ZEITGEIST 1

ZEITGEIST

Άνθρωποι και ιδέες πίσω από την ταινία
zeitgeist 

Γι' αυτούς που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις ζυμώσεις και τις εξελίξεις στον χώρο της νεοεποχίτικης διανόησης, ήταν θέμα χρόνου πριν το συνομωσιολογικό  πνεύμα της εποχής οργανωθεί σε σύστημα και φυσικά, αγγίξει θρησκευτικά θέματα. Η μόνη έκπληξη ήταν ίσως, ότι τελικά τίποτα δεν είναι άσχετο ή ανεξάρτητο, τίποτα δεν είναι αυθόρμητο, αλλά όλα έχουν τον σκοπό και τον στόχο τους και εργάζονται ασταμάτητα για την επίτευξή του. Και αφού μας παραμύθιαζαν κάποια χρόνια με τις γνωστές θεωρίες συνομωσίας, για ανθρώπους πίσω από παρασκήνια που κινούν τα νήματα, που βρίσκονται πίσω από κάθε πόρτα και παρακολουθούν, που καθοδηγούν την παγκόσμια ιστορία, πολιτική, δημόσια και ιδιωτική ζωή, και προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αυτοί που μας τα αποκαλύπτουν είναι οι ίδιοι εκτός συστήματος, outsiders με υψηλό I. Q., που μπορούσαν να βρουν την αλήθεια που κρύβονταν πίσω από τα γεγονότα, να τα ερμηνεύσουν, και να μας ενημερώσουν,  τελικά αποδεικνύεται ότι είναι και αυτοί μέρος του δόλιου μηχανισμού εκμετάλλευσης, χειραγώγησης και παραπλάνησης του κόσμου, με μόνο στόχο την προσβολή της αξιοπιστίας του Χριστιανισμού. Για άλλη μια φορά ο Χριστός και οι Χριστιανοί κατασυκοφαντούνται, όχι από καινοφανή κινήματα αλλά από τις ίδιες παλιές, γνωστές οργανώσεις του αποκρυφισμού, της θεοσοφίας, του μασονισμού.
Στην χώρα μας- δόξα τω Θεώ- υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σκέφτονται... Παρακολουθούν με προσοχή "τα σημεία των καιρών", τις ποικίλες ενέργειες τέτοιων οργανισμών, που γεννούν και διαδίδουν ως νόσο νεοεποχίτικα κινήματα. Ο μιμητισμός, η ψευτοκουλτούρα και η επίδειξη διανόησης βοηθούν πολύ στους σκοπούς αυτών που θέλουν να ελέγξουν και να υποτάξουν τα πάντα. Οι δε στόχοι και ό,τι θεωρούν εχθρικό πιστεύουμε ότι αξίζει από όλους να ερευνηθεί ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι. Τι τους ενοχλεί και τι θέλουν επιτέλους να πετύχουν ελέγχοντας την σκέψη μας; Ας σκεφτόμαστε!
Ένα τέτοιο κίνημα είναι και το Zeitgeist, και αυτό που σκοπεύει να κάνει το παρόν κείμενο είναι να δείξει ότι και αυτό, όπως και τόσα άλλα κινείται στους γνωστούς χώρους των αποκρυφιστικών ιδεών της θεοσοφίας-μασονισμού.

Τα βίντεο που θα παρακολουθήσετε είναι μια σύντομη και πρόχειρη απάντηση στις θέσεις του Zeitgeist. Και μόνο από αυτό γίνεται αντιληπτό, από κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, το μέγεθος του ψεύδους και το πόσο σκοτεινοί και δόλιοι μπορεί να είναι οι εφευρέτες τέτοιων συκοφαντιών. Όμως, ΠΡΟΣΟΧΗ!! Για την αναίρεση των ψευδών του Zeitgeist υπάρχει ολόκληρη, πολυσέλιδη μελέτη που ακολουθεί. Οι συκοφάντες πάντοτε είναι ανάξιοι κάθε απαντήσεως και εξηγήσεως. Η όλη προσπάθεια γίνεται επειδή πολλοί απληροφόρητοι αδελφοί μας- κυρίως νέοι έδωσαν σημασία και επηρεάστηκαν από αυτές τις κακόβουλες ανοησίες. 





