισμού υπάρχει[xviii]».
Η παραπάνω εξήγηση της συνήθειας, την οποία δίνει ο Β. Βέλλας, ανατρέπει αρκούντως τους ισχυρισμούς των Zeitgeis-ών για την αστρολογική ερμηνεία της προτύπωσης του Χριστού, από τον Ιησού του Ναυή. Δεν υπάρχει καμιά σχέση μεταξύ της χρήσης του ονόματος Ναυή, με τον ζώδιο των Ιχθύων.
Είδαμε παραπάνω την σχέση αυτής της θεωρίας με την αντίστοιχη μασονική διδασκαλία, στο έργο του μεγαλομασώνου George Oliver. Μπορούμε να την εντοπίσουμε και στο έργο του μασόνου θεωρητικού Albert Churchward, The Origin and Evolution of Religion:
«Σε αυτή την αστρολογική λατρεία ήταν ο θεός-ψάρι που ήρθε από τον Νότο στον Βορά κατά τον κατακλυσμό, για να φέρει νερό, τροφή και ζωή στην Αίγυπτο ως Σωτήρας της Χώρας από την ξηρασία και τον λοιμό. Ο τύπος του Ώρου ως θεού-ψαριού μεταφέρθηκε σε πολλές χώρες, όπου πήγαν αυτοί οι άνθρωποι και κατέληξε στα χριστιανικά δόγματα ως "Ιχθύς" το ψάρι. Αλλά όπου βρείτε αυτή την απεικόνιση, υπό οποιαδήποτε ορολογία η εικόνα, όλα αυτά αναπαριστούν τον αρχικό Ώρο της αστρολογικής λατρείας[xix]».
        Αυτό που μένει να εξεταστεί είναι αν πραγματικά ο Ιησούς Χριστός εισήγαγε την εποχή των Ιχθύων. Για ν' απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουν οι νεοεποχίτες και να συμφωνήσουν μεταξύ τους για το πότε αυτή ξεκίνησε. Στην ταινία παρουσιάζεται η αρχή της εποχής αυτής το 1 μ.Χ. Είδαμε, όμως, ότι ο Gerald Massey την τοποθετεί στο 255 π.Χ. και η Acharya S δεν διαφωνεί μαζί του[xx]. Πολλές ημερομηνίες, διαφορετικές μεταξύ τους, έχουν προταθεί από τους νεοεποχίτες, εξαρτώμενες από την βούληση του κάθε ψευδο-διδάσκαλου και ψευδο-προφήτη, για την έναρξη της Νέας Εποχής ή για το τέλος του κόσμου. Αν στην δική τους λογική ο Χριστός εισάγει στην εποχή των Ιχθύων, ανεξάρτητα του πότε αυτή ξεκίνησε, στην δική μας κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
Για μας το μόνο που ισχύει είναι απλή αλήθεια
Ι
ησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ!


[i]   Acharya S, The Christ Conspiracy, p.146
[ii]  Acharya S, The Christ Conspiracy, p.164
[iii] Acharya S, The Christ Conspiracy, p.360
[iv] Gerald Massey, Ancient Egypt: The Light of the world, p.737.
[v] Ο.π.
[vi] Gerald Massey, The Historical Jesus and the Mythical Christ, p. 7-8.
[vii] Gerald Massey, Ancient Egypt: The Light of the world, p.236.
[viii] FHG, ed. A. F. Didot, Paris 1848, vol.II p.496-7
[ix] Stephanie Dalley, Myths from Mesopotamia:Creation, the Flood, Gilgamesh and Others, Oxford University Press  1989, p. 182. Επίσης Karel van  der Toorn, Bob Becking, Pieter van der Horst, Dictionary of Deities and Demons in the Bible, Leiden 21999, p.73.
[x] George Oliver, The Symbol of Glory: The Object and End of Masonry, New York 1870, p.221
[xi] Geraldine Harris and Delia Pemberton, Illustrated Encyclopedia of Ancient Egypt, Peter Bedrick Books, 1999. pp.142-143
[xii] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled, vol. II p. 236.
[xiii] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine, vol. I p. 284.
[xiv] I. P. Cory, The Ancient Fragments, Oxford 1828, p.9
[xv] I. P. Cory, The Ancient Fragments, Oxford 1828, p.12.
[xvi] Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Υπόμνημα εις το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον (Ομιλίαι Α' - Κ'), στην σειρά Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, εισαγωγή-μετάφραση-σχόλια υπό Ι. Σακαλή και Ν. Τσίκη, Θεσσαλονίκη 1978, σελ. 58.
[xvii] Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Υπόμνημα..., σελ. 60.
[xviii] Βασίλειος Βέλλας, Εβραϊκή Αρχαιολογία, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Ελλάδος, Αθήναι 21984, σελ. 99-100.
[xix] Albert Churchward, The Origin and Evolution of Religion, Kessinger Publishing 1992, p.162.
[xx] Acharya S, The Christ Conspiracy, p.164.

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ZEITGEIST ΜΕΡΟΣ Γ'  
 
ΙΩΣΗΦ - ΙΗΣΟΥΣ
Μια ακόμη κραυγαλέα παρανόηση, που κάνουν οι θεωρητικού του Zeitgeist, αφορά την προτύπωση του Ιησού Χριστού από τον Ιωσήφ, τον γιο του Ιακώβ. Έτσι, ακούγεται ο αφηγητής της ταινίας να λέει:
«Στην πραγματικότητα, η άποψη της μεταφοράς των ιδιοτήτων ενός χαρακτήρα σε έναν νέο χαρακτήρα, μπορεί να βρεθεί μέσα στην ίδια την Βίβλο. Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει η ιστορία του Ιωσήφ. Ο Ιωσήφ ήταν ένα πρότυπο για τον Ιησού. Ο Ιωσήφ γεννήθηκε με θαυματουργική γέννηση, ο Ιησούς γεννήθηκε με θαυματουργική γέννηση. Ο Ιωσήφ είχε δώδεκα αδέλφια, ο Ιησούς είχε δώδεκα μαθητές. Ο Ιωσήφ πουλήθηκε για 20 ασημένια νομίσματα, ο Ιησούς πουλήθηκε για 30 ασημένια νομίσματα. Ο αδελφός Ιούδας προτείνει την πώληση του Ιωσήφ, ο μαθητής Ιούδας προτείνει την πώληση του Ιησού. Ο Ιωσήφ ξεκίνησε την εργασία του στα 30, ο Ιησούς ξεκίνησε την εργασία του στα 30. Και οι παραλληλισμοί συνεχίζονται και συνεχίζονται».
Η παραπάνω άποψη έχει ληφθεί από το έργο της Acharya S, Who was Jesus. Εκεί η συγγραφέας αναπτύσσει αυτόν τον παραλληλισμό ως εξής:
«Μια άλλη εξέχουσα φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης που μοιράζεται μερικούς ενδιαφέροντες παραλληλισμούς με τον Ιησού είναι ο Ιωσήφ, υιός του Ιακώβ/Ισραήλ, διάσημος για τον ποικιλόχρωμο χιτώνα του. Οι αντιστοιχίες μεταξύ Ιωσήφ και Ιησού περιλαμβάνουν τα ακόλουθα...[i]»
Ακολουθούν 14 αντιστοιχίες μεταξύ Ιωσήφ και Ιησού, εκ των οποίων 5 αναφέρθηκαν και στην ταινία. Θα προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε την τιμή αλήθειας σε αυτές, εξετάζοντάς μία προς μία τις αντιστοιχίες.
- ο Ιησούς, επίσης «γιος του Ιακώβ/Ισραήλ» (Ματθ. 1.2), γεννιέται με θαυματουργική γέννηση, όπως επίσης και ο Ιωσήφ, του οποίου η μητέρα, Ραχήλ, πριν ήταν στείρα αλλά συνέλαβε με θαυματουργικό τρόπο". (Γεν. 30.22-24)
Κατ' αρχάς η έκφραση «γιος του Ισραήλ» ήταν ιδιωματική εβραϊκή έκφραση και αναφέρεται σε όλους τους απογόνους του Ιακώβ που αποτελούσαν το Ισραηλιτικό έθνος. Δεν αφορά κάποια αποκλειστικότητα του Ιησού ως απόγονου του Ιακώβ. Ο Ιακώβ ως πατριάρχης του έθνους αυτού είχε εκατομμύρια απογόνους, σύμφωνα με την επαγγελία του Θεού προς αυτόν: «και έσται το σπέρμα σου ως η άμμος της γης και πλατυνθήσεται επί θάλασσαν και επί λίβα και επί βορράν, και επ' ανατολάς, και ενευλογηθήσονται εν σοι πάσαι αι φυλαί της γης και εν τω σπέρματί σου» (Γεν. 28.14).
Η μητέρα του Ιωσήφ, Ραχήλ, ήταν πράγματι στείρα: «Ραχήλ δε ήν στείρα» (Γεν. 29.31). Η σύλληψη του Ιωσήφ αναφέρεται στην Γένεση 30.22-24 ως εξής:
«Εμνήσθη δε ο Θεός της Ραχήλ, και επήκουσεν αυτής ο Θεός και ανέωξεν αυτής την μήτραν, και συλλαβούσα έτεκε τω Ιακώβ υιόν. Είπε δε Ραχήλ˙ αφείλεν ο Θεός μου το όνειδος˙ και εκάλεσε το όνομα αυτού Ιωσήφ λέγουσα˙ προσθέτω ο Θεός μοι υιόν έτερον».
Εδώ εκφράζεται η χριστιανική πίστη ότι η τεκνογονία είναι ευλογία Θεού. Κανονικά όχι μόνο η παρούσα σύλληψη, αλλά και κάθε σύλληψη είναι ένα θαύμα, όπως και η ίδια η ζωή είναι θαύμα και ευλογία Θεού. Επειδή, όμως, υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι πιστεύουν ότι η ζωή είναι αποτέλεσμα μιας αυτόματης φυσικής εξέλιξης και η σύλληψη και η γέννηση του ανθρώπου είναι αποτελέσματα φυσικών διεργασιών, γι' αυτούς η παραπάνω σύλληψη, επειδή δεν έχει τον χαρακτήρα τέτοιου αποτελέσματος φαντάζει θαυματουργική. Παρ' όλα αυτά δεν είναι η μοναδική περίπτωση στην Παλαιά Διαθήκη, στην οποία συμβαίνει τέτοιου είδους σύλληψη.
Άλλο τέτοιο γεγονός είναι η σύλληψη του Ισαάκ Από την Σάρα. Η Σάρα, σύζυγος του Αβραάμ, ήταν προχωρημένης ηλικίας όταν συνέλαβε τον Ισαάκ: «Αβραάμ δε και Σάρρα πρεσβύτεροι προβεβηκότες ημερών, εξέλιπε δε τη Σάρρα γίνεσθαι τα γυναικεία» (Γεν. 18.11). Και σ' αυτήν την περίπτωση η τεκνογονία ήταν αποτέλεσμα της ευλογίας του Θεού.
Επίσης, η Άννα, η μητέρα του Σαμουήλ, δεν έκανε παιδιά μέχρι που την ευλόγησε ο Θεός ύστερα από επίμονη προσευχή:
«και τη Άννα έδωκε (σ.σ. ο Ελκανά) μερίδα μίαν, ότι ουκ ην αυτή παιδίον, πλην ότι την Άννα ηγάπα Ελκανά υπέρ ταύτην. Και Κύριος απέκλεισε τα περί την μήτραν αυτής ότι ουκ έδωκε αυτή Κύριος παιδίον κατά την θλίψιν αυτής και κατά την αθυμίαν της θλίψεως αυτής, και ηθύμει διά τούτο, ότι συνέκλεισε Κύριος τα περί την μήτραν αυτής του μη δούναι αυτήν παιδίον. Ούτως εποίει ενιαυτόν κατ' ενιαυτόν, εν τω αναβαίνειν αυτήν εις οίκον Κυρίου˙ και ηθύμει και έκλαιε και ουκ ήσθιε» (Βασιλ. Α' 1.5-7)
«Και εισήλθεν Ελκανά εις τον οίκον αυτού Αρμαθαίμ και έγνω την Άννα γυναίκα αυτού, και εμνήσθη αυτής Κύριος και συνέλαβε. Και εγεννήθη τω καιρώ των ημερών και έτεκεν υιόν˙ και εκάλεσε το όνομα αυτού Σαμουήλ και είπεν˙ ότι παρά Κυρίου Θεού Σβαώθ ήτησάμην αυτόν» (Βασιλ. Α' 1.19-20).
Άλλη περίπτωση είναι αυτή της συζύγου του Μανωέ και μητέρας του Σαμψών. Σε αυτούς εμφανίστηκε άγγελος Κυρίου και τους ανήγγειλε την γέννηση του παιδιού τους:
«και ην ανήρ εις από Σαραά από δήμου συγγενείας του Δανί, και όνομα αυτώ Μανωέ, και γυνή αυτού στείρρα και ουκ έτεκε» (Κριταί 13.2)
«και έτεκεν η γυνή υιόν και εκάλεσε το όνομα αυτού Σαμψών˙ και ηδρύνθη το παιδάριον, και ευλόγησεν αυτό ο Κύριος» (Κριταί 13.24)
Στην Καινή Διαθήκη καταγράφεται η περίπτωση της μητέρας του Τιμίου Προδρόμου, Ελισάβετ. Αυτή ήταν στείρα. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ εμφανίστηκε στον σύζυγό της Ζαχαρία και του προανήγγειλε την γέννηση του παιδιού τους (Κατά Λουκάν 1.5-25). Παρόμοια, οι Άγιοι Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα ήταν πρεσβύτεροι στην ηλικία όταν γεννήθηκε η Παναγία.
Η Ραχήλ γέννησε και δεύτερο υιό, εκτός από τον Ιωσήφ, τον Βενιαμίν (Γεν. 35.18). Συνεπώς η θαυματουργική γέννηση του Ιωσήφ δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, κάποιο στοιχείο ξεχωριστό, που δεν το έχουν οι άλλες παρόμοιες θαυματουργικές γεννήσεις, όσες περιγράφονται σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Δεν υπάρχει κάποιος λόγος ώστε ν' αντιστοιχηθεί αυτή με την σύλληψη και την γέννηση του Χριστού. Σε όλες τις παραπάνω συλλήψεις υπάρχει φυσική συμμετοχή ανδρός και γυναικός, και αυτή ευλογείται από τον Θεό και αποδίδει καρπό. Αντίθετα, στην σύλληψη του Ιησού δεν υπάρχει συμμετοχή ανδρός. Η Παναγία συλλαμβάνει τον Ιησού εκ Πνεύματος Αγίου και παραμένει εν παρθενία. Δεν υπάρχει ομοιότητα στην σύλληψη αυτή με όσες αναφέρθηκαν παραπάνω.
- "Ο Ιησούς είχε 12 μαθητές, ο Ιωσήφ ήταν ένας από 12 αδελφούς".
Εδώ η Acharya S το διατυπώνει ορθότερα, λέγοντας ότι ο Ιωσήφ ήταν ένας από δώδεκα αδελφούς. Ο Peter Joseph αφηγούμενος στην ταινία δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ακρίβεια, όσο για την εντύπωση που θέλει να προκαλέσει, λέγοντας ότι ο Ιωσήφ είχε δώδεκα αδελφούς. Στην πραγματικότητα είχε 11 αδελφούς και μια αδελφή, την Δείνα.
Ο Ιησούς δεν είχε μόνο δώδεκα μαθητές. Είχε πολλούς περισσότερους. Αυτούς για να τους αναφέρουμε, θα μπορούσαμε να τους κατηγοριοποιήσουμε σε ομάδες ή κύκλους, ανάλογα με κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που μοιράζονταν και αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Έτσι, σε μια φθίνουσα αριθμητικά σειρά, μπορούμε ν' αναφέρουμε:
α) έναν κύκλο 500 μαθητών, οι οποίοι έγιναν μάρτυρες της Ανάστασης του Κυρίου. Αυτούς τους αναφέρει ο Απόστολος Παύλος στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του - έπειτα ώφθη επάνω πεντακοσίοις αδελφοίς εφάπαξ, εξ ων οι πλείους μένουσιν έως άρτι, τινές δε εκοιμήθησαν (Α' Κορ. 15.6)
β) έναν κύκλο εκατόν είκοσι μαθητών, οι οποίοι ήταν παρόντες στην εκλογή του διαδόχου του Ιούδα. «Και εν ταις ημέραις ταύταις αναστάς Πέτρος εν μέσω των μαθητών είπεν˙ ην τε όχλος ονομάτων επί τω αυτώ ως εκατόν είκοσιν» (Πραξ. 1.15)
γ) έναν κύκλο εβδομήκοντα μαθητών, τους οποίους εξέλεξε ο ίδιος ο Κύριος. «Μετά δε ταύτα ανέδειξεν ο Κύριος και ετέρους εβδομήκοντα, και απέστειλεν αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν και τόπον ου ήμελλεν αυτός έρχεσθαι» (Λουκ. 10.1)
δ) για τους δώδεκα, θα θέλαμε να προσθέσουμε ότι η εκλογή τους δείχνει την ύπαρξη ενός μεγαλύτερου αριθμού μαθητών, εκ των οποίων εξέλεξε ο Ιησούς δώδεκα. «και ότε εγένετο ημέρα, προσεφώνησε τους μαθητάς αυτού, και εκλεξάμενος απ' αυτών δώδεκα, ους και αποστόλους εφώνησε» (Λουκ. 6.13)
Δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος παραλληλισμός μεταξύ των δώδεκα αποστόλων και των ένδεκα αδελφών του Ιωσήφ. Από την άλλη ο Κύριος υπήρξε διδάσκαλος των μαθητών του, ενώ ο Ιωσήφ δεν ήταν ούτε καν πρωτότοκος. Γεννήθηκε ενδέκατος στη σειρά. Και βέβαια, ο Ιησούς εξέλεξε τους δώδεκα από έναν ευρύτερο κύκλο, ενώ ο Ιωσήφ δεν θα μπορούσε να έχει την δυνατότητα επιλογής. Ούτε αριθμητική ομοιότητα υπάρχει ανάμεσα στις δύο ομάδες ατόμων ούτε ποιοτική, οπότε κανένας παραλληλισμός δεν ευσταθεί.