Α. Τα πρόσωπα 
 
Κεντρικό πρόσωπο των συμβούλων της ταινίας και του κινήματος στα θρησκευτικά ζητήματα είναι η Acharya S. Όπως σημειώνει ο Kenn Thomas, των εκδόσεων Steamshovel Press, ο οποίος προλογίζει το βιβλίο της The Crist Conspiracy: the greatest story ever sold,  acharya στα σανσκριτικά σημαίνει διδάσκαλος και είναι το ψευδώνυμο της Dorothy M. Murdock. Ως ακαδημαϊκός η D. M. Murdock είναι γνωστή στην χώρα μας καθότι διετέλεσε μέλος του American School of classical studies στην Αθήνα, δίδαξε στην Κρήτη και συμμετείχε στην αρχαιολογική ανασκαφή στην Κόρινθο, που οργάνωσε το ανωτέρω αναφερθέν ιδιωτικά χρηματοδοτούμενο εκπαιδευτικό ίδρυμα, στον τόπο διδασκαλίας του Απ. Παύλου.
Το πρώτο μέρος της ταινίας έχει ως επικεφαλίδα «the greatest story ever told». Ο τίτλος αυτός παραπέμπει άμεσα στο πρώτο βιβλίο της D. M. Dorothy, The Crist Conspiracy: the greatest story ever sold  το οποίο κυκλοφόρησε το 1999, και στο οποίο μπορεί να βρει κανείς πολλές από τις απόψεις που εκφράζονται στην ταινία. Παρακάτω, όταν θα αναγάγουμε τις απόψεις αυτές στις αρχικές πηγές τους, θα δούμε αναλυτικότερα ποιες. Κεντρική θέση του βιβλίου αυτού είναι ότι το πρόσωπο του Ιησού Χριστού αποτελεί κατασκευασμένο μύθο. Το 2004 κυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο το Suns of God: Krishna, Buddha and Christ unveiled, στο οποίο εφευρίσκει παραλληλισμούς μεταξύ της ζωής του Χριστού και των Κρίσνα και Βούδα. Ταυτόχρονα απάντησε στις κριτικές που επέσυρε το προηγούμενο έργο της. Ακολούθησε το Who Was Jesus? Fingerprints of The Christ, το 2007, στο οποίο επεκτείνει την θεωρία της για την μυθοπλασία της ζωής του Ιησού Χριστού, και το 2009 εκδόθηκε το Christ in Egypt: The Horus-Jesus Connection and The Gospel According to Acharya S, που ακολουθούσε το ίδιο μοτίβο.
Ήδη από το πρώτο της βιβλίο προσπάθησε να περάσει τη γραμμή ότι στο έργο της αναβιώνουν οι απόψεις του Thomas Paine. Ο Thomas Paine (1737-1809) ήταν ένας λόγιος του ΙΗ' αι. και θεωρείται από πολλούς ως πατέρας του αμερικάνικου ρεπουμπλικανισμού της εποχής, ισάξιος με τους υπογράψαντες τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας των Η. Π. Α. το 1776, αν και απ' ότι γνωρίζουμε η δράση του περιορίζονταν σε κείμενα και όχι πράξεις. Συγκεκριμένα τη χρονιά αυτή κυκλοφόρησε ανώνυμα μια μονογραφία του με τίτλο Common Sense, στην οποία επαναλάμβανε τετριμμένες θέσεις με υπερβολική δόση ρητορείας, για την ανάγκη εξέγερσης των Αμερικανών και αποτίναξης της βρετανικής κηδεμονίας. Το βιβλίο του αυτό ήταν το πρώτο best-seller (100,000 σε τρεις μήνες). Το 1787 επέστρεψε στην Μ. Βρετανία και το 1790 τον βρίσκουμε στην Γαλλία αναμεμειγμένο με τις ζυμώσεις της εκεί επανάστασης. Το 1791 κυκλοφόρησε το έργο του Rights of Man στο οποίο ασκεί δριμεία κριτική στα μοναρχικά κατεστημένα της Ευρώπης.  Αλλά δεν είναι τα πολιτικά έργα του αυτά που αντέγραψε η Acharya S.