- "ο Ιωσήφ ήταν ποιμένας˙ ο Ιησούς ήταν ο Καλός Ποιμένας".
Εδώ τώρα έχουμε να κάνουμε μάλλον με λογοπαίγνιο της Acharya S και όχι με παραλληλισμό. Ο Ιωσήφ ήταν πραγματικά ποιμένας όπως πληροφορούμαστε από το εδάφιο Γεν 37.2: «Ιωσήφ δε δέκα και επτά ετών ην, ποιμαίνων τα πρόβατα του πατρός αυτού μετά των αδελφών, ων νέος, μετά των υιών Βαλλάς και μετά των υιών Ζελφάς των γυναικών του πατρός αυτού».
Η εικόνα, όμως, του Χριστού ως Καλού Ποιμένα, είναι μια μεταφορική έννοια που προκύπτει από την ομολογία του ίδιου του Κυρίου για τον εαυτό του (Ιωάνν. 10.11 & 10.14). Δεν ήταν το επάγγελμά του. Ακολουθώντας την εντολή που ο ίδιος έδωσε στους πρωτόπλαστους για την εργασία, ο Κύριος μέχρι ν' αρχίσει την δημόσια δράση του ήταν τέκτων. Αυτό το πληροφορούμαστε από την έκπληξη των συμπατριωτών Tου, σε ένα από τα πρώτα του κηρύγματα στον τόπο διαμονής Tου: «και πολλοί ακούοντες εξεπλήσσοντο λέγοντες˙ πόθεν τούτω ταύτα; Και τις η σοφία η δοθείσα αυτώ, και δυνάμεις τοιαύται δια των χειρών αυτού γίνονται; Ουχ ούτος εστίν ο τέκτων, ο υιός της Μαρίας, αδελφός δε Ιακώβου και Ιωσή και Ιούδα και Σίμωνος;» (Μαρκ. 6.2-3)
Επομένως κατ' επάγγελμα δεν μπορούν να παραλληλισθούν ο Ιωσήφ και ο Ιησούς. Ως Καλός Ποιμήν, ο Κύριος είναι ποιμένας ψυχών, κάτι το οποίο φυσικά δεν μπορεί να ειπωθεί για τον Ιωσήφ. Αλλά αν αρχίσει κάποιος ν' απαριθμεί τους ποιμένες που αναφέρονται στην Βίβλο, αυτόματα ακυρώνεται οποιαδήποτε σχέση προσπαθούν να βρουν οι Zeitgeist-ές, στηριζόμενοι σε αυτό το στοιχείο. Εξάλλου, οι Ισραηλίτες πριν την μόνιμη εγκατάστασή τους στην γη της επαγγελίας ήταν νομαδικός λαός, οπότε το να είναι κάποιος ποιμένας δεν ήταν επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής.
- "Ο Ιωσήφ απορρίφθηκε από την οικογένειά του, όπως και ο Ιησούς".  
Δεν υπάρχει καμιά δόση αλήθειας σε αυτήν την πρόταση. Ο Ιωσήφ δεν απορρίφθηκε από την οικογένειά του. Τον πούλησαν τα αδέλφια του και είπαν ψέματα στον πατέρα τους, ότι τον έφαγε θηρίο. Το πένθος του Ιακώβ για τον Ιωσήφ δεν μαρτυρεί απόρριψη αλλά αγάπη για το παιδί του: «διέρρηξε δε Ιακώβ τα ιμάτια αυτού και επέθετο σάκκον επί την οσφύν αυτού και επένθει τον υιόν αυτού ημέρας πολλάς» (Γεν. 37.34)
Τον δε Ιησού τον πρόδωσε ένας μαθητής του, ο Ιούδας, και αυτός στη συνέχεια αντιλήφθηκε το λάθος του. Ο Πέτρος προς στιγμήν τον αρνήθηκε τρεις φορές, αλλά μετανόησε πραγματικά και συγχωρέθηκε. Όσο για την οικογένειά Tου και ιδίως την Μητέρα Του θα ήταν εξωπραγματικό και βλάσφημο να υπονοήσουμε ο,τιδήποτε. Εδώ πραγματικά οι Zeitgeist-ές μας αφήνουν άφωνους με τα ψέματά τους.
- "Ο Ιησούς προδόθηκε για ασημένια νομίσματα από τον Ιούδα, ενώ ο Ιωσήφ πουλήθηκε  για ασημένια νομίσματα από τον Ιούδα".
Και εδώ η διατύπωση της Acharya S είναι ορθότερη από αυτήν του Peter Joseph στην ταινία. Ο τελευταίος δεν κάνει την διάκριση μεταξύ «πουλήθηκε» και «προδόθηκε». Εξακολουθούν, όμως, να διατυπώνονται δύο ψεύδη.
Πρώτον, ο Ιωσήφ δεν πουλήθηκε για ασημένια νομίσματα. Στο εδάφιο Γεν. 37.28 λέει: «και παρεπορεύοντο οι άνθρωποι οι Μαδιηναίοι έμποροι, και εξείλκυσαν και ανεβίβασαν τον Ιωσήφ εκ του λάκκου και απέδοντο τον Ιωσήφ τοις Ισμαηλίταις είκοσι χρυσών». Άρα, ο Ιωσήφ πουλήθηκε στους Ισμαηλίταις έναντι είκοσι χρυσών και όχι ασημένιων νομισμάτων.
Δεύτερον, δεν πούλησε ο Ιούδας τον Ιωσήφ, αλλά στην πράξη συμμετείχαν όλοι οι αδελφοί του, του Βενιαμίν εξαιρουμένου, ως απόντος δια το μικρό της ηλικίας. «είπε δε Ιούδας προς τους αδελφούς αυτού˙ τι χρήσιμον, εάν αποκτείνωμεν τον αδελφόν ημών και κρύψωμεν το αίμα αυτού; Δεύτε αποδώμεθα αυτόν τοις Ισμαηλίταις τούτοις, αι δε χείρες ημών μη έστωσαν επ' αυτόν, ότι αδελφός ημών και σαρξ ημών εστιν. Ήκουσαν δε οι αδελφοί αυτού» (Γεν. 37.26-27). Ο Ιούδας, δηλαδή, πρότεινε την πώληση του Ιωσήφ στους αδελφούς του κι αυτοί δέχθηκαν. Η πώληση συντελέστηκε από όλους και όχι μόνο από τον Ιούδα. Είναι αυτονόητο ότι κάτι ανάλογο δεν μπορούσε να γίνει στην προδοσία του Χριστού. Ο Ιούδας δεν πρότεινε την προδοσία στους υπόλοιπους μαθητές, κανείς εκ των οποίων δεν γνώριζε το παραμικρό, μέχρι την στιγμή που ο ίδιος ο Κύριος το αποκάλυψε κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου.
Από την άλλη, ο αδελφός του Ιωσήφ, Ιούδας, με την πρόταση αυτή τού έσωσε την ζωή. Αν δεν πρότεινε την πώληση, οι άλλοι αδελφοί σκέφτονταν να τον σκοτώσουν. Τα λόγια του Ιούδα απέτρεψαν την αδελφοκτονία. Η προδοσία του Ιούδα οδήγησε στην σταύρωση του Ιησού. Συνεπώς κανένας παραλληλισμός και σ' αυτήν την θέση.
- Και οι δύο, Ιωσήφ και Ιησούς πάνε στην Αίγυπτο ως νεώτεροι για να γλιτώσουν τον κίνδυνο.
Εδώ η Acharya S χρησιμοποιεί αφαιρετικό λόγο για να ταιριάξει τα αταίριαστα. Η ουσία βρίσκεται σε αυτά που δεν λέει. Κατ' αρχάς με το «νεώτεροι» προσπαθεί να καλύψει την σημαντική διαφορά ηλικίας που είχαν Ιωσήφ και Ιησούς, όταν πήγαν στην Αίγυπτο. Ο Ιησούς ήταν βρέφος όταν έγινε το ταξίδι, ενώ ο Ιωσήφ ήταν δεκαεπτά ετών (Γεν. 37.2).
Ο Ιωσήφ δεν είχε δυνατότητα επιλογής, ως προς τον τόπο που βρέθηκε. Οι Ισμαηλίτες κατευθύνονταν στην Αίγυπτο και τον έσυραν μαζί τους ως δούλο. Στην περίπτωση του Ιησού, εμφανίσθηκε άγγελος του Θεού στον ύπνο του Ιωσήφ και του έδωσε οδηγίες (Ματθ. 2.13).
Ο Ιωσήφ δεν γλίτωσε τον κίνδυνο. Έπεσε θύμα της επιβουλής των αδελφών του έστω και αν δεν δολοφονήθηκε. Από την Αίγυπτο δεν επέστρεψε ποτέ. Αντίθετα, οι αγία οικογένεια επέστρεψε μετά τον θάνατο του Ηρώδη (Ματθ. 2.19).
- "Ο Ιωσήφ και ο Ιησούς φυλακίζονται".
Ο Ιωσήφ φυλακίσθηκε πραγματικά: «και λαβών ο κύριος Ιωσήφ ενέβαλεν αυτόν εις το οχύρωμα, εις τον τόπον, εν ω οι δεσμώται του βασιλέως κατέχονται εκεί εν τω οχυρώματι» (Γεν. 39.20). Εκεί έμεινε τουλάχιστον δύο χρόνια: «Εγένετο δε μετά δύο έτη ημερών, Φαραώ είδεν ενύπνιον˙» (Γεν. 41.1).
Ο Ιησούς δεν φυλακίσθηκε με την έννοια  της φυλάκισης ως τιμωρίας αλλά ως προσωρινής κράτησης. Η άδικη ποινή που δέχθηκε ήταν η σταύρωση και όχι η φυλάκιση. Γι' αυτό και δεν έμεινε στην φυλακή παρά λίγες ώρες. Το μόνο κοινό σημείο και στις δύο περιπτώσεις είναι το άδικο της ποινής. Γιατί κανένας από τους Zeitgeist-ές δεν το αναφέρει;
- "Ο Ιωσήφ είναι σε περιορισμό με δυο ακόμη κρατουμένους˙ ο Ιησούς είναι καταδικασμένος ανάμεσα σε δυο εγκληματίες".
Το μόνο κοινό στοιχείο ανάμεσα στις δύο προτάσεις είναι ο αριθμός δύο. Ακόμη και με τον τρόπο που το διατυπώνει η Acharya S γίνονται εμφανείς οι διαφορές, χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερος έλεγχος του συλλογισμού.
Ο Ιωσήφ είναι φυλακισμένος, ο Ιησούς είναι καταδικασμένος σε θάνατο.
Στην περίπτωση του Ιωσήφ αναφέρονται δύο ακόμη συγκρατούμενοι, στην περίπτωση του Ιησού δύο εγκληματίες, κατά την έκφραση της Acharya S. Στο Ευαγγέλιο αναφέρονται για την ακρίβεια δύο ληστές και όχι δύο εγκληματίες: «Και συν αυτώ σταυρούσι δύο ληστάς, ένα εκ δεξιών και ένα εξ ευωνύμων αυτού» (Μαρκ. 15.27).
Η Acharya S αποφεύγει να πει ληστές, διότι θα γινόταν έτσι πιο εμφανής η διαφορά. Οι συγκρατούμενοι του Ιωσήφ δεν ήταν ληστές. Ο ένας ήταν ο αρχιοινοχόος του Φαραώ και ο άλλος ο αρχισιτοποιός του: «και ωργίσθη Φαραώ επί τοις δυσίν ευνούχοις αυτού, επί τω αρχιοινοχόω και επί τω αρχισιτοποιώ, και έθετο αυτούς εν φυλακή εις το δεσμωτήριον, εις τον τόπον, ου Ιωσήφ απήκτο εκεί» (Γεν. 40.2-3). Επίσης δεν έμειναν για πολύ συγκρατούμενοι με τον Ιωσήφ. Τρεις ημέρες μετά την ερμηνεία του ονείρου του καθενός από τον Ιωσήφ, ο μεν αρχιοινοχόος αποκαταστάθηκε, ο δε αρχισιτοποιός εκτελέστηκε (Γεν. 40.21-22).
- "Και οι δύο Ιωσήφ και Ιησούς γίνονται περιβόητοι επειδή τάισαν με ψωμί τους πεινασμένους".
Εδώ η γενίκευση στην έκφραση χρησιμοποιείται για να καλύψει τις διαφορές. Στην Γένεση 41.56-57 διαβάζουμε: «και ο λιμός ην επί προσώπου πάσης της γης˙ ανέωξε δε Ιωσήφ πάντας τους σιτοβολώνας και επώλει πάσι τοις Αιγυπτίοις. Και πάσαι αι χώραι ήλθον εις Αίγυπτον αγοράζειν προς Ιωσήφ˙ επεκράτησε γαρ ο λιμός εν πάση τη γη».
Από το παραπάνω εδάφιο καταλαβαίνουμε ότι ο Ιωσήφ δεν τάισε με ψωμί τους πεινασμένους, αλλά πώλησε σιτάρι σε αυτούς. Από την άλλη, ο Ιησούς τάισε σε μια περίπτωση 5000 άτομα με πέντε άρτους και δύο ψάρια (Ματθ. 14.13-21, Μαρκ. 6.30-44, Λουκ. 9.10-17, Ιωάν. 6.1-14) ενώ σε δεύτερη περίπτωση 4000 άτομα με επτά άρτους και λίγα ψάρια (Ματθ. 15.33-39, Μαρκ. 8.1-10). Στις δύο αυτές περιπτώσεις ο Ιησούς τρέφει τον κόσμο με θαυματουργικό τρόπο. Στην περίπτωση του Ιωσήφ λείπει το θαυματουργικό στοιχείο. Ο Ιωσήφ ερμηνεύοντας σωστά το όνειρο του Φαραώ μερίμνησε για την αποθήκευση της απαιτούμενης ποσότητας σίτου, ώστε ν' καλύψει τις ανάγκες την περίοδο της σιτοδείας (Γεν. 41.48-49).
Στα δύο θαύματα του χορτασμού που έκανε ο Ιησούς, αντιμετωπίσθηκαν έκτακτες ελλείψεις της στιγμής. Στην ιστορία του Ιωσήφ ο λιμός είναι γενικευμένος σε όλη την γη και η διάρκειά του επτά έτη.
Για τον χορτασμό του κόσμου ο Ιησούς χρησιμοποίησε και ψάρια. Αυτό δεν γίνεται στην ιστορία του Ιωσήφ για ευνόητους λόγους. Οι συνθήκες αποθήκευσης την εποχή εκείνη δεν επέτρεπαν την διατήρηση των ψαριών για τον απαιτούμενο χρόνο, ούτε ως αλίπαστων. Οι διαφορές στις δύο περιπτώσεις δεν επιτρέπουν και εδώ τον οποιοδήποτε παραλληλισμό.
- Η ηλικία των τριάντα είναι αξιοσημείωτη στις ζωές και των δύο Ιωσήφ (Γεν. 41.46) και Ιησού (Λουκ. 3.23)
Εδώ η Acharya S αποφεύγει να αναπτύξει τον συλλογισμό της για να μην οδηγηθεί σε αδιέξοδο, το οποίο θα πρέπει να καλύψει με περισσότερο ψέμα. Ο Peter Joseph δεν το απόφυγε, όταν είπε ότι και οι δυο ξεκίνησαν το έργο τους στα τριάντα. Διότι την αρετή την ασκούσε ο Ιωσήφ από πάντα, και στα δεκαεπτά του ξεκίνησε ο πειρασμός που έληξε όταν ήταν τριάντα ετών. Λέει το εδάφιο που επικαλείται η Acharya S:
«Ιωσήφ δε ην ετών τριάκοντα, ότε έστη εναντίον Φαραώ βασιλέως Αιγύπτου» (Γεν. 41.46)
Στην ηλικία, λοιπόν, των τριάντα χρόνων τελείωσε ο πειρασμός για τον Ιωσήφ, αυτός που ξεκίνησε με την πώλησή του από τους αδελφούς του. Στην διάρκεια των δεκατριών αυτών χρόνων ο Ιωσήφ πωλήθηκε, υπηρέτησε ως δούλος, φυλακίστηκε, εργάσθηκε στην φυλακή, και υπέμεινε με καρτερία στις θλίψεις και τους πειρασμούς. Την αρετή φύλαξε γι' αυτό και ονομάζεται πάγκαλος Ιωσήφ. Ας δούμε πως ερμηνεύει ο Άγιος ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος την αναφορά της Αγίας Γραφής στην ηλικία του Ιωσήφ:
«Ο Ιωσήφ ήτο τριάκοντα ετών, όταν ενεφανίσθη ενώπιον του Φαραώ. Να μη νομίσωμεν, ότι χωρίς λόγον αναφέρεται ο αριθμός των ετών, αλλά δια να διδαχθώμεν, ότι δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία δι' αυτόν που παραμελεί την αρετήν, ούτε επιτρέπεται εις κάποιον να προβάλη ως δικαιολογίαν την νεανικήν του ηλικίαν, όπου πρέπει να επιδείξη την αρετήν του. Διότι ιδού ο Ιωσήφ δεν ήτο μόνον νέος αλλά και όμρφος εις την εμφάνισιν και ωραίος εις το πρόσωπον. Καθ' όσον είναι δυνατόν κάποιος να είναι νέος, αλλά να μην έχει την ωραιότητα του σώματος. Αυτός όμως μαζί με την νεότητά του ήτο και όμορφος εις την εμφάνισιν και ωραίος εις το πρόσωπον και ενώ ευρίσκετο σχεδόν εις το άνθος της ηλικίας του, έγινε δούλος και αιχμάλωτος. Διότι λέγει η γραφή, ήτο δέκα επτά ετών όταν κατέβη εις την Αίγυπτον. Έπειτα όταν ευρίσκετο εις την κάμινον της νεότητος, του επιτίθεται η ακόλαστος Αιγυπτία, αυτή που ήτο η κυρία του, και όμως ούτε έτσι ημπόρεσε να νικήση την αρετήν του δικαίου. Έπειτα ήλθεν η φυλακή και η επί τόσον χρόνον εκεί ταλαιπωρία, αλλά όμως διετηρήθη καθαρός ως αδάμας όχι μόνον χωρίς να γίνη ασθενέστερος, αλλά και προσλαμβάνων μεγαλυτέραν δύναμιν. Διότι είχε την ουράνιον χάριν που τον ενίσχυε. Και επειδή πρώτος επέδειξεν ό,τι εξηρτάτο απ' αυτόν, διά τούτο και εκλήθη από την φυλακήν, διά να αναλάβη την διακυβέρνησιν ολοκλήρου της Αιγύπτου[ii]» (Εις την Γένεσιν, Ομιλία ΞΓ' §4)