Θεωρητικός επαναστάτης ο Thomas Paine δεν μπορούσε να μην παρασυρθεί από την αθεϊστική μόδα της εποχής. Έτσι εκτός από τα πολιτικά έγραψε και άλλου είδους έργα, τα κατ' ευφημισμόν αποκαλούμενα θεολογικά. Πρώτο ήρθε το The Age of Reason σε δύο μέρη και μετά τον θάνατό του κυκλοφόρησε και τρίτο με βάση ανέκδοτες σημειώσεις του. Στο έργο αυτό διακήρυξε τον Ντεϊσμό του, θεωρώντας την ως την μόνη λογική άποψη. Ήταν από τους πρώτους που διατύπωσαν την θέση ότι η ζωή του Ιησού Χριστού ήταν ένας μύθος κατασκευασμένος από το πολιτικό-εκκλησιαστικό κατεστημένο για την υποταγή των λαϊκών μαζών. Συνάμα, συμπλήρωνε ότι η χριστιανική θρησκεία ήταν μια ακόμη ηλιοκεντρική θρησκεία, όπως όλες οι αρχαίες. Ήδη οι δύο αυτές θέσεις ήταν αρκετά ακραίες για την εποχή τους, οπότε δεν χρειαζόταν να τις αναπτύξει παραπάνω. Συνεπώς από τις αρχικές θέσεις του Thomas Paine μέχρι τις μεταγενέστερες της Acharya S, και του συνδικάτου του Zeitgeist υπάρχουν πολλά κενά και θα τα συμπληρώσουμε παρακάτω.
Στα «θεολογικά» έργα του Thomas Paine εντάσσεται και το An Essay on the Origin of Free-Masonry, στο οποίο προσπαθεί, όπως και πολλοί άλλοι μασόνοι συγγραφείς της εποχής εκείνης, να αναγάγει τις απαρχές του ελευθεροτεκτονισμού σε αρχαίες ρίζες. Ταυτόχρονα, εξετάζει τη βιβλική ιστορία, σε αντιστοιχία με αστρολογικές θεωρίες. Ο ενεργός ρόλος ονομαστών ελευθεροτεκτόνων στα επαναστατικά κινήματα Αμερικής και Ευρώπης εξάγεται ελεύθερα με μια απλή ανάγνωση της προσωπογραφίας και της εργογραφίας σημαντικών προσωπικοτήτων της εποχής εκείνης. Για παράδειγμα τα έργα του Thomas Paine ήταν το προσφιλές ανάγνωσμα του Abraham Lincoln. Ο τελευταίος ετοίμαζε  μια απολογία στο έργο του πρώτου και θα την είχε κυκλοφορήσει εάν ο φίλος του Samuel Hill δεν την είχε κάψει, σώζοντας έτσι την πολιτική του καριέρα.
Στα έργα αυτά παραπέμπει συχνά η Acharya S, προσπαθώντας να εργαστεί με έτοιμο υλικό εκμεταλλευόμενη τυχόν ευαισθησίες του αμερικάνικου ρεπουμπλικανισμού, αλλά και την απήχηση και εξάπλωση των ιδεών του Thomas Paine σε κάθε είδους μηδενιστικά κινήματα των ημερών μας. Όπως, όμως, είπαμε και παραπάνω, από την εποχή και το έργο του ενός μέχρι την εποχή και το έργο της δεύτερης έχουν μεσολαβήσει πάνω από δύο αιώνες. Την επίδρασή τους θα εξιχνιάσουμε στο δεύτερο μέρος του κειμένου που θ' αναφέρεται στην ταυτοποίηση και την εξέλιξη των ιδεών που εκφράζονται στην ταινία. Προς το παρόν διακόπτουμε για ν' ασχοληθούμε με τα πρόσωπα.