Αυτή, λοιπόν, είναι η ορθόδοξη ερμηνεία για την ηλικία των τριάντα ετών του Ιωσήφ και σε καμιά περίπτωση δεν αφορά τον χρόνο κατά τον οποίο ξεκίνησε το έργο του. 
- Ο Ιωσήφ και ο Ιησούς παρόμοια κατέχουν θεϊκές δυνάμεις για να προβλέπουν το μέλλον.(Γεν. 44.15)
Εδώ έχουμε πραγματικά την τακτική της αποσπασματικής ανάγνωσης σε όλο της το μεγαλείο. Το εδάφιο που επικαλείται η Acharya S γράφει: «είπε δε αυτοίς ο Ιωσήφ˙ τι το πράγμα τούτο εποιήσατε; Ουκ οίδατε ότι οιωνισμώ οιωνιείται ο άνθρωπος, οίος εγώ;» (Γεν 44.15) Που αναφέρεται, όμως;
Όταν οι αδελφοί του Ιωσήφ έφεραν μαζί τους τον Βενιαμίν, ο Ιωσήφ θέλησε να δοκιμάσει την διάθεση των αδελφών του έναντι του Βενιαμίν. Γι' αυτό κάλεσε τον διαχειριστή του σπιτιού του και του έδωσε εντολή να κρύψει ένα ασημένιο ποτήρι στον σάκο του μικρότερου αδελφού. Όταν οι αδελφοί του πήραν τον δρόμο της επιστροφής, κάλεσε πάλι τον διαχειριστή και τού είπε να τους σταματήσει, να ερευνήσει τα πράγματά τους για να βρει το ποτήρι και να τούς φέρει πίσω. Όταν αυτοί παρουσιάστηκαν ενώπιον του, είπε την παραπάνω φράση. Σκοπός του ήταν να μάθει την αλήθεια για όσα συνέβησαν στην οικεία του πατρός του από την στιγμή που τον πούλησαν και μετά, καθώς επίσης και αν έτρεφαν εχθρικά αισθήματα για τον ομομήτριο αδελφό του Βενιαμίν. Έτσι ερμηνεύει την πράξη του ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στην Ομιλία του εις την Γένεσιν ΞΔ' § 5. Λέγοντάς τους, λοιπόν, ότι μπορεί να γνωρίζει την αλήθεια μέσω οιωνοσκοπίας τους αποτρέπει να πουν ψέματα. Για το ποτήριο γνώριζε επειδή ο ίδιος είχε διατάξει να το κρύψουν. Αυτό δεν το γνώριζαν τα αδέλφια του και πίστεψαν ότι πραγματικά μπορεί να μαντέψει την αλήθεια, οπότε του εξιστόρησαν τα πραγματικά συμβάντα.
Πρόκειται δηλαδή για τέχνασμα του Ιωσήφ και όχι για «θεϊκή δύναμη», όπως αναφέρει η Acharya S. Εξάλλου ο Θεός αποστρέφεται την οιωνοσκοπία και τους οιωνοσκόπους, και αυτή δεν εκτελείται με θεϊκή δύναμη, αλλά  με δαιμονική επήρεια. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι ο Ιωσήφ την εκτελούσε, παρά στο σημείο που εξηγήσαμε παραπάνω. Στις περιπτώσεις που ερμήνευσε τα όνειρα του αρχιοινοχόου (Γεν. 40.12-13), του αρχισιτοποιού (Γεν. 40.18-19) και του Φαραώ (Γεν. 41.25-33) αυτό το έπραξε με την βοήθεια του Θεού, όπως μαρτυρεί ο ίδιος: «άνευ του Θεού ουκ αποκριθήσεται το σωτήριον Φαραώ» (Γεν. 41.16). Αλλά αυτό, ούτε οιωνοσκοπία ήταν ούτε πρόβλεψη του μέλλοντος, αλλά αποκάλυψη Θεού.
Από την άλλη ο Ιησούς, ως Θεός υπερκείμενος του χρόνου και πάνσοφος, δεν προβλέπει το μέλλον, αλλά το γνωρίζει. Και κάποιες φορές το αποκαλύπτει στους ανθρώπους. Περιστατικά τέτοιας αποκάλυψης είναι και ερμηνείες των ονείρων που έδωσε ο Ιωσήφ. Όπως και οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, οι οποίες εκπληρώθηκαν όλες στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αυτή είναι η πραγματική σχέση ανάμεσα στον Ιωσήφ και τον Ιησού, με βάση το περιστατικό αυτό, ο σύνδεσμος της αποκεκαλυμένης αλήθειας. Όχι το ψέμα που ξεφουρνίζουν οι Zeitgeist-ές αποκόπτοντας τα λεγόμενα του Ιωσήφ, από την θέση που έχουν μέσα στο κείμενο.
- ο πατέρας του Ιωσήφ τον «παρακαλεί» να συγχωρέσει την «παράβαση» και την «αμαρτία» των αδελφών του (Γεν. 50.17). Ο Ιησούς παρακαλείται για συγχώρηση των παραβάσεων και των αμαρτιών. (η συμπερίληψη των λέξεων σε εισαγωγικά από την Acharya S)
Και σ' αυτό το σημείο είναι αδύνατον να δοθεί μια σοβαρή και λογική απάντηση. Για ακόμη μία φορά συγκρίνουν τόσο ανόμια και φανταστικά πράγματα. Τι σχέση μπορεί να έχει η απόδοση συγγνώμης από έναν άνθρωπο που έχει αδικηθεί όπως ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος  -(βλ.«και παραγενόμενοι προς Ιωσήφ είπαν˙ ο πατήρ σου ώρκισε προ του τελευτήσαι αυτόν λέγων˙ ούτως είπατε Ιωσήφ˙ άφες αυτοίς την αδικίαν και την αμαρτίαν αυτών, ότι πονηρά σοι ενεδείξαντο˙ και νυν δέξαι την αδικίαν των θεραπόντων του Θεού πατρός σου». (Γεν. 50.16-17).- με την συγχώρσηση πού δίνει ο Σωτήρας και Θεός Ιησούς Χριστός. Τον Ιησού τον παρακαλούμε να συγχωρήσει όχι ως άνθρωπο που έχει υποστεί κάτι αλλά ως Λυτρωτή από όλες τις αμαρτίες και τα πάθη ως θεραπευτή και ιατρό από την ψυχική νόσο της αμαρτίας.
- ο Ιωσήφ είναι ο «απελευθερωτής της οικογένειάς του». Ο Ιησούς είναι ο απελευθερωτής της οικογένειας της ανθρωπότητας. (η συμπερίληψη των λέξεων σε εισαγωγικά από την Acharya S)
Από τι και από ποιους απελευθέρωσε ο Ιωσήφ την οικογένειά του; Ήταν υπόδουλοι, ανελεύθεροι; Δεν ισχύει ο όρος απελευθερωτής για την περίπτωση του Ιωσήφ. Για τον Ιησού ισχύει. Έσωσε τον άνθρωπο από την εξουσία του διαβόλου και του θανάτου. Η έκφραση «οικογένεια της ανθρωπότητας» είναι πλεονασμός για να ταιριάξει με τα συμφραζόμενα. Η Acharya S προσπαθεί να πετύχει φραστικές ομοιότητες, εκεί που δεν υπάρχει κάτι ουσιαστικό.
- ο Ιησούς είναι ο «σωτήρας του κόσμου», ενώ στην Γένεση 41.45, ο Φαραώ αποκαλεί τον Ιωσήφ ο «σωτήρας του κόσμου» (η συμπερίληψη των λέξεων σε εισαγωγικά από την Acharya S)
Το αναφερόμενο εδάφιο, κατά την μετάφραση των εβδομήκοντα, έχει ως εξής: «και εκάλεσε Φαραώ το όνομα Ιωσήφ, Ψονθομφασηχ˙». Σε υποσημείωση η συγγραφέας επικαλείται την λατινική μετάφραση της Βίβλου (Vulgata) από τον Άγιο Ιερώνυμο που μεταφράζει "Salvatorem mundi"[iii]. Αναγνωρίζει την ύπαρξη διαφορετικής απόδοσης της λέξης, αλλά περιορίζει την διαφωνία μόνο στον αν πρόκειται για «σωτήρα του κόσμου» ή «σωτήρα του αιώνα».
Δεν είναι αυτή, ούτε η μοναδική, ούτε η πραγματική ερμηνεία του ονόματος. Ο Ιώσηπος μεταφράζει το όνομα ως εξής: «Και προσηγόρευσεν αυτόν Ψονθομφάνηχον απιδών αυτού προς το παράδοξον της συνέσεως˙ σημαίνει γαρ το όνομα κρυπτών ευρέτην[iv]». Ο Ιώσηπος ερμηνεύει από την λέξη του εβραϊκού κειμένου Zaphenath-paaneah. Έτσι ερμηνεύει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Και εκάλεσε Φαραώ το όνομα Ιωσήφ, Ψαμφθομφανήχ, διά της προσηγορίας του ονόματος διηνεκή την μνήμην βουλόμενος εναποθέσθαι της ενυπαρχούσης αυτώ σοφίας˙ Τούτο γαρ ερμηνεύει, των κρυπτών γνώστης[v]».
Δεδομένης της χρονικής στιγμής κατά την οποία δόθηκε το όνομα στον Ιωσήφ, δηλαδή μετά την εξήγηση του ονείρου του Φαραώ, η ερμηνεία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου είναι ορθότερη. Έτσι η Acharya S και οι Zeitgeist-ές στηρίζουν το τελευταίο επιχείρημά τους σε μια αμφιλεγόμενη ερμηνεία και αυτό είναι το μειονέκτημά του. Με την ορθή απόδοση του ονόματος ως «γνώστης κρυπτών» από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο παραλληλισμός καταλύεται.
Αυτό που προσπάθησαν να κάνουν οι Zeitgeist-ές ήταν να παρουσιάσουν στιγμιότυπα της ζωής του Ιωσήφ, τεχνηέντως προσαρμοσμένα με περιστατικά από την ζωή του Ιησού Χριστού. Με αυτό τον τρόπο ήθελα να δείξουν ότι τα παράλληλα αυτά περιστατικά χρησιμοποιήθηκαν από τους Χριστιανούς για την κατασκευή του μύθου του Χριστού. Γι' αυτούς ο Ιωσήφ ήταν το πρωτότυπο από το οποίο προήλθε ο Ιησούς. Δείξαμε ότι οι παραλληλισμοί αυτοί είναι ψεύτικοι. Οι συλλογισμοί αποδείχθηκαν λάθος.
Η ορθόδοξη άποψη είναι ότι η ζωή του Ιωσήφ είναι προεικόνιση της ενσάρκου οικονομίας. Το γιατί και το πώς τα εξηγεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Εγίνοντο δε αυτά και τύπος των όσων επρόκειτο να συμβούν και προδιεγράφοντο ως εν σκιά τα πραγματικά γεγονότα. Και όπως ακριβώς επήγεν ο Ιωσήφ να επισκεφθή αυτούς και εκείνοι χωρίς να εντραπούν, ούτε δια το ότι ήτο αδελφός ούτε δια τον λόγον, δια τον οποίον τους επεσκέφθη, εσκέπτοντο πρώτον μεν να τον φονεύσουν και έπειτα τον επώλουν εις τους βαρβάρους, κατά τον ίδιον τρόπον και ο ιδικός μας Κύριος ενεργών σύμφωνα με την φιλανθρωπίαν του, ήλθε να επισκεφθή το ανθρώπινον γένος και, αφού έλαβεν την ιδίαν με ημάς σάρκα και αφού μας έκαμε την τιμήν να γίνη αδελφός μας έτσι ήλθε. Και φωνάζει ο Παύλος και λέγει˙ "Δεν έρχεται να βοηθήσει αγγέλους, αλλά τους απογόνους του Αβραάμ. Ώφειλε λοιπόν να γίνη όμοιος κατά πάντα με τους αδελφούς του".
Αλλ' οι αχάριστοι Ιουδαίοι τον ιατρόν των ψυχών και των σωμάτων, αυτόν που κάθε ημέραν έκαμνεν αναρίθμητα θαύματα, επεχείρουν να τον φονεύσουν, και επραγματοποίησαν την φονικήν των διάθεσιν, και εσταύρωσαν αυτόν που δια την ιδικήν μας σωτηρίαν καταδέχθη να λαβη μορφήν δούλου. Αλλ' αυτοί μεν και επεχείρησαν και τον εφόνευσαν, αφού τον εσταύρωσαν, εκείνοι όμως μόνον εσκέφθησαν, αλλά δεν επραγματοποίησαν τας σκέψεις των. Έπρεπε δε ο τύπος να υπολείπεται της αληθείας, διότι δεν θα ημπορούσαν να είναι εκείνα τύπος αυτών που θα εγίνοντο εις το μέλλον. Δια τούτο εκεί ως εν σκιά προδιεγράφησαν[vi]» (Εις την Γένεσιν, Ομιλία ΞΑ')
Ως τύπο λοιπόν, του Ιησού Χριστού, η Εκκλησία τιμά την μνήμη του Ιωσήφ του πάγκαλου την Αγία και Μεγάλη Δευτέρα. Και ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας εξηγεί την αιτία της προεικόνισης της ενσάρκου οικονομίας μέσα από γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης:
«Είναι ομολογουμένως μεγάλο το μυστήριον της πίστεως, δηλαδή ο Χριστός, και φυσικά πολύ βαθύς ο λόγος γι' αυτό και ο σκοπός της ενσάρκου οικονομίας, αλλά είναι βέβαια ελάχιστα κατανοητός σ' αυτούς που τον εξετάζουν πρόχειρα, μπορεί όμως να γίνει αντιληπτός όχι χωρίς κόπο σ' αυτούς που ορθοφρονούν, γιατί φωτιζόμενοι με την θεία χάρη, γίνονται σοφοί και βαθυστόχαστοι γνώστες των νομικών και προφητικών συγγραμμάτων. ... Για να κατανοούμε λοιπόν όλης, όπως θα μπορούσαμε να πούμε, της Αγίας Γραφής το λόγο που αναφέρεται σ' αυτόν και να έχουμε αλάνθαστη την πίστη, χωρίς να ταλαντεύεται η καρδιά μας με τις καταραμένες διψυχίες σαν μεθυσμένη, ούτε να πέφτουμε από αμάθεια σε αμφιβολίες, ας ακούσουμε λοιπόν τον Θεό που λέγει με την φωνή των προφητών˙ "οι άνθρωποι αρέσκονται να τρέχουν εδώ κι εκεί χωρίς να κουράζονται, αλλά ο Θεός δεν ευαρεστείται με αυτούς[vii]". Γι' αυτό με μύριες όσες εικόνες μας στερεώνει στην αλήθεια, και την πίστη μας προς αυτόν μας την δημιουργούν κατά τρόπο χρήσιμο αυτά που συμβαίνουν κατά καιρούς, προσφέροντάς τα αυτά σαν λαμπρές εικόνες της γνώσεώς του. Ας δούμε λοιπόν και με αυτά που συνέβησαν στον θεσπέσιο Ιωσήφ αν δεν είναι πάλι αυτό που είπα αληθινό[viii]» (Γλαφυρών εις την Γένεσιν, Βιβλίον ΣΤ', α')
Στην συνέχεια ο Άγιος Κύριλλος αναπτύσσοντας στον λόγο αυτό τα περιστατικά της ζωής του Ιωσήφ, βρίσκει και ερμηνεύει τις προεικονίσεις της θείας οικονομίας. Τα λόγια των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εκφράζουν την ορθόδοξη άποψη. Για τους Zeitgeist-ές ισχύουν τα λόγια του Ιερεμία, τα οποία μόλις ανέφερε ο Άγιος Κύριλλος:
«ούτως λέγει Κύριος τω λαώ τούτω˙ ηγάπησαν κινείν πόδας αυτών και ουκ εφείσαντο, και ο Θεός ουκ ευδόκησεν εν αυτοίς˙ νυν μνησθήσεται της αδικίας αυτών» (Ιερ. 14.10)


[i]  D. M. Murdok, Who Was Jesus? Fingerprints of the Christ, Stellar House Publishing 2007, p. 119.
[ii] Μετάφραση Παναγιώτου Παλαμά, στην σειρά Ιωάννου Χρυσοστόμου, Άπαντα, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1983, τομ. 4 σελ. 643-5.
[iii] D. M. Murdok, Who Was Jesus?... p.120 footnote 2.
[iv]  Ιώσηπος, Ιουδαϊκή Αρχαολογία, ΙΙ vi.1
[v]  Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Εις την Γένεσιν Ομιλία ΞΔ', ..., τομ. 4 σελ. 642.
[vi] Μετάφραση Παναγιώτου Παλαμά, στην σειρά Ιωάννου Χρυσοστόμου, Άπαντα, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 1983, τομ. 4 σελ. 575.
[vii] Ιερεμίας 14.10
[viii] Μετάφραση Παναγιώτη Παπαευαγγέλου, στην σειρά Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Άπαντα, ΕΠΕ, Θεσσαλονίκη 2000, τομ. 4 σελ. 396. 

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ZEITGEIST ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗ

Ο Μωυσής και το νομοθετικό του έργο δεν ξέφυγε της προσοχής των Zeitgeist-ών. Μέσα από την ταινία διακρίνονται τρία θέματα σε σχέση με αυτόν.

Μωυσής και Σαργών.

Για τους οπαδούς του Zeitgeist η ιστορία του Μωυσή, κυρίως τα όσα αφορούν την γέννησή του, έχουν ως πηγή προέλευσής τους τον μύθο του Σαργών. Ο Peter Joseph αφηγείται στην ταινία:
«Έπειτα έχει γίνει λογοκλοπή στην ιστορία του Μωυσή. Όταν γεννήθηκε ο Μωυσής, λέγεται πως τον έβαλαν σε καλάθι από πάπυρο και τον άφησαν έρμαιο στο ποτάμι, για ν’ αποφύγει την παιδοκτονία. Ανακαλύφθηκε αργότερα από κόρη της βασιλικής οικογένειας, η οποία τον μεγάλωσε σαν πρίγκιπα. Η ιστορία με το μωρό στο καλάθι είναι αντιγραφή από τον μύθο του Σουμέριου Σαργών της Ακκάδ, γύρω στο 2250 π.Χ. Ο Σαργών τοποθετήθηκε σε καλάθι από πάπυρο, για ν’ αποφύγει την παιδοκτονία και αφέθηκε έρμαιο στο ποτάμι. Και αυτός σώθηκε και μεγάλωσε από την Άκκι, μια βασιλική μαία».
Η άποψη αυτή εντοπίζεται πολύ εύκολα στο έργο της θεοσοφίστριας H. P. Blavatsky. Στο βιβλίο της Isis Unveiled, επικαλείται την εργασία του ασσυριολόγου George Smith. Αυτός ήταν ο μεταφραστής του τελευταίου κεφαλαίου του Έπους του Gilgamesh, του τμήματος που αφορά τον κατακλυσμό. Το 1873 ανακάλυψε στην αρχαία Νινευή θραύσματα από πήλινες πινακίδες, μία εκ των οποίων αφορούσε τον μύθο του Σαργών. Η δική του μετάφραση δημοσιεύθηκε Transactions of the Society of Biblical Archaeology[i], ενώ πλήρη καταγραφή των πεπραγμένων της αποστολής έκανε στο Assyrian Discoveries[ii]. Λέει η Blavatsky:
«Κάθε ίντσα (σ. σ. εννοεί κάθε εδάφιο της Αγίας Γραφής) έχει υποκύψει, και κάθε προσωπικότητα έχει αποδειχθεί μυθική και παγανιστική. Αλλά τώρα, ύστερα από την πρόσφατη ανακάλυψη του George Smith, του πολύ μετανοημένου Ασσυριολόγου, ένα από τα πιο ασφαλή υποστυλώματα της Βίβλου έχει κατατριφθεί. Ο Σαργών και οι πινακίδες του φαίνονται να είναι παλαιότερες της Βίβλου. Το εδάφιο της Εξόδου, η γέννηση και η ιστορία του νομοθέτη φαίνεται ότι είναι δάνεια από τους Ασσύριους, όπως τα «χρυσά και ασημένια νομίσματα» (σ. σ. εννοεί τους νόμους) έχει ειπωθεί ότι είναι από τους Αιγύπτιους[iii]». 
Ο Σαργών ήταν βασιλιάς της Ακκάδ κατά την περίοδο μεταξύ 2270-2215, ιδρυτής δυναστείας. Το όνομά του μεταφράζεται ως «αληθινός» ή «νόμιμος βασιλιάς» (Sarru-kinu). Υπήρξε κατακτητής της Σουμέριας, δημιουργός μιας μεγάλης αυτοκρατορίας. Η πινακίδα με τον μύθο της γέννησής του (Κ.3401 στο Βρετανικό Μουσείο), γραμμένη σε νέο-ασσυριακή γλώσσα, μεταφράσθηκε επίσης και εκδόθηκε από τον L. W. King. Από την μετάφρασή του μεταφέρουμε το τμήμα που ενδιαφέρει:
  1. Σαργών, ο δυνατός βασιλιάς, ο βασιλιάς της Agade, είμαι εγώ
  2. Η μητέρα μου ήταν ταπεινής καταγωγής, τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα
  3. Και ο αδελφός του πατέρα μου κατοικούσε στο βουνό
  4. Η πόλη μου είναι η Azuripanu,  οποία βρίσκεται στην όχθη του Ευφράτη
  5. Η φτωχή μητέρα μου με συνέλαβε, με μυστικότητα με γέννησε
  6. Με τοποθέτησε σε καλάθι από βούρλα, με άσφαλτο έκλεισε την πόρτα μου
  7. Με έριξε στο ποτάμι, το οποίο δεν με κάλυψε
  8. Το ποτάμι με μετέφερε στον Ακκί, ο αρδευτής με βάσταξε
  9. Ακκί, ο αρδευτής, με … με ανέβασε 
  10. Ακκί, ο αρδευτής, ως γιο του… με ανέθρεψε 
  11. Ακκί, ο αρδευτής, ως κηπουρό του με ανέθεσε[iv]
Σχετικά με την μητέρα του Σαργών, η μετάφραση «lowly=ταπεινής καταγωγής» του L. W. King για την λέξη en-etu δεν γίνεται αποδεκτή. Αντίστοιχα o George Smith είχε μεταφράσει «enceinte=έγκυος». Η πιο πρόσφατη μετάφραση του Brian Lewis[v] γράφει «en-priestess=αρχι-ιέρεια», προκαλώντας τον σκεπτικισμό της J. G. Westenholz[vi]. Η συζήτηση για την απόδοση της λέξης είναι μακρά. Ο Brian Lewis θεωρεί την ιερατική ιδιότητα, ως τον παράγοντα μυστικότητας που εξανάγκασε την μητέρα του Σαργών να τον εγκαταλείψει στον Ευφράτη.
Ήδη από την παράθεση αυτού του αποσπάσματος γίνεται εμφανής η επέμβαση πλαστικής χειρουργικής που έγινε στο κείμενο από τους Zeitgeist-ές, για να ομοιάσει περισσότερο με το κείμενο της Εξόδου. Έτσι το καλάθι από βούρλα, στο οποίο τοποθετήθηκε ο Σαργών γίνεται στην ταινία καλάθι από πάπυρο. Ο πάπυρος δεν φυτρώνει στις όχθες του Ευφράτη. Επίσης, στον Ακκί τον αρδευτή των βασιλικών κήπων έγινε εγχείρηση αλλαγής φύλου από τους Zeitgeist-ες, και στην ταινία τον παρουσιάζουν ως γυναίκα. Επίσης του άλλαξαν και το επάγγελμα και τον έκαναν βασιλική μαία. Αλλά, όσες πλαστογραφίες κι αν κάνουν οι Zeitgeist-ές, οι θέσεις τους επί του θέματος είναι εκπρόθεσμες, όπως θα δούμε στην συνέχεια.
Όσοι υποστηρίζουν την λογοκλοπή του μύθου του Σαργών, επιμένουν σε αυτό εξαιτίας της παλαιότητας της ύπαρξης του έναντι του Μωυσή. Αυτό, όμως δεν συνεπάγεται και την παλαιότητα του μύθου έναντι της ιστορίας της Εξόδου. Ο Brian Lewis τοποθετεί τον μύθο του Σαργών στο χρονικό διάστημα μεταξύ του 2039-627 π.Χ. Ο ίδιος παρέχει τα στοιχεία για την μεταγενέστερη χρονολόγηση του κειμένου. Έτσι, οι νέο-ασσυριακή ορθογραφία και ιδιωματισμοί, η χρήση ορειχάλκινων εργαλείων που αναφέρονται, τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να τοποθετηθεί χρονικά στη βασιλεία του Σαργών Β’[vii] (721-705 π.Χ.).
Για τον William Hallo, δεν ήταν ο μύθος του Σαργών αυτός που επέδρασε στην ιστορία της Εξόδου, αλλά το αντίστροφο[viii]. Αυτός τοποθετεί τον μύθο χρονικά στον Ζ’ αι. π.Χ.:
  «Η Τρίτη πιθανότητα συχνά παραβλέπεται – δηλαδή ότι η ιστορία του Σαργών έχει ως μοντέλο αυτήν του Μωυσή! Διότι οι πιο πρώιμες μαρτυρίες του κειμένου χρονολογούνται από τον Ζ’ αι., και δεν υπάρχουν εσωτερικές ενδείξεις που να μας αναγκάζουν να υποθέσουμε ως ημερομηνία σύνθεσης κοντινότερη με τα γεγονότα του ύστερου 24ου αι. που περιγράφει[ix]».
Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Brian Lewis συγκεντρώνει στο βιβλίο του 72 περιπτώσεις μύθων από όλο τον κόσμο με παρόμοια στοιχεία. Μεταξύ αυτών είναι και ο μύθος του Σούπερμαν. Βρέφος ακόμη ο Kal-el (κατά κόσμο Σούπερμαν) τοποθετήθηκε από τους γονείς του σε ένα διαστημικό «καλάθι», που εκτοξεύτηκε στο διάστημα, για να γλυτώσει από την καταστροφή του πλανήτη καταγωγής του, Κρύπτονα. Το σκάφος προσγειώθηκε στην Γη, όπου τον βρήκε και τον ανέθρεψε ένα ζευγάρι άσημων γεωργών από την Smallvile. Αυτός μεγαλώνοντας έγινε ο μεγαλύτερος ήρωας της Γης. Άραγε οι δημιουργοί του Σούπερμαν έκαναν επίσης λογοκλοπή στον μύθο του Σαργών;
Η χαρά των οπαδών της Blavatsky έληξε σύντομα με την ανακάλυψη και μετάφραση στα ερείπια της Ουρούκ, μιας πινακίδας που περιείχε την σουμεριακή εκδοχή του μύθου. Η καταγραφή του μύθου στην σουμεριακή γραφή επιβάλει την χρονολόγηση αυτής ως προγενέστερης της νέο-ασσυριακής εκδοχής. Η πινακίδα αυτή αν και διαμελισμένη ανακατασκευάστηκε ως τετράστηλη από τα εξής θραύσματα:
        i = TRS 73o, ii = 3N T296o iii = TRS 73r, iv = 3N T296r[x]
        Η μετάφραση αυτής της πινακίδας δίνει μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του μύθου. Στο τμήμα i (TRS 73o) της πινακίδας στις σειρές 10-13 διαβάζουμε:
        10. Έπειτα ο Σαργών
        11. Η πόλη του ήταν η πόλη …, ο πατέρας του ήταν ο La’ibum, η μητέρα του…
        12. Ο Σαργών … με χαρούμενη καρδιά
        13. Από τότε που γεννήθηκε…[xi]
Στον μύθο αυτό ο Σαργών είναι ο οινοχόος του βασιλιά της Kish, Ur-Zababa. Αναφέρεται ο πατέρας του και δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο από όσα αναφέρονται στον προηγούμενο.
Από τα παραπάνω βγαίνουν δύο συμπεράσματα. Πρώτον, ότι στην αρχική του εκδοχή ο μύθος του Σαργών δεν περιείχε τα στοιχεία που θα μπορούσαν να στηρίξουν την κατηγορία των θεοσοφιστών για λογοκλοπή. Δεύτερον, τα στοιχεία αυτά παρουσιάζονται σε μεταγενέστερη εκδοχή και με βάση αυτή την χρονολόγηση είναι πολύ πιθανόν ο μύθος του Σαργών να επηρεάστηκε από την ιστορία της Βίβλου. Αν οι Zeitgeist-ές δεν τα γνώριζαν αυτά, ευκαιρία να τα μάθουν.