Στο έβδομο λεπτό περίπου της ταινίας προβάλει στην οθόνη η ακόλουθη φράση:
They must find it difficult...
Those who have taken authority as the truth
rather than truth as authority.
Η ρήση είναι του Gerald Massey, όπως γράφει και στην ταινία. Ο Gerald Massey ήταν Άγγλος ποιητής χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές αξιώσεις. Το ποιητικό του έργο δεν μας ενδιαφέρει στην παρούσα εργασία. Θεωρείτο αυτοδίδακτος αιγυπτιολόγος, αν και οι επιστήμονες της Αιγυπτιολογίας δεν τον προσμετρούν στους συναδέλφους τους. Οι θέσεις του επί του αιγυπτιακού πολιτισμού ήταν ως επί το πλείστον αυθαίρετες ερμηνείες γι' αυτό και δεν ελήφθησαν σοβαρά από την επιστήμη. Το πρώτο έργο του τιτλοφορείτο The Book of the Beginnings και κυκλοφόρησε το 1881. Ακολούθησε το Natural Genesis, στο οποίο πρωτοστατούσε η ιδέα του παραλληλισμού του Ιησού Χριστού με τον αιγυπτιακό δαίμονα Ώρο, ιδέα την οποία επεξεργάστηκε περισσότερο στο The historical Jesus and the mythical Christ, μια διάλεξη βασισμένη στο Natural Genesis. Στερνό του έργο ήταν το Ancient Egypt: The Light of the World, που κυκλοφόρησε λίγο πριν το θάνατό του. Οι απόψεις του δεν είχαν καμία απήχηση στην επιστημονική κοινότητα, εφόσον ούτε ο ίδιος ήταν επιστήμονας, ούτε και μπορούσε να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεθόδους για να καταλήξει σε ορθά συμπεράσματα. Η μεθοδολογία του στηρίζονταν στην γλωσσολογική επεξεργασία αρχαίων πηγών με κύριο βοήθημα την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών και συγκρίσεις με την αγγλική γλώσσα (σημειωτέον ότι ήταν αυτοδίδακτος και στην αγγλική φιλολογία εκτός από την αιγυπτιολογία), με αποτέλεσμα την άκριτη και αυθαίρετη εξαγωγή ατεκμηρίωτων συμπερασμάτων ύστερα από τυπολογική εξέταση. Τα συμπεράσματα αυτά είχαν, όμως, μεγάλη απήχηση στους κύκλους των αποκρυφιστών και των ελευθεροτεκτόνων. Ευρεία χρήση τους έγινε τόσο από την Helena Blavatsky, εκ μέρους των θεοσοφιστών, όσο και από τον Albert Pike, γνωστότατο θεωρητικό του Μασονισμού τον ΙΘ' αι. Μέσω αυτών πέρασε στις απόψεις των επιγόνων τους, κι έφτασαν να παρουσιάζονται σήμερα στην ταινία Zeitgeist. Αξίζει να σημειωθεί ότι τις παραπάνω δύο μεθόδους της αυθαίρετης γλωσσολογικής σύγκρισης αρχαίων πηγών και της αποσπασματικής, κατά το συμφέρον επιλεκτικής χρήσης τους ακολούθησαν και ακολουθούν οι απανταχού μυστικιστές αποκρυφιστές, θεοσοφιστές, νέο-παγανιστές και κάθε άλλου είδους νέο-εποχίτες γκουρού και διδάσκαλοι.
Η εισαγωγική πρόταση, λοιπόν, της ταινίας είναι μία τροποποιημένη έκφραση αυτού που ο Gerald Massey έγραψε ως απάντηση στους επικριτές του:
"They must find it hard to take Truth for authority who have so long mistaken Authority for Truth."