Οι Δέκα εντολές και η Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών. 
Για τους θεωρητικούς του Zeitgeist ο Μωσαϊκός Νόμος είναι παρμένος απευθείας από την αιγυπτιακή νομοθεσία. Ως απόδειξη της θέσης τους επικαλούνται το κεφάλαιο 125 από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών. Ο Peter Joseph αναφέρει στην ταινία τα εξής:
 «Και οι Δέκα Εντολές πάρθηκαν απευθείας από την επίκληση 125 της Αιγυπτιακής Βίβλου των Νεκρών. Αυτό που στη  Βίβλο των Νεκρών γράφτηκε ως ¨Δεν έκλεψα¨ έγινε ¨Ου κλέψεις¨, ¨Δεν φόνευσα¨ έγινε ¨ου φονεύσεις¨, ¨Δεν είπα ψέματα¨ έγινε ¨Ου ψευδομαρτυρήσεις¨ και ούτω καθεξής. Ουσιαστικά, η Αιγυπτιακή θρησκεία είναι μάλλον η θεμελιώδης βάση της Ιουδαιοχριστιανικής θεολογίας».
Και αυτή η άποψη των Zeitgeist-ών, όπως και όλες οι άλλες, προέρχεται από την διδασκαλία της θεοσοφίας. Για την H. P. Blavatsky όχι μόνο οι Δέκα Εντολές[xii], αλλά και η Καινή Διαθήκη[xiii], το βιβλίο του Ιώβ[xiv], ο Σατανάς[xv] είναι δάνεια από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών.
Η Βίβλος αυτή είναι μια συλλογή από ύμνους, επικλήσεις και οδηγίες που υποτίθεται ότι θα βοηθούσαν έναν νεκρό στην μετά θάνατον ζωή. Γι’ αυτό και πολλά αποσπάσματα της είναι χαραγμένα σε σαρκοφάγους ή γραμμένα σε παπύρους τοποθετημένους σε φέρετρα και νεκρικούς θαλάμους[xvi]. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι ως συμπίλημα τέτοιων κειμένων, δεν υπάρχει εξ ολοκλήρου πουθενά, ούτε σε μοναδική μορφή. Αντίθετα, συν τω χρόνω η μορφή της συλλογής τροποποιούνταν και εξελίσσονταν. Η πιο διαδεδομένη μορφή του κειμένου σήμερα είναι η λεγόμενη Θηβαϊκή (Theban Recension), από τις Θήβες της Αιγύπτου. Αυτή σχηματοποιήθηκε μεταξύ της 18ης και 19ης Δυναστείας[xvii]. Το όνομα του κειμένου σε αυτή την μορφή είναι στα Αιγυπτιακά pert em hru, το οποίο έχει διάφορες μεταφράσεις. Η επικρατέστερη είναι coming forth by day, είναι όμως αποδεκτό ότι είχε κάποια έννοια για τους αρχαίους που δεν έχει κατανοηθεί[xviii].
Αποσπάσματα της συλλογής ήταν γνωστά από τον Μεσαίωνα. Οι πρώτες εκδόσεις έγιναν μετά την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο. Η ονομασία Βίβλος των Νεκρών (Todtenbuch) προέρχεται από τον Karl Richard Lepsius[xix],  στην μετάφραση του πάπυρου του Turin to 1842.
 Ο πάπυρος του Ανί είναι ο καλύτερα διατηρημένος πάπυρος, που περιέχει την Θηβαϊκή παράδοση του κειμένου. Χρονολογείται στην 19η Δυναστεία περίπου το 1240 π.Χ. Αποκτήθηκε από το Βρετανικό μουσείο το 1888. Μεταφράστηκε πρώτη φορά από τον Sir Ernest Alfred Thompson Wallis Budge το 1890. Η μετάφραση αυτή, αν και είχε ευρεία διάδοση, θεωρείται σήμερα ξεπερασμένη. Η πιο σύγχρονη είναι του Raymond Faulkner[xx] του 1994.
Το εδάφιο, το οποίο επικαλούνται οι Zeitgeist-ές, είναι απόσπασμα από το κεφ. 125[xxi], και συγκεκριμένα το τμήμα που ονομάζεται από τους μελετητές «αρνητική εξομολόγηση» (negative confession). Στο κεφάλαιο αυτό ο νεκρός εισέρχεται στον θάλαμο της Maat. Εκεί ελέγχεται για τις αμαρτίες του, γι’ αυτό η Βίβλος των νεκρών καταγράφει τις λέξεις που αυτός πρέπει να πει για να αποχωριστεί από τις αμαρτίες του και να μπορέσει να προχωρήσει παρά πέρα. Το κεφάλαιο χωρίζεται σε τρία επιμέρους τμήματα: την εισαγωγή, την αρνητική εξομολόγηση, την προσαγόρευση του νεκρού μετά την κρίση[xxii].
        Παραθέτουμε την μετάφραση του Wallis Budge της αρνητικής εξομολόγησης:
  1. Χαίρε, Usekh-nemmt, που ξεπροβάλεις από την Anu (Ηλιούπολη), δεν διέπραξα αμαρτία.
  2. Χαίρε, Hept-khet, που ξεπροβάλεις από την Kher-aha, δεν διέπραξα ληστεία με βία.
  3. Χαίρε, Fenti, που ξεπροβάλεις από την Khemenu (Ερμούπολη), δεν έχω κλέψει.
  4. Χαίρε, Am-khaibit, που ξεπροβάλεις από την Qernet, δεν έχω σφάξει άνδρες και γυναίκες.
  5. Χαίρε, Neha-her, που ξεπροβάλεις από την Rasta, δεν έχω κλέψει σιτάρι.
  6. Χαίρε, Ruruti, που ξεπροβάλεις από τον ουρανό, δεν έχω κλέψει προσφορές.
  7. Χαίρε, Arfi-em-khet, που ξεπροβάλεις από την Saut (Asyut), δεν έχω κλέψει την ιδιοκτησία του Θεού.
  8. Χαίρε, Neba, που έρχεσαι και φεύγεις, δεν έχω ξεστομίσει ψέματα.
  9. Χαίρε, Set-qesu, που ξεπροβάλεις από την Hensu (Ηρακλεόπολη), δεν έχω απομακρύνει τροφή. 
  10. Χαίρε, Utu-nesert, που ξεπροβάλεις από την Het-ka-Ptah (Μέμφιδα), δεν έχω ξεστομίσει κατάρες. 
  11. Χαίρε, Qerrti, που ξεπροβάλεις από την Amentet, δεν έχω διαπράξει μοιχεία, δεν έχω ξαπλώσει με άνδρες. 
  12. Χαίρε, Her-f-ha-f, που ξεπροβάλεις από την σπηλιά σου, δεν έχω κάνει κανένα να θρηνήσει. 
  13. Χαίρε, Basti, που ξεπροβάλεις από την Bast (?) (Βουβάστη), δεν έχω φάει την καρδιά ( δηλ. δεν έχω πενθήσει μάταια ή δεν έχω νιώσει τύψεις). 
  14. Χαίρε, Ta-retiu, που ξεπροβάλεις από την νύκτα, δεν έχω επιτεθεί σε άνθρωπο. 
  15. Χαίρε, Unem-snef, που ξεπροβάλεις από τον θάλαμο εκτελέσεων, δεν είμαι άνθρωπος δόλου. 
  16. Χαίρε, Unem-besek, που ξεπροβάλεις από την Mabit, δεν έχω κλέψει καλλιεργημένη γη. 
  17. Χαίρε, Neb-Maat, που ξεπροβάλεις από την Maati, δεν υπήρξα ωτακουστής. 
  18. Χαίρε, Tenemiu, που ξεπροβάλεις από την Bast, δεν έχω συκοφαντήσει κανένα. 
  19. Χαίρε, Sertiu, που ξεπροβάλεις από την Anu (Ηλιούπολη), δεν υπήρξα εξοργισμένος άδικα (?). 
  20. Χαίρε, Tutu, που ξεπροβάλεις από την Ati (Busirite Nome), δεν έχω αποπλανήσει την γυναίκα [κανενός] ανθρώπου. 
  21. Χαίρε, Uamemti, που ξεπροβάλεις από τον θάλαμο του Khebt, δεν έχω αποπλανήσει την γυναίκα [κανενός] ανθρώπου
  22.  Χαίρε, Maa-antuf, που ξεπροβάλεις από την Per-Menu (Πανόπολη), δεν έχω μιάνει τον εαυτό μου. 
  23. Χαίρε, Her-uru, που ξεπροβάλεις από την Nehatu, δεν έχω τρομοκρατήσει κανέναν. 
  24. Χαίρε, Khemiu, που ξεπροβάλεις από την Kaui (?), δεν έχω παραβιάσει [τον νόμο]. 
  25. Χαίρε, Shet-kheru, που ξεπροβάλεις από την Urit, δεν υπήρξα ανήθικος. 
  26. Χαίρε, Nekhenu, που ξεπροβάλεις από την Heqat, δεν έχω κλείσει τ’ αυτιά μου σε λόγια αλήθειας. 
  27. Χαίρε, Kenemti, που ξεπροβάλεις από την Kenmet, δεν έχω βλασφημήσει. 
  28. Χαίρε, An-hetep-f, που ξεπροβάλεις από την Sau (Σαΐδα), δεν είμαι άνθρωπος της βίας. 
  29. Χαίρε, Sera-kheru, που ξεπροβάλεις από την Unaset, δεν υπήρξα άνθρωπος που ανακατεύει για να προκαλέσει αλληλοσπαραγμό (η αυτός που διασαλεύει την ειρήνη). 
  30. Χαίρε, Neb-heru, που ξεπροβάλεις από την Netchfet, δεν έχω ενεργήσει (ή κρίνει) με υπερβολική βιασύνη. 
  31. Χαίρε, Sekhriu, που ξεπροβάλεις από την Uten (?), δεν έχω χώσει την μύτη μου σε υποθέσεις. 
  32. Χαίρε, Neb-abui, που ξεπροβάλεις από την Sauti, δεν έχω πει παραπανήσια λόγια. 
  33. Χαίρε, Nefer-Tem, που ξεπροβάλεις από την Het-ka-Ptah (Μέμφιδα), δεν έσφαλα έναντι κανενός, δεν έχω πράξει κανένα κακό. 
  34. Χαίρε, Temp-Sepu, που ξεπροβάλεις από την Tetu (Βούσηρι), δεν έχω κάνει μαγγανείες κατά του βασιλιά (ή δεν βλασφήμησα τον βασιλιά). 
  35. Χαίρε, Ari-em-ab-f, που ξεπροβάλεις από την Tebu, δεν έχω σταματήσει ποτέ [την ροή] του νερού. 
  36. Χαίρε, Ahi, που ξεπροβάλεις από την Nu, δεν έχω υψώσει ποτέ την φωνή μου (δεν έχω μιλήσει αλαζονικά, ή με οργή). 
  37. Χαίρε, Uatch-rekhit, που ξεπροβάλεις από την Sau, δεν έχω καταραστεί (ή βλασφημήσει) τον θεό. 
  38. Χαίρε, Neheb-ka, που ξεπροβάλεις από την σπηλιά σου, δεν έχω ενεργήσει με αλαζονία (?). 
  39. Χαίρε, Neheb-nefert, που ξεπροβάλεις από την σπηλιά σου, δεν έχω κλέψει τον άρτο των θεών. 
  40. Χαίρε, Tcheser-tep, που ξεπροβάλεις από την κρήνη σου, δεν αφαίρεσα τα πρόσφορα khenfu από τα πνεύματα των νεκρών. 
  41. Χαίρε, An-af, που ξεπροβάλεις από την Maati, δεν έχω αρπάξει το ψωμί των παιδιών, ούτε έχω φερθεί περιφρονητικά στον θεό της πόλης μου. 
  42. Χαίρε, Hetch-abhu, που ξεπροβάλεις από την Ta-she (Φαγιούμ), δεν έχω σφάξει το βόδι που ανήκει στον θεό.
  Οι παρενθέσεις και οι σημάνσεις του Wallis Budge[xxiii].
 Η παράθεση της μετάφρασης όλης της αρνητικής εξομολόγησης ήταν αναγκαία, ώστε να μπορέσουν να βγουν τα συμπεράσματα. Παρατρέχοντας του στίχους του κειμένου ανακαλύπτει κάποιος, ότι δεν βρίσκονται στο κείμενο και οι Δέκα Εντολές του Μωσαϊκού Νόμου, αλλά μόνο πέντε.
         - στον στίχο 3 βρίσκεται το «ου κλέψεις»
         - στον στίχο 4 βρίσκεται το «ου φονεύσεις»
         - στον στίχο 8 το «ου ψευδομαρτυρήσεις»
         - στον στίχο 11 το «ου μοιχεύσεις»
         - στους στίχους 27 & 37 κάτι ανάλογο με το «ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω»
Τι γίνεται, λοιπόν, με τις υπόλοιπες πέντε εντολές; Αυτές δεν βρίσκονται στην Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών. Δεν βρίσκονται επίσης σε καμιά παραλλαγή του κειμένου, είτε του πάπυρου Nebseni[xxiv], είτε του πάπυρου Nu. Και το κύριο σημείο διαφοράς βρίσκεται στην πρώτη εντολή «ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού». Η αιγυπτιακή θρησκεία ήταν πολυθεϊστική. Η ύπαρξη και η επίκληση τόσων πολλών ψεύτικων θεών μέσα στην Βίβλο των Νεκρών καταστρατηγεί, αντιτίθεται στην αλήθεια που εκφράζεται στην πρώτη από τις Δέκα Εντολές. Γι’ αυτό και σε καμιά περίπτωση αυτή δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο ή μοτίβο.
 Στην ταινία αναφέρονται μόνο τρεις από τις Δέκα Εντολές. Ο θεατής αφήνεται να υποθέσει την αντιστοιχία και των υπόλοιπων επτά. Αυτό είναι παραπλανητικό τέχνασμα. Όπως φαίνεται από τα παραπάνω, η αντιστοιχία είναι πλασματική και δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.
Από την άλλη, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός. Ο φόνος, η κλοπή, η μοιχεία, η βλασφημία κτλ. είναι εγνωσμένες παρανομίες/αμαρτίες σε κάθε ηθικό σύστημα. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος στην Προς Ρωμαίους επιστολή του έγραψε:
«όταν γαρ έθνη τα μη νόμον έχοντα φύσει τα του νόμου ποιή, ούτοι νόμον μη έχοντες εαυτοίς εισι νόμος, οίτινες ενδείκνυνται το έργον του νόμου γραπτόν εν ταις καρδίαις αυτών, συμμαρτυρούσης αυτών της συνειδήσεως και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων – εν ημέρα ότε κρίνει ο Θεός τα κρυπτά των ανθρώπων κατά το ευαγγέλιόν μου διά Ιησού Χριστού» (Ρωμ. 2.14-16)
Η ύπαρξη του φυσικού νόμου, του γραμμένου στις καρδιές του καθενός και ο έλεγχος της συνειδήσεως, αναγνωρίζονται επίσης στον στίχο 13 του κειμένου. Δεν αναγνωρίζονται, κατά μοναδικό τρόπο, από τους θεωρητικούς του Zeitgeist, οι οποίοι δεν φαίνονται να ελέγχονται από την συνείδησή τους, ούτε για την κακοποίηση της αλήθειας, ούτε για την παραπλάνηση των οπαδών τους. Αυτοί είναι επαγγελματίες ψεύτες.  
Όσο και αν θέλουν να συμφωνούν με την H. P. Blavatsky, ότι οι Ιουδαίοι δανείστηκαν τους νόμους τους από τους αρχαίους Αιγυπτίους[xxv], οφείλουν να παραδεχθούν ότι η Βίβλος των Νεκρών δεν είναι νομικό κείμενο, δεν είναι σύστημα νόμων. Είναι κείμενο συνδεδεμένο άμεσα με την αρχαία αιγυπτιακή πίστη και λατρεία, και ως τέτοιο θα μπορούσε να θέτει ηθικούς κανόνες και λατρευτικές πρακτικές μόνο σε όσους ακολουθούσαν την ίδια θρησκεία.  Όχι στους Ιουδαίους.

Μανού, Μίνωας, Mises
Το τρίτο ψέμα του Zeitgeist για τον Μωυσή αφορά τον παραλληλισμό του με δύο μυθικούς νομοθέτες, τον Μανού των Ινδών, τον Μίνωα των αρχαίων Ελλήνων και τον άγνωστο Mises. Ο Peter Joseph αφηγείται στην ταινία:
«Ο Μωυσής είναι απλώς ένας νομοθέτης από τους πολλούς της μυθολογίας. Στην Ινδία, ο Μανού είναι ο μεγάλος νομοθέτης. Στην Κρήτη, ο Μίνωας ανέβηκε στο όρος Δίκτη, όπου ο Δίας του έδωσε τους ιερούς νόμους. Ενώ στην Αίγυπτο ήταν ο Μίσης, που έφερε λίθινες πλάκες, που πάνω τους ήταν γραμμένοι οι νόμοι των θεών».
Άλλη μια θέση των Zeitgeist-ών προέρχεται από την θεοσοφική διδασκαλία της H. P. Blavatsky. Στο Isis Unveiled διαβάζουμε:
  «Ο Bunsen και ο Champollion έχουν ήδη δείξει ότι τα αιγυπτιακά ιερά βιβλία είναι μακρά παλαιότερα από τα πιο παλαιά μέρη της Γένεσης. Και τώρα μια πιο προσεκτική μελέτη εγείρει την υποψία, που για μας είναι βεβαιότητα, ότι οι νόμοι του Μωυσή είναι αντίγραφα από τον κώδικα του Βραχμάνου Μανού[xxvi]».
Είναι απίστευτη η ευκολία, με την οποία δέχονται οι Zeitgeist-ές, όπως και οι θεοσοφιστές, απόψεις που αντικρούουν η μια την άλλη. Ενώ την μια στιγμή λένε ότι οι Δέκα Εντολές είναι αντίγραφα της Βίβλου των Νεκρών, αμέσως αλλάζουν θέση και υποστηρίζουν ότι είναι αντίγραφα των νόμων του Μανού. Και δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να εξηγήσουν αυτές τις αντιφάσεις. Πως θα μπορούσαν άλλωστε!
 Στην Ινδουιστική παράδοση η λέξη Μανού είναι τίτλος και όχι όνομα. Αρχικά αναφέρεται στον πρόγονο της ανθρωπότητας, και πρώτο βασιλιά, τον Satyavrata[xxvii]. Το υποτιθέμενο νομοθετικό του έργο είναι συγκεντρωμένο στο κείμενο με το όνομα Manusmitri ή Νόμοι του Μανού. Πρώτη φορά μεταφράστηκαν τον 1794 μ.Χ. από τον Βρετανό ανατολιστή και δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Καλκούτα, Sir William Jones.
Από τις χρονολογήσεις που έχουν προταθεί καμιά δεν το θεωρεί προγενέστερο του 200 π.Χ. Έτσι, ο Burjor Avari[xxviii] το χρονολογεί μεταξύ 200 π.Χ. και 200 μ.Χ., ο Gavin Flood[xxix] μεταξύ 200 π.Χ. και 300 μ.Χ., o John Keay[xxx] το Β’ αι. π.Χ., ο Thomas Hopkins[xxxi] μεταξύ 200 π.Χ. και 100 μ.Χ, οι Hermann Kulke & Dietmar Rothermund[xxxii] μεταξύ Β’ και Γ’ αι. μ.Χ.
Εφόσον δεν υπάρχει χρονολόγηση του κειμένου πριν τον Β’ αι. π.Χ., οποιαδήποτε παραπέρα συζήτηση περιττεύει. Για άλλη μια φορά οι Zeitgeist-ές και οι όμοιοί τους συλλαμβάνονται να λένε ψέματα.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Μίνωας ήταν βασιλιάς της Κρήτης, γιος του Δία και της Ευρώπης, αδελφός του Ραδάμανθυ και του Σαρπηδόνα. Επίσης στην ελληνική μυθολογία δεν ήταν ο Μίνωας μεγάλος νομοθέτης αλλά ο αδελφός του Ραδάμανθυς[xxxiii]. Η ιδέα ότι ο Μίνωας ήταν μεγάλος νομοθέτης εκφράζεται για πρώτη φορά στον πλατωνικό διάλογο Μίνως (318D και εξής). Εκεί ο Σωκράτης ανασκευάζει την άποψη που είχε ο συνομιλητής του για τον Μίνωα. Αναφέρει, μεν τον Όμηρο
«ένι Κνωσός μεγάλη πόλις, ένθα τε Μίνως εννέωρος βασίλευε Διός μεγάλου οαριστής[xxxiv]»
Αλλά στην Ωδή αυτή ο Όμηρος δεν αναφέρει τον Μίνωα, ως νομοθέτη, αλλά ως κάποιον που έχει κάνει διάλογο με τον Διά[xxxv] (όαρος=διάλογος).
Μετά τον Πλάτωνα, ο επόμενος που αναφέρει τον Μίνωα ως νομοθέτη είναι ο Παυσανίας:
«έθηκε δε και Λυκούργος Λακεδαιμονίοις τους νόμους επί της Αγησιλάου βασιλείας˙ θείναι δε αυτόν λέγουσιν οι μεν παρά της Πυθίας διδαχθέντα υπέρ αυτών, οι δε ως Κρητικά όντα νόμιμα επαγάγοιτο. Τούτους δε οι Κρήτες τους νόμους τεθήναι σφισιν υπό Μίνω λέγουσι, βουλεύεσθαι δε υπέρ των νόμων ουκ άνευ θεού τον Μίνω. Ηνίξατο δε και Όμηρος εμοί δοκείν περί του Μίνω τηςς νομοθεσίας εν τοίσδε τοις έπεσι: τήσι δ’ ενί Κνωσσός, μεγάλη πόλις, ένθα τε Μίνως εννέωρος βασίλευε Διός μεγάλου οαριστής» (Ελλάδος Περιήγησις, ΙΙΙ 2.4)
Η αναφορά του Παυσανία στον Όμηρο πείθει ότι ήταν γνώστης του πλατωνικού διαλόγου, γεγονός που σημαίνει ότι αναπαράγει την θέση του Πλάτωνα, άρα δεν έχουμε διασταυρωμένη πληροφορία. Συνεπώς η θέση αυτή των Zeitgeist-ων είναι αναχρονισμός. Ο μεν Μίνωας μυθολογικά έζησε τρεις αιώνες πριν τον Τρωικό πόλεμο, αλλά η παράδοση που τον θέλει νομοθέτη ανάγεται στο τέλος του Ε’ αι. π.Χ.
Ποιος ήταν ο Mises; Όσο και αν ψάξει κάποιος στην εγχώρια και διεθνή βιβλιογραφία, στην μυθολογία και την ιστορία, δεν πρόκειται να βρει ούτε το όνομα, ούτε το πρόσωπο. Οι μόνοι που ξέρουν γι’ αυτόν είναι οι Zeitgeist-ες, και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ο Peter Joseph, που τον αναφέρει στην ταινία, η Acharya S[xxxvi], που τον αναφέρει στο βιβλίο της, και ο Lloyd Graham[xxxvii], τον οποίο αναφέρει η Acharya S, ως πηγή της. Αλλά και οι ίδιοι τους δεν έχουν αποφασίσει περί τίνος πρόκειται, καθώς η Acharya S τον αναφέρει ως Σύριο, ο Peter Joseph ως Αιγύπτιο, ενώ ο Lloyd Graham δεν ξαναμίλησε γι’ αυτόν σε μεταγενέστερα έργα του.
Manu, Minos, Mises, Moses. Το πιο πιθανό είναι ότι οι Zeitgeist-ες παίζουν πάλι με τις λέξεις για να δημιουργήσουν εντυπώσεις. Όσες από τις απόψεις τους ελεγχθήκαν, καμιά δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.


[i] George Smith, Early History of Babylonia, στο Transactions of the Society of Biblical Archaeology, London 1872, vol. 1, pp 28-92. Η μετάφραση στην σελίδα 46.
[ii] George Smith, Assyrian Discoveries: An Account of Explorations and Discoveries on the Site of Nineveh, during 1873-1874, New York 1875.  Για την πινακίδα στην σελίδα 224.
[iii] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 442.
[iv] L. W. King, Chronicles Concerning Early Babylonian Kings, vol. II Texts and Translations, στην σειρά Studies in Eastern History, London 1907, pp 87-89. Ο L. w. King  συνέθεσε τον μύθο του Σαργών συμπληρώνοντας αυτόν από διάφορα αποσπάσματα. Η μετάφραση όλου του μύθου στις σελίδες 87-96.
[v] B. Lewis, The Sargon Legend: A Study of the Akkadian Text, American Scools of Oriental Research Dissertation Series 4, Cambridge 1980, pp. 37-42.
[vi] J. G. Westenholz, Legends of the Kings of Akkade, Eisenbrauns 1997, p.38
[vii] B. Lewis, The Sargon Legend:…, pp. 98-100.
[viii] W. Hallo, The Birth of Kings, Love and Death in the Ancient Near East: Essay in Honor of Marvin H. Pope, Guilford, Conn. 1987, p. 47
[ix] W. Hallo, The World ‘s Oldest Literature: Studies in Sumerian Belles-Lettres, Leiden 2010, p.229
[x] J. Cooper & W. Heimpel, The Sumerian Sargon Legend, Journal of the American Oriental Society, vol. 103 No1 (Jan-Mar 1983) p.67.
[xi] Η μετάφραση διατίθεται από το Electronic Text Corpus of the Sumerian Literature του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στην διεύθυνση http://etcsl.orinst.ox.ac.uk/cgi-bin/etcsl.cgi?text=t.2.1.4#. Πρώτος ασχολήθηκε με το απόσπασμα ο Hans Güterbock  στο Die historische Tradition und ihre literarische Gestaltung bei Babylonien und Hethitern bis 1200, Zeitschrift für Assyriologie , Band 42 (1934) s. 1-96.
[xii] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 367
[xiii] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 548
[xiv] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 493
[xv] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 483
[xvi] Wallis Budge, The Papyrus of Ani, a Reproduction in Facsimile, New York 1913, vol. 1 p. 1
[xvii] Raymond Faulkner, The Book of the Dead: the Book of going forth by Day, San Francisco 32008, p.141
[xviii] Wallis Budge, The Papyrus of Ani vol 1 p. 28.
[xix] Das Todtenbuch der Ägypter nach dem hieroglyphischen Papyrus in Turin mit einem Vorworte zum ersten Male Herausgegeben. Leipzig: G. Wigand. (Reprinted Osnabrück: Otto Zeller Verlag, 1969)
[xx] The Egyptian Book of the Dead: The Book of Going Forth by Day, The First Authentic Presentation of the Complete "Papyrus of Ani", Introduction and commentary by Dr. Ogden Goelet, Translation by Dr Raymond O. Faulkner, Preface by Carol Andrews, Featuring Integrated Text and Full Color Images, (Chronicle Books, San Francisco) c1994, Rev. ed. c1998. Contains: Map Key to the Papyrus, Commentary by Dr. Ogden Goelet, Selected Bibliography, and "Glossary of Terms and Concepts".
[xxi] Την διαίρεση του κειμένου σε κεφάλαια έκανε πρώτος ο Lepsius. Παρά το ότι η διαίρεση αφορούσε τον πάπυρο του Turin, ο ποίος ανήκε στην Σαϊτική παράδοση και προέρχονταν από την μεταγενέστερη πτολεμαϊκή περίοδο, η ίδια κατάτμηση εφαρμόστηκε και στον πάπυρο του Ani. Τα κεφάλαια ονομάζονται και Επικλήσεις.
[xxii] Wallis Budge, The Papyrus of Ani vol Ι p. 42

[xxiii] Wallis Budge, The Papyrus of Ani vol ΙΙ pp. 576-582.
[xxiv] Wallis Budge, The Papyrus of Ani vol II pp. 582-584.
[xxv] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 399.
[xxvi] H. P. Blavatsky, Isis Unveiled,… vol. II p. 431.
[xxvii] Bhagavata Purana 8.24.12
[xxviii] Avari, Burjor. India, the ancient past: a history of the Indian subcontinent from c. 7000 BC to AD 1200. New York 2007. p. 142.
[xxix] Flood, Gavin, An Introduction to Hinduism. Cambridge: Cambridge University Press  1996, p. 56
[xxx] Keay, John, India: A History. New York 2000,  p. 103
[xxxi] Hopkins, Thomas J., The Hindu Religious Tradition. Belmont, California 1971, p. 74.
[xxxii] Kulke, Hermann & Rothermund, Dietmar, A History of India. New York 1986, p. 85.
[xxxiii] Ζαν Ρισπέν, Μεγάλη Ελληνική Μυθολογία, μετάφραση Άρη Αλεξανδρου, Αθήναι χ.χ. (1966), τομ. Β’ σελ. 247.
[xxxiv] Ωδαί IX.178: «εκεί υπάρχει μεγάλη πόλις, η Κνωσός, στην οποία βασίλευε ο Μίνωας εννέα χρόνια, ως κάποιος που διαλέγονταν με τον Δία»
[xxxv] Lamb, W. R. M. Plato, Charmides, Alcibiades, Hipparchus, The Lovers, Theages, Minos, Epinomis. Loeb Classical Library. Cambridge, MA: Harvard University Press 1927,  p. 413.
[xxxvi] Acharya S, The Christ Conspiracy…, p.241:  “Mises” is found in Syria, where he was pulled out of a basket floating in a river. Mises also had tablets of stone upon which laws were written, and a rod with which he did miracles, including parting waters and leading his army across the sea”
[xxxvii] Lloyd Graham, Deceptions and Myths of the Bible, Citadel Press 1989, p.125. Αυτή είναι η σημείωση που έχει η Acharya S στο βιβλίο της. Δεν μπόρεσα να την διασταυρώσω.

ΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΑ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ZEITGEIST

Αφού μας φλομώσανε στα ψέματα οι Zeitgeist-ές, προσπαθούν στην συνέχεια να μας πείσουν ότι και οι απολογητές της Εκκλησίας, όπως ο άγιος Ιουστίνος ο μάρτυς, είπαν τα ίδια. Ακούγεται στην ταινία:
«Ο μάρτυρας Ιουστίνος, ένας από τους πρώτους ιστορικούς έγραψε: “όταν λέμε ότι ο Ιησούς Χριστός, ο δάσκαλός μας, γεννήθηκε χωρίς σαρκική ένωση, σταυρώθηκε και πέθανε, και αναστήθηκε ξανά, και αναλήφθηκε στον ουρανό, δεν διατυπώνουμε κάτι διαφορετικό από ό,τι εσείς πιστεύετε, αναφορικά με αυτούς που εκτιμάτε ως γιους του Δία”. Σε ένα άλλο κείμενο, ο Ιουστίνος είπε “Γεννήθηκε από παρθένο, δεχθείτε αυτό ως ίδιο με αυτό που πιστεύετε για τον Περσέα”. Είναι προφανές ότι ο Ιουστίνος και άλλοι από τους πρώτους Χριστιανούς γνώριζαν πόσο όμοιος είναι ο Χριστιανισμός με τις παγανιστικές θρησκείες. Ωστόσο, ο Ιουστίνος είχε την λύση. Γι’ αυτόν, ο διάβολος έφταιγε. Ο διάβολος πρόλαβε να έρθει πριν τον Χριστό, και να δημιουργήσει αυτά τα χαρακτηριστικά στον ειδωλολατρικό κόσμο».
Προκειμένου να κατανοήσουμε το έργο του Αγίου Ιουστίνου του εκ φιλοσόφων, είναι απαραίτητο να ρίξουμε μια ματιά στα βιογραφικά του στοιχεία και στο περιβάλλον της εποχής του.
Ο Άγιος Ιουστίνος, φιλόσοφος και Μάρτυς, ήταν ένας από τους πρώτους απολογητές της χριστιανικής πίστεως. Γεννήθηκε στην Φλαβία Νεάπολη της Σαμάριας στις αρχές του β’ αιώνα μ.Χ. (πιθανόν το 100) και υπέστη μαρτυρικό θάνατο στην Ρώμη πιθανότατα το 165 μ.Χ.
Ανατράφηκε σε ειδωλολατρικό περιβάλλον. Οι νεανικές του ανησυχίες και αναζητήσεις τον οδήγησαν αρχικά στην σπουδή της φιλοσοφίας. Αρχικά μαθήτευσε στον Στωικισμό. Γρήγορα εγκατέλειψε αυτήν την σχολή διότι οι Στωικοί, όπως αντιλήφθηκε δεν γνώριζαν τίποτα για τον Θεό και δεν είχαν θεολογία. Στράφηκε στην περιπατητική σχολή, την οποία εγκατέλειψε, όταν ο διδάσκαλός του ζήτησε δίδακτρα, γεγονός ανάρμοστο για φιλόσοφο. Στον πυθαγορισμό δεν έγινε δεκτός διότι δεν είχε μελετήσει τα αναγκαία προπαιδεύματα, μουσική, αστρονομία, γεωμετρία. Στην Καισάρεια της Παλαιστίνης γνώρισε τον πλατωνισμό.
Η μεταστροφή του στον Χριστιανισμό πιθανολογείτε περίπου το 135 μ.Χ. στην Αθήνα. Είναι γνωστή μία συνάντηση που είχε με έναν ηλικιωμένο και ο διάλογος μαζί του, κατά τον οποίο ο ηλικιωμένος Χριστιανός αναίρεσε τις πλατωνικές δοξασίες περί αθανασίας της ψυχής και μετεμψυχώσεως. Από την συζήτηση πείσθηκε ότι δεν είναι δυνατόν να δει τον Θεό ο νους του ανθρώπου, αν δεν τον φωτίσει το Άγιο Πνεύμα. Ο Χριστιανός του συνέστησε να μελετήσει την Αγία Γραφή και στην συνέχεια εξαφανίσθηκε[i].
Το 136 μ.Χ. μετέβη στην Ρώμη. Εκεί άνοιξε φιλοσοφική σχολή. Δίδαξε, αντί του εκλεκτικισμού της εποχής, τον Χριστιανισμό, ώστε «επιγνόντι σοι τον Χριστόν του Θεού και τελείω γενομένω ευδαιμονείν[ii]».
Το 160 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ Τίτος Αίλιος Ανδριανός Αντωνίνος Πίος (138-161) ήταν γέρος και η εξουσία πέρασε στον γιο του Μάρκο Αυρήλιο Αντωνίνο Αύγουστο (161-180). Κατά την βασιλεία του οι διωγμοί των Χριστιανών εντατικοποιήθηκαν. Ο Άγιος Ιουστίνος εξέφρασε τους φόβους του ότι επρόκειτο να καταδοθεί στις αρχές από τον κυνικό φιλόσοφο Κρήσκη[iii]. Ο δεύτερος φθονούσε τον Άγιο διότι έβλεπε ότι η χριστιανική σχολή του προσήλκυε τους νέους. Μετά το μαρτύριο του μαθητή του Πτολεμαίου το 160 μ.Χ. αναχώρησε από την Ρώμη για να επανέλθει βραδύτερον. Οι φόβοι του επαληθεύτηκαν. Κατά την διάρκεια της επαρχίας του Ιουνίου Ρουστικού (162-167) συνελήφθη και αποκεφαλίσθηκε μαζί με ομάδα έξι μαθητών του, το 165 μ.Χ.
          Τα έργα του χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες
          α) τα σωζόμενα
          β) τα απολεσθέντα
          γ) τα ψευδεπίγραφα
Τα σωζόμενα έργα του είναι τρία απολογητικά, τα Απολογία Α’ & Β’ και Διάλογος προς Τρύφωνα.
Η περίοδος των τριών πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού είναι η περίοδος των διωγμών. Οι διωγμοί δεν σταμάτησαν κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, άσχετα αν κάποιοι από τους ιστορικούς της Δύσεως θεωρούν ότι διωγμοί υφίσταντο μόνο όταν αποδεικνύονταν από συναξάρι που πληρούσε τις λογοτεχνικές προϋποθέσεις της αρεσκείας τους. Στην πραγματικότητα, ακόμη και όταν δεν πραγματοποιούνταν αυτοκρατορικές διώξεις, τοπικοί άρχοντες μπορούσαν να οδηγούν στο μαρτύριο Χριστιανούς, εφόσον οι αυτοκρατορικοί νόμοι δεν είχαν καταργηθεί. Έτσι ήταν θέμα προτίμησης η εφαρμογή των διώξεων ακόμη και σε περιόδους ύφεσης.
Στην ουσία της η δίωξη ασκούνταν λόγω του ονόματος. Αρκούσε δηλαδή να αποδειχθεί κατά την ανάκριση ότι ο κατηγορούμενος ήταν Χριστιανός, για ν’ απαγγελθεί η ποινή. Δεν χρειαζόταν ν’ αποδειχθεί αξιόποινη πράξη. Αν και οι Χριστιανοί κατηγορούνταν για θυέστια δείπνα και οιδιπόδειες μίξεις, οι κατηγορίες αυτές ήταν φήμες που κυκλοφορούσαν στον κοινωνικό περίγυρο, όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων. Στους φιλοσοφικούς κύκλους ο Χριστιανισμός ήταν μια βαρβαρική θρησκεία που διέδιδε μυθεύματα. Οι φιλοσοφικοί νόες δεν μπορούσαν να υποτάξουν στις προϋποθέσεις της κάθε σχολής τις αλήθειες της χριστιανικής πίστης, γι’ αυτό και τις απέρριπταν ασυζητητί. Θεωρούσαν τον φιλοσοφικό βίο της επηρμένης οφρύς ανώτερο της χριστιανικής ταπείνωσης. Αλλά η συμφωνία θεωρίας και πράξης του χριστιανικού τρόπου ζωής, με αποκορύφωμα το μαρτύριο, εντυπωσίασε τόσο την κοινωνία, όσο και τους ειδωλολάτρες φιλοσόφους, ώστε να υπάρχει αθρόα μεταστροφή. Αργότερα, προς αντιμετώπιση του φαινομένου οι διάφορες φιλοσοφικές σχολές αναγκάστηκαν να συνδιαλλαγούν μεταξύ τους, με τελευταία την προσπάθεια σύνθεσης συστήματος με πλατωνικά και αριστοτελικά στοιχεία. Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την επίδραση της ανώτερης χριστιανικής θεολογίας.  Ως αποτέλεσμα της κίνησης διαμορφώθηκε ο νεοπλατωνισμός με στοιχεία χριστιανικής θεολογίας από τον Αμμώνιο Σακκά και τον μαθητή του Πλωτίνο. Τα στοιχεία αυτά έγιναν εμφανέστερα στο νεοπλατωνικό σύστημα του Πρόκλου. Από αυτά καταλαβαίνουμε πόσο γελοία είναι η άποψη της υιοθέτησης φιλοσοφικών όρων για την διαμόρφωση του Χριστιανισμού, και πόσο απαράδεκτη αυτή που θέλει τους Πατέρες της Εκκλησίας να επηρεάζονται από τους νεοπλατωνικούς. Στις περιπτώσεις που αυτό γίνονταν προέκυπτε αίρεση που καταδεικνύονταν και καταδικάζονταν από τους Πατέρες.
Τα παραπάνω φαινόμενα της εποχής γέννησαν την ανάγκη της απολογίας. Οι πρώτοι απολογητές ανέλαβαν ν’ αμυνθούν έναντι των Ιουδαίων, των πρώτων διωκτών του Χριστιανισμού. Το είδος αυτό της απολογίας εκπροσωπείται από τους λόγους του Πρωτομάρτυρα Στέφανου και του Αποστόλου Παύλου, που υπάρχουν στην Καινή Διαθήκη. Όταν αργότερα ξεκίνησαν οι διωγμοί της αυτοκρατορίας, αποδέκτες της απολογίας ήταν οι αυτοκράτορες ή οι τοπικοί άρχοντες. Η εν Ρώμη διαβιούντες απολογητές, όπως ο Άγιος Ιουστίνος, μπορούσαν να προσεγγίσουν τους αυτοκράτορες και να παρουσιάσουν το έργο τους.
Οι απολογητές ήταν επίσης και φιλόσοφοι. Έτσι, μια δεύτερη κατηγορία αποδεκτών των απολογητικών έργων ήταν οι Έλληνες φιλόσοφοι. Σε αυτά τα έργα κύριο γνώρισμα της απολογητικής γραμμής ήταν η απόδειξη της ανωτερότητας του χριστιανικού έναντι του φιλοσοφικού βίου. Σε κάποιες περιπτώσεις η αποδοκιμασία του φιλοσοφικού βίου και της φιλοσοφικής σκέψης ήταν ήπια. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, όπως αυτή του Τατιανού, είναι εμφανής ο ζήλος.
Το περιεχόμενο των απολογιών είχε κάποια κοινά χαρακτηριστικά ανάλογα με τους αποδέκτες. Έτσι στις απολογίες που απευθύνονταν στους αυτοκράτορες κι επιδίωκαν τον εξευμενισμό της πολιτείας έναντι της χριστιανικής υπόθεσης, ένα πρώτο θέμα ήταν η παρουσίαση της αρχαιότητας της χριστιανικής πίστεως. Αυτό είχε ως αφετηρία τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν οι Ρωμαίοι την έννοια της θρησκείας. Δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος για ν’ αναλύσουμε αυτό το θέμα[iv]. Επιγραμματικά θα πούμε ότι οι Ρωμαίοι αντιλαμβάνονταν με νομικιστικούς όρους την κάθε θρησκεία, ως προσπάθεια συνδιαλλαγής με τους θεούς, στοιχείο που πέρασε αργότερα στην σχολαστική θεολογία του Παπισμού, ως αποτέλεσμα της φράγκικης συμφεροντολογίας και πολιτικής. Ως μέρος αυτής της συνδιαλλαγής οι θεοί είχαν χαρίσει στους Ρωμαίους την αυτοκρατορία τους. Αυτό, όμως μπορούσε ν’ αλλάξει τόσο εύκολα, όσο εύκολα άλλαζαν νοοτροπία οι ειδωλολατρικοί θεοί. Μια μονοθεϊστική θρησκεία, με την συνακόλουθη άρνηση της λατρείας των δαιμόνων, θα μπορούσε να επιφέρει την καταστροφή της αυτοκρατορίας και οι αυτοκράτορες το απεύχονταν. Ο Ιουδαϊσμός, αν και μονοθεϊστική θρησκεία, είχε επιτραπεί στην αυτοκρατορία, διότι με την αρχαιότητά του εξασφάλισε την ανοχή των αρχών, εξαιτίας του σεβασμού των Ρωμαίων στις πατρογονικές παραδόσεις. Μόνο γι’ αυτό. Ο Χριστιανισμός, ως καινοφανής πίστη, αρχικά επετράπη, διότι οι αρχές τον εξέλαβαν ως ιουδαϊκή αίρεση. Όταν έγινε κατανοητό ότι επρόκειτο για κάτι διαφορετικό, ξεκίνησαν οι διώξεις. Συνεπώς, οι απολογητές προσπαθούσαν ν’ αποδείξουν την αρχαιότητα της πίστης τους και ν’ αναιρέσουν συνάμα την κατηγορία της αθεΐας.
Δεύτερο θέμα ήταν η παρουσίαση της καθαρότητας και της ανωτερότητας του χριστιανικού βίου. Μέρος της μεθοδολογίας ήταν η αναίρεση των κατηγοριών για θυέστεια δείπνα και οιδιπόδειες μίξεις. Η απόρριψη των κατηγοριών για ανηθικότητα, αθεΐα, και συνομωσία, αποδείκνυαν ότι οι Χριστιανοί δεν διώκονταν για τίποτε άλλο παρά μόνο για το όνομα. Αυτό δεν είχε προηγούμενο στο ρωμαϊκό δίκαιο, αλλά και σε κανένα άλλο σύστημα δικαίου ανά τον κόσμο. Οι προσπάθειες σύγχρονων μελετητών να βρουν ερείσματα στο εν λόγω δίκαιο, υπήρξαν άκαρπες, μάταιες, και αν μη τι άλλο δείχνουν την επιθυμία μερικών να υπερασπισθούν αρχαίες περιπτώσεις κρατικής αυθαιρεσίας.
Κατακλείδα της παραπάνω απολογητικής γραμμής ήταν η παρουσίαση του Χριστιανού ως νομοταγή πολίτη. Στο πνεύμα αυτό συντάχθηκε και η πρώτη απολογία του Αγίου Ιουστίνου. Παραλήπτες της ήταν ο αυτοκράτορας Αντωνίνος ο Ευσεβής (Πίος), οι γιοι του Μάρκος Αυρήλιος (Βηρίσσιμος) και Λούκιος Αίλιος Βήρος, η σύγκλητος και ο δήμος:
Αυτοκράτορι Τίτω Αιλίω Αντωνίνω Ευσεβεί
Σεβαστώ Καίσαρι
Και Ουηρισσίμω υιώ Φιλοσόφω
Και Λουκίω φιλοσόφου Καίσαρος φύσει υιώ
Και Ευσεβούς εισποιητώ, παιδείας εραστή,
Ιερά τε Συγκλήτω και Δήμω παντί Ρωμαίων.
Τα θέματα που εξετάζονται στην απολογία αυτή είναι τα εξής:
          Α) Πρόλογος κεφ. 1
          Β) Έκκληση για δίκαιη κρίση της χριστιανικής υπόθεσης κεφ. 2-8
          Γ) Χριστιανική πίστη και βίος κεφ. 9-20
          Δ) Ανωτερότητα του Χριστιανισμού έναντι της ειδωλολατρίας κεφ. 21-29
          Ε) Μαρτυρίες της θεότητος του Ιησού κεφ. 30-53
          Στ) Η ειδωλολατρία ως μίμηση του Χριστιανισμού κεφ. 54-60
          Ζ) Η χριστιανική λατρεία κεφ. 61-67
          Η) Επίλογος κεφ. 68.
Το πρώτο απόσπασμα που χρησιμοποιούν οι Zeitgeist-ές βρίσκεται στο 21ο κεφ. και έχει ως εξής:
 «Εξ’ άλλου με το να λέγωμεν ότι ο Λόγος, ο οποίος είναι το πρώτον γέννημα του Θεού, εγεννήθη χωρίς επιμιξίαν, ο Ιησούς Χριστός ο διδάσκαλος ημών, και ότι ο σταυρωθείς, αποθανών και αναστάς ανήλθεν εις τον ουρανόν, δεν φέρομεν τίποτε νέον πέρα από τους λεγομένους από σας υιούς του Διός. Διότι γνωρίζετε πόσους υιούς του Διός απαριθμούν οι μεταξύ σας τιμώμενοι συγγραφείς˙ τον Ερμήν ο οποίος είναι λόγος ερμηνευτικός και διδάσκαλος όλων, τον Ασκληπιόν ο οποίος υπήρξε θεραπευτής και κεραυνοκτυπημένος ανήλθεν εις τον ουρανόν, τον Διόνυσον ο οποίος κατεσπαράχθη, τον Ηρακλή ο οποίος δια να αποφύγη τους πόνους παρέδωσεν εαυτόν εις το πυρ, καθώς επίσης και τους Διόσκουρους από την Λήδαν, τον Περσέα από την Δανάη, τον Βελερεφόντην ο οποίος αν και άνθρωπος ίππευε τον Πήγασον.
 Τι χρειάζεται να μνημονεύσομεν την Αριάδνην και τους ομοίως με αυτήν μεταβληθέντας εις αστέρας, όπως λέγεται; Τι χρειάζεται να μνημονεύσωμεν και τους αποθνήσκοντας μεταξύ σας αυτοκράτορας, δια τους οποίους ισχυρίζεσθε ότι απαθανατίζονται και παρουσιάζουν κάποιον ο οποίος ορκίζεται ότι είδε τον κατακαέντα Καίσαρα να ανέρχεται εις τον ουρανόν; Ποίαι ιστορούνται αι πράξεις των λεγομένων υιών του Διός, δεν είναι ανάγκη να το είπω προς ανθρώπους γνωρίζοντας, πλην του ότι ταύτα έχουν γραφή προς ωφέλειαν και διδασκαλίαν των εκπαιδευομένων˙ διότι όλοι νομίζουν ότι είναι καλόν να γίνωνται μιμηταί των θεών. Μακράν από σώφρονα ψυχήν τοιαύτη έννοια περί θεών, ώστε να παραδεχθώμεν ότι και αυτός ο κατ’ αυτούς ηγεμών και γεννήτωρ πάντων Ζευς έγινε πατροκτόνος, και μάλιστα, και μάλιστα τοιούτου πατρός, και μάλιστα τοιούτου πατρός, ότι υποκύψας εις έρωτα κακών και αισχρών ηδονών επέβη του Γανυμήδου και των πολλών μοιχευθεισών γυναικών, και ότι τα τέκνα του έπραξαν παρόμοια. Αλλά, όπως είπομεν προηγουμένως, ταύτα έπραξαν οι φαύλοι δαίμονες˙ ημείς δε έχομεν διδαχθή ότι απαθανατίζονται μόνο οι οσίως και εναρέτως ζώντες πλησίον του Θεού, πιστεύομεν δε ότι τιμωρούνται με το αιώνιον πυρ οι αδίκως ζώντες και μη μεταστρεφόμενοι[v]».      
Δύο θέματα προκύπτουν στο παραπάνω χωρίο. Το πρώτο είναι οι επιφανειακές ομοιότητες γεγονότων της ζωής του Χριστού με ειδωλολατρικούς μύθους.  Το δεύτερο είναι οι ουσιαστικές διαφορές τους, που έχουν καταλυτική επίδραση στην ζωή των Χριστιανών και των ειδωλολατρών, «διότι όλοι νομίζουν ότι είναι καλόν να γίνωνται μιμηταί των θεών». Ο βίος των ειδωλολατρών είναι ηθικά υποβαθμισμένος, διότι ως πρότυπά τους έχουν θεούς πατροκτόνους, μοιχούς, ομοφυλόφιλους.
Το κλειδί για την ερμηνεία και αιτιολόγηση των ομοιοτήτων βρίσκεται παρακάτω στο έργο του μάρτυρα Ιουστίνου, το οποίο χρησιμοποιούν και οι Zeitgeist-ές, για να λοιδορήσουν, εφόσον δεν τους συμφέρει η σοβαρή άποψη του μάρτυρα:
«Οι δε παραδίδοντες τας μυθοποιίας των ποιητών δεν προσφέρουν καμίαν απόδειξιν εις τους διδασκομένους νέους˙ και μάλιστα αποδεικνύομεν ότι οι μύθοι ούτοι έχουν λεχθεί κατ’ ενέργειαν των φαύλων δαιμόνων προς εξαπάτησιν και παραπλάνησιν του ανθρωπίνου γένους. Πράγματι ακούσαντες ούτοι ότι διά των προφητών κηρύσσεται ότι θα έλθη ο Χριστός και θα τιμωρηθούν δια πυρός οι ασεβείς άνθρωποι, υπέβαλον να λεχθή ότι έγιναν πολλοί υιοί Διός, νομίζοντες ότι θα δυνηθούν να επιτύχουν ώστε οι άνθρωποι να θεωρήσουν τα περί Χριστού αναφερόμενα ως τερατολογίαν και όμοια με τα λεχθέντα των ποιητών. Ταύτα δε ελέχθησαν και μεταξύ των Ελλήνων και μεταξύ όλων των εθνών, όπου επληροφορούντο ότι οι προφήται προεκήρυσσον ότι θα πιστευθή περισσότερον ο Χριστός[vi]».
Ανακεφαλαιώνοντας μέχρι αυτό το σημείο, καταλαβαίνουμε τι πραγματικά είπε ο μάρτυρας Ιουστίνος. Απαντώντας στις κατηγορίες των ειδωλολατρών, ότι τα γεγονότα τα σχετικά με την ζωή του Χριστού είναι τερατολογίες, γράφει ότι όχι μόνο τερατολογίες δεν είναι αλλά ομοιάζουν με όσα οι αρχαίοι ποιητές γράφουν για τους δικούς τους θεούς. Δεν πίστευε, λοιπόν, όπως διατείνονται οι Zeitgeist-ές ότι ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία όμοια με τις υπόλοιπες ειδωλολατρικές, ούτε ότι υπάρχουν παραλληλισμοί. Αιτιολογεί τις ομοιότητες με τις ενέργειες των δαιμόνων προς παραπλάνηση του κόσμου.
Ο Ιουστίνος γνώριζε πολύ καλά ότι απευθύνονταν σε ειδωλολατρικό κοινό. Γνώριζε ότι οι δαίμονες, τους οποίους αναφέρει ήταν οι θεοί όσων τον άκουγαν. Επίσης γνώριζε ότι οι παραλήπτες της απολογίας του, εκτός του αυτοκρατορικού αξιώματος, είχαν την φιλοσοφική ιδιότητα και ήταν αρκούντως πεπαιδευμένοι. Γι’ αυτό και η απολογία του διαχειρίζεται το θέμα και με στοιχεία που βρίσκονται σε απολογίες που απευθύνονται σε φιλοσόφους.
Ένα τέτοιο στοιχείο ήταν η πεποίθηση ότι ο Πλάτωνας δανείσθηκε τα στοιχεία της θεολογίας του από τον Μωυσή. Αυτό ήταν γνωστό στον αρχαίο και μεσαιωνικό κόσμο. Γράφει, λοιπόν:
«Δια να μάθετε δε  ότι ο Πλάτων την αντίληψιν ότι ο Θεός κατασκεύασε τον κόσμον δια μεταποιήσεως της αμόρφου ύλης παρέλαβεν από τον ιδικόν μας διδάσκαλον, εννοούμεν δε τον Λόγον ο οποίος εμίλησε δια των προφητών, ακούσατε τι αυτολεξεί είπεν ο Μωυσής, ο προδηλωθείς πρώτος προφήτης και αρχαιότερος των Ελλήνων συγγραφέων» (Α’ Απολογία 59.1).
«Και το αναφερόμενον δε εις τον Τιμαίον του Πλάτωνος περί της φύσεως του Υιού του Θεού, όταν λέγη, “ετοποθέτησεν αυτόν ωσάν Χ εις το σύμπαν[vii]”, το είπε παραλαβών αυτό ομοίως από τον Μωυσήν» (Α’ Απολογία 60,1).
«Δεν είμεθα λοιπόν ημείς εκείνοι οι οποίοι έχομεν τας αυτάς γνώμας με τους άλλους, αλλά οι άλλοι όλοι λέγουν τα ιδικά μας μιμούμενοι» (Α’ Απολογία 60,11)
Η είδηση ότι ο Πλάτων διαμόρφωσε την θεολογία του με στοιχεία που παρέλαβε από τα έργα του Μωυσή, τα οποία διδάχθηκε στην Αίγυπτο, δεν ήταν ούτε καινούργια ούτε εφεύρημα των Χριστιανών απολογητών. Επίσης γνώριζαν ότι όχι μόνο ο Πλάτωνας αλλά και άλλες σημαίνουσες προσωπικότητες της αρχαίας ελληνικής σκέψης είχαν γνωρίσει στην Αίγυπτο την θεολογία και τους νόμους του Μωϋσή, όπως ο Ηρόδοτος, ο Σόλων, ο Θαλής, ο Πυθαγόρας και άλλοι. Ήδη λίγα χρόνια πριν ο Πλούταρχος, ο μύστης των ειδωλολατρικών μυστηρίων το είχε επιβεβαιώσει στο έργο του Περί Ίσιδος και Οσίριδος (§4). Και αυτό δεν το επαναλάμβαναν μόνο οι Χριστιανοί απολογητές της περιόδου των διωγμών, αλλά και οι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, μέχρι τον πρώτο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως επί Τουρκοκρατίας, τον Γεννάδιο Σχολάριο.
Λέγει για παράδειγμα ο απολογητής Τατιανός, ακολουθώντας την ίδια υπερασπιστική γραμμή:
«Επομένως αποδείχθη από τα προειρημένα ότι ο Μωυσής είναι πρεσβύτερος των ηρώων, πόλεων, δαιμόνων. Και πρέπει να πιστεύομεν εις τον αρχαιότερων κατά την ηλικίαν, παρά εις τους Έλληνας, οι οποίοι ηρύσθησαν τα δόγματα εκείνου, ως από πηγήν, όχι κατ’ επίγνωσιν. Διότι οι σοφισταί αυτών, χρησιμοποιούντες πολλήν περιέργειαν, όσα έμαθαν από τα του Μωυσέως και των ομοίως με αυτόν φιλοσοφούντων, επιχείρησαν να παραχαράξουν πρώτον μεν δια να νομισθούν ότι λέγουν κάτι ιδικόν των, δεύτερον δε δια να επικαλύψουν όσα δεν κατενόησαν με κάποιαν επίπλαστον ρητολογίαν και να μεταστρέψουν την αλήθειαν εις μυθοπλασίαν[viii]»
Στο σημείο αυτό ο Τατιανός δεν εξηγεί μόνο τις ομοότητες, αλλά και τις διαφορές με τις αδυναμίες τις ψυχοσύνθεσης των ειδωλολατρών σοφών.
Ομοίως και ο Γεννάδιος Σχολάριος στο έργο του Κατά των Πλήθωνος αποριών επ’ Αριστοτέλη  αναφέρει:
«Αναξαγόρας δε μόνον και Πυθαγόρας τοις Αιγυπτίοις σοφοίς συγγινόμενοι, πολλά παρ’ Ιουδαίων της αληθείας μαθήματα δεξαμένοις, ηδυνήθησαν τι επεκείνα των άλλων περί της αφανούς των όντων αρχής αποφήνασθε˙ Πλάτων δε σπουδαιότατος των προ αυτού πάντων γεγεννημένος, και άμα εκ των Αναξαγόρου και Πυθαγόρου, αμυδράς τινας της υψηλοτέρας αληθείας εμφάσεις δεξάμενος, πλεύσας εις Αίγυπτον ως Ιερώνυμος ιστορεί, και Πλούταρχος και προ αυτών Ξενοφών˙ και αυτός δε υπέρ εαυτού, εκείθεν πολλά της ιεράς αληθείας εδέξατο σπέρματα»
«Αλλά ει τε δεδιώς τας υποψίας του υπερόριον σοφίαν εις Έλληνας μετακομίσαι, ει τε και βουλόμενος Ελληνισμόν τινά μεταπλασμένον ενστήσασθαι, ει τε και ούτω κρίνων κακώς ου πάντα επείθετο τω Μωυσεί˙ αλλά τω καθαρώ της εκείνου θεολογίας πολλά των ποιητικών συνεκέρασε λήρων, ουκ αν είη ράδιον αποφήνασθαι[ix]».
Στο απόσπασμα αυτό ο Γεννάδιος Σχολάριος ακολουθεί τον Τατιανό στην εξήγηση των διαφορών, τις οποίες εντοπίζει στον τρόπο που μεταφέρθηκε η θεολογία του Μωυσή και μεταπλάσθηκε στα έργα των φιλοσόφων και ειδικά του Πλάτωνα. Τρεις οι αιτίες αυτής της διαφοροποίησης, α) οι Έλληνες δεν μπορούσαν να δεχθούν «υπερόριον σοφίαν» διότι γι’ αυτούς ήταν βαρβαρική, β) ελληνοποίηση της θεολογίας του Μωυσή από τον Πλάτωνα, γ) δεν κατάλαβε ο Πλάτωνας όλα όσα είπε ο Μωυσής (κρίνων κακώς).
Η επίδραση, λοιπόν, της θείας αποκάλυψης, μέσω του Μωυσή και των προφητών, στην αρχαία ελληνική σκέψη ήταν κοινός τόπος στον αρχαίο και μεσαιωνικό κόσμο. Η πληροφορία ότι η μετάδοση έγινε μέσω της αρχαίας Αιγύπτου δείχνει ότι τα χρόνια συνύπαρξης Αιγύπτιων και Ισραηλιτών επηρέασαν τους πρώτους, και όχι το αντίστροφο όπως ισχυρίζονται οι Zeitgeist-ες.
Η υπόθεση που θέλει τον Χριστιανισμό να επηρεάζεται από την αρχαία ελληνική σκέψη και φιλοσοφία είναι γέννημα των νεοτέρων χρόνων, εφεύρημα της φραγκικής προπαγάνδας. Ένας από τους πρώτους Έλληνες που ακολούθησαν την γραμμή αυτή εκ Παρισίων, ο Μηνάς Μηνωϊδης (1790-1860), ο και εκδότης του κειμένου, αντέδρασε, καταχωρώντας στις υποσημειώσεις την άποψή του, ότι στο έργο του Μωυσή δεν γίνεται αναφορά ούτε σε ανάσταση νεκρών, ούτε σε αγγέλους.
Έκτοτε η άποψη ότι ο Χριστιανισμός επηρεάστηκε από τον Ελληνισμό, προπαγανδίστηκε αρκούντως, δίνοντας χαρά στους απανταχού νεοειδωλολάτρες και νεοπαγανιστές. Τώρα αναπαράγεται και από τους Zeitgeist-ές. Αλλά τα αρχαία κείμενα μας λέγουν το αντίστροφο.
Πέραν τούτου οι Zeitgeist-ές συλλαμβάνονται να ψεύδονται για άλλη μια φορά. Τους διαψεύδει ο ίδιος ο μάρτυρας Ιουστίνος, στον οποίο αναφέρονται:
«Ου τα αυτά ουν ημείς άλλοις δοξάζομεν, αλλ’ οι πάντες τα ημέτερα μιμούμενοι λέγουσι»


[i]  Το περιστατικό καταγράφηκε στον Διάλογο προς Τρύφωνα 3.1-7.3
[ii]  Διάλογος, 8.2
[iii]  Απολογία Β’ 3.1
[iv]  Αναλυτικότερα στο Geoffrey Ernest Croix, Χριστιανισμός και Ρώμη, μετ. Κράλλη Ιωάννα, ΜΙΕΤ 2005.
[v]   Α’ Απολογία 21.1-21.6 μετάφραση Παναγιώτου Χρήστου, στην σειρά ΕΠΕ, Απολογητές, τ. 1 σελ. 110-111, των εκδόσεων Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Θεσσαλονίκη 1985.
[vi]   Α’ Απολογία 54.1-4, μετάφραση Παναγιώτου Χρήστου ο.π. σελ. 169.
[vii]  Τιμαίος 36 BC, περί της ψυχής του σύμπαντος.
[viii]  Προς Έλληνας 40, μετάφραση Παναγιώτου Χρήστου στην σειρά ΕΠΕ, Απολογητές, τ.2 σελ. 101, Θεσσαλονίκη 1986.
[ix]  Έκδοση Μηνά Μηνωίδη, Λονδίνο Παρίσι Βιέννη Οξφόρδη 1858, σελ. 83 & 85.


ΕΦΑΡΜΟΣΜΕNH ZEITGEIST-ΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΙΚΗ

(ήταν ο Ναπολέων ηλιακή θεότητα;)
Η άρνηση της ύπαρξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είναι ένα πολύ παλιό παραμύθι. Τα πνευματικά του δικαιώματα δεν ανήκουν στους Zeitgeist-ές, ούτε και τα διεκδικούν. Και ενώ η άρνηση της ύπαρξης άλλων ιστορικών προσώπων, δεν θα είχαν καμιά επίδραση στην ιδιωτική και δημόσια ζωή μας, η άρνηση της ύπαρξης του Σωτήρα του ανθρωπίνου γένους έχει επιπτώσεις καταλυτικές και καταστροφικές στην παρούσα ζωή, πολύ δε περισσότερο στην μέλλουσα.
Αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι εχθροί της πίστεώς μας ανάλωσαν και αναλώνουν χρόνο και κόπο για να μας πείσουν ότι δεν υπήρξε, όπως πολύ σωστά επισημαίνει ο καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας στις Απολογητικές Μελέτες του. Ένας από τους παλαιούς αρνητές ήταν ο Charles Francois Dupuis (1742 – 1809), Φράγκος πολυμαθής. Στο μνημειώδες έργο του Origine de tous les Cultes, ou la Réligion Universelle,  με πρώτη έκδοση το 1795, διετύπωσε τις θέσεις που με «θρησκευτική» ευλάβεια αναπαράγουν σήμερα όλοι σχεδόν οι μη σοβαροί αρνητές της ύπαρξης του Ιησού.
Πιο συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι ο Χριστιανισμός ήταν μια πιο εξελιγμένη μορφή ηλιοκεντρικής λατρείας. Για τον Dupuis ο Ιησούς Χριστός ήταν ο ήλιος, οι δώδεκα απόστολοί Του ήταν προσωποποίηση των δώδεκα ζωδίων. Γι’ αυτό και η γέννησή Του συμπίπτει με την ακμή του χειμώνα, οπότε οι νύκτες έχουν την μεγαλύτερη διάρκεια και ο ήλιος φαίνεται να έχει νικηθεί από τις δυνάμεις του σκότους. Η ανάστασή Του συμπίπτει με την ανατολή της άνοιξης, οπότε οι μέρες ξεκινούν να μεγαλώνουν και το φως σταδιακά αρχίζει να θριαμβεύει έναντι του σκότους.
Κανονικά, θα έπρεπε εφόσον ο Ιησούς Χριστός αντιπροσωπεύει στην σκέψη του Dupuis τον ήλιο, η γέννησή του να συμπίπτει με την εαρινή ισημερία και ο θάνατός του με την χειμερινή, άλλα ήδη σε προηγούμενα κεφάλαια απορρίφθηκαν αυτά, οπότε δεν χρειάζεται να επανερχόμαστε. Απλώς για άλλη μια φορά προκαλούν έκπληξη αυτές οι παραδοξολογίες. Το άρθρο αυτό στηρίζεται ακριβώς στις παραδοξότητες αυτής της συλλογιστικής.
Όπως και σήμερα, έτσι και τότε οι απόψεις αυτές δεν έμειναν αναπάντητες. Ο Jean-Baptiste Pérès κατέδειξε τις αυθαιρεσίες και τους παραλογισμούς του Dupuis με σατυρικό τρόπο. Απάντησε με το έργο του Comme quoi Napoléon n’a jamais existé ou Grand Erratum, source d'un nombre infini d'errata à noter dans l'histoire du XIXe siècle (= Ωσάν ο Ναπολέων να μην υπήρξε ποτέ ή Grand Erratum, πηγή ενός ατέλειωτου πλήθους λαθών στην ιστορία του 19ου αιώνα), με πρώτη έκδοση το 1827. Το έργο κατατάσσεται στο είδος της πολεμικής σάτιρας. Σ’ αυτό ο Pérès εφαρμόζει την ίδια ακριβώς παράλογη συλλογιστική για ν’ αποδείξει ότι ο Ναπολέων δεν υπήρξε ποτέ.
Οι αναλογίες, τις οποίες προβάλλει είναι οι εξής:
1)  - Ο ήλιος καλείται από τους αρχαίους ποιητές Φοίβος ή Απόλλων. Απόλλων, εκ του απόλλυμι σημαίνει τον Απολλύοντα, τον εξολοθρευτή. Πράγματι, στον Όμηρο οι ακτίνες του ήλιου μεταβλήθηκαν σε φλογερά βέλη, τα οποία εξολόθρευαν τους Έλληνες στην Τροία. Η εκδίκηση του Απόλλωνα προέκυψε από το περιστατικό μεταξύ του Αγαμέμνονα και της Χρυσιίδας, κόρης του απολλώνιου ιερέα Χρύση. Τα ίδια βέλη χρησιμοποιήθηκαν κατά τους ποιητές για την εξολόθρευση του Πύθωνα (Απολλόδωρος, Βιβλιοθήκη Α 4.1).
– Αντίστοιχα, το όνομα Ναπολέων, κατά τον Pérès, προέρχεται από το «ναι» και Απολλύων ή Απόλλων. Σημαίνει τον πραγματικό εξολοθρευτή, τον άνθρωπο, ο οποίος εξολόθρευσε την Λερναία Ύδρα της Γαλλικής Επανάστασης (εδώ ο Pérès κάνει λογοπαίγνιο με την λατινική ερμηνεία της λέξης revolutio – revolvo που την αντιστοιχεί με την συστροφή του φιδιού)  και επέφερε τον θάνατο σε τόσους ανθρώπους κατά τις μάχες αυτού.
2)  – Το οικογενειακό όνομα του Ναπολέοντα ήταν Βοναπάρτης, δηλ. Bona parte = καλό μέρος, που στο δυισμό αντιστοιχεί με το φως, ενώ το αντίθετο, mala parte, αντιστοιχεί στο σκοτάδι. Η έκφραση mala parte χρησιμοποιείται σε λατινόγλωσσο εξορκισμό (abi in malam partem)
3)  – Ο Απόλλων κατά την μυθολογία γεννήθηκε σε νησί της Μεσογείου (Δήλος).
- Ο Ναπολέων επίσης γεννήθηκε σε νησί της Μεσογείου (Κορσική).
4)  – Η μητέρα του Ναπολέοντα ονομαζόταν Laetitia (= χαρά).
- Η μητέρα του Απόλλωνα ήταν η Λητώ, αυτή που έδωσε χαρά στον κόσμο γεννώντας τον Ήλιο
5) – Ο Ναπολέων είχε τρεις αδελφές και τέσσερις αδελφούς, εκ των οποίων τρεις υπήρξαν βασιλιάδες.
– Ο Απόλλων είχε τρεις αδελφές, τις τρεις Χάριτες, και αδελφούς τις τέσσερις εποχές του έτους, οι οποίες στην Γαλλική γλώσσα είναι αρσενικού γένους. Από τις εποχές αυτές οι τρεις βασιλεύουν αλληλοδιαδόχως˙ η άνοιξη επί των λουλουδιών, το καλοκαίρι επί των δημητριακών και το φθινόπωρο επί των καρπών, ενώ η τέταρτη, ο χειμώνας, δεν βασιλεύει επ’ ουδενός, όπως και ο τέταρτος αδελφός του Ναπολέοντα. Για τον τέταρτο αυτό αδερφό σημειώνει ο Pérès, που έγινε δούκας του Canino, η αντιστοιχία με τον χειμώνα προκύπτει από την ερμηνεία της λέξης canis (= ασπρομάλλης). Χρησιμοποιεί, μάλιστα, έναν στίχο από τα Γεωργικά του Βιργίλιου (Cum gelidus crescit canis in montibus humor, Lib. I.44) για την περιγραφή μιας χειμωνιάτικης εικόνας.
6) – Ο Ναπολέων είχε δύο γυναίκες, την Ιωσηφίνα (Joséphine de Beauharnais), η οποία αντιστοιχεί στην άγονη σελήνη διότι δεν τεκνοποίησε μαζί της, και την Μαρία-Λουίζα (Αρχιδούκισσα της Αυστρίας) , που αντιστοιχεί στην εύφορη γη διότι του χάρισε ένα γιο (Napoleon Francis Joseph Charles ή Ναπολέων Β’).
7) – Ο γιος του γεννήθηκε στις 20 Μαρτίου (1811). Η γέννησή του συμπίπτει με την εαρινή ισημερία.
8)  – Ο Ναπολέων είχε δώδεκα ενεργούς στρατηγούς και τέσσερις ανενεργούς. Οι δώδεκα πρώτοι αντιστοιχούν στα δώδεκα ζώδια.
9) – Ο Ναπολέων ήρθε από την ανατολή (Αίγυπτο), όταν ανέβηκε στον θρόνο της Γαλλίας. Κατέληξε στην δύση, δηλ. στην νήσο της Αγίας Ελένης, όπου και πέθανε. Αυτή είναι μια τέλεια αναπαράσταση του ήλιου, οποίος έρχεται από την ανατολή για να βασιλεύσει επί του κόσμου πριν πεθάνει στην δύση.
10) - Η βασιλεία του διήρκησε δώδεκα χρόνια, όπως οι δώδεκα ώρες της ημέρας.
11)  - Σύμφωνα με τον μύθο του Ναπολέοντα, αυτός κατάφερε να επιβληθεί στον Νότο αλλά όχι στον Βορά. Παρόμοια και ο ήλιος, μετά την εαρινή ισημερία, προσπαθεί να «εκστρατεύσει» βόρεια, αλλά όταν συναντά το Βόρειο Σέλας (Aurora Borealis) ηττάται και υπαναχωρεί νότια. Την περίοδο αυτή βρίσκεται στον τροπικό του Καρκίνου, που πήρε το όνομά του, κατά τον Μακρόβιο, από τον τρόπο της υποχώρησης του ήλιου, όπως το περπάτημα του κάβουρα.
- Το παραπάνω φαινόμενο έδωσε το έναυσμα για την μυθολογική εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Ρωσία, την ταπεινωτική ήττα του, και την υποχώρησή του.
Από τις παραπάνω αναλογίες μπορεί να βγει άνετα το συμπέρασμα, ότι ο Ναπολέων δεν υπήρξε ποτέ, και η ιστορία του είναι ένας ακόμα αλληγορικός μύθος ηλιοκεντρικής λατρείας, Αυτό, βέβαια, αν το μυαλό μας λειτουργούσε με zeitgeist-ό τρόπο και αρεσκόταν σε παράλογα παραμύθια. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο Ναπολέων υπήρξε.
Ο Ιησούς Χριστός υπήρξε, και είναι ο Θεάνθρωπος και Σωτήρας του ανθρωπίνου γένους. Την ύπαρξή του μαρτυρεί  η ιστορία, Χριστιανική και εξωχριστιανική, πολύ δε περισσότερο το γεγονός ότι με τη δύναμη Του η Εκκλησία υπερνικά κάθε εμπόδιο και αναδεικνύει σε κάθε εποχή Μάρτυρες, Ομολογητές, Ασκητές και Γέροντες, με δραστηριότητα και έργα τα οποία υπερβαίνουν τον χρόνο και οποιοδήποτε ενδοκοσμικό  μέτρο σύγκρισης και ερμηνείας τους. 
Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το μοναδικό φαινόμενο της ανθρωπότητος που άλλαξε την ιστορία και αποδεικνύεται ακατάβλητο για χιλιάδες χρόνια, ενώ όλα τα ανθρώπινα κατασκευάσματα μύθοι, οργανώσεις ιδεολογίες και ποικίλα ρεύματα πέφτουν και χάνονται σαν τα φύλλα στον άνεμο. Γι' αυτόν τον λόγο η Εκκλησία είναι ο μόνιμος στόχος όλων αυτών των πρόσκαιρων συστημάτων και όμως πολεμουμένη νικά ενώ οι εχθροί της "πίπτοντες επί των λίθων του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας συνθλώνται" και εξαφανίζονται.

impantokratoros

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...