Aπό το κείμενό του A Retort, που περιλήφθηκε στην συλλογή των διαλέξεων του 1900 και ανατυπώθηκε το 1992, σελ. 250. Ερώτημα δημιουργεί η ελαφρά τροποποίηση της πρότασης. Πού άραγε να οφείλεται; Δεν θυμόταν ο κειμενογράφος της ταινίας πως ακριβώς το είχε πει ο Gerald Massey;
Στο 35ο περίπου λεπτό της ταινίας εμφανίζεται στην οθόνη το εξής κείμενο:
Religion can never reform mankind
because religion is slavery. 
Η παραπάνω φράση ανήκει στον Robert Green Ingersoll (1833-1899). Αυτός γεννήθηκε στο Dresden της Νέας Υόρκης. Ο πατέρας του ήταν Πρεσβυτεριανός κήρυκας. Ακολούθησε καριέρα νομικού, συμμετείχε στον Αμερικάνικο εμφύλιο και προσπάθησε ανεπιτυχώς να πολιτευθεί. Το μεγάλο του χάρισμα ήταν η ρητορεία του. Εκτός των αγορεύσεών του στις αίθουσες των δικαστηρίων έδινε και δημόσιες διαλέξεις πάνω σε διάφορα θέματα. Τόσο δημοφιλείς ήταν οι λόγοι του ώστε το κοινό πλήρωνε εισιτήριο αξίας 1 δολαρίου, για να τις παρακολουθήσει, ποσό τεράστιο για την εποχή. Μετά το θάνατό του οι λόγοι του συγκεντρώθηκαν από τον γαμπρό του Clinton P. Farell και εκδόθηκαν σε 12 τόμους (Dresden Publications & Co, New York 1902). Επανεκδόθηκαν πρόσφατα (Tim Page, What's God Got to Do With It: Robert Ingersoll on Free Speech, Honest Talk and the Separation of Church and State, Steerforth Press 2005). 
Ο Robert G. Ingersoll δήλωνε αγνωστικιστής: 
«Ας ξεκαθαρίσω μια για πάντα, ότι όταν μιλάω για Θεό, εννοώ αυτό το Ον που περιγράφει ο Μωυσής: τον Ιεχωβά των Ιουδαίων. Ίσως υπάρχει απ' όσο ξέρω, κάπου στην ατέρμονη απεραντοσύνη, κάποιο Ον του οποίου τα όνειρα είναι οι αστερισμοί και στου οποίου την σκέψη το άπειρο υπάρχει. Γι' αυτό τον ον, αν πραγματικά υπάρχει κάτι τέτοιο, δεν έχω να πω τίποτα[i]». 
Σε όλο, όμως το έργο του, κρυμμένο πίσω από εύσχημες ρητορείες, υπάρχει πλούσιο αντιχριστιανικό μένος. Γι' αυτό και από τους συγχρόνους του κατηγορήθηκε ως βλάσφημος. Από την άλλη στις αντιπαραθέσεις του με τους ντεϊστές γινόταν αθεϊστής. Όπως και να έχει, αν σκεφτεί κανείς ότι για μια τρίωρη παράσταση το κασέ του ανέρχονταν στα 3,500 δολάρια, τότε αντιλαμβάνεται ότι ο -ισμός του ήταν προσοδοφόρος. Κακέκτυπο αντίγραφό του είναι ο Bill Hicks (Whilliam Melvin, πέθανε το 1994 σε ηλικία μόλις 32 ετών από καρκίνο στο πάγκρεας), σατυρικός performer. Αποσπάσματα του show του Revelations (1993 για το Channel 4) παίζονται σε διάφορα σημεία της ταινίας.
Η παραπάνω φράση είναι η εισαγωγική πρόταση του ένατου κεφαλαίου της ομιλίας του "What is Religion", που εκφωνήθηκε στις 2 Ιουνίου του 1899 στο Hollis Street Theatre της Βοστόνης. Κοινό του ήταν τα μέλη της America Free Religious Association, οργάνωση που ιδρύθηκε το 1867 με σκοπό να «ελευθερώσει» την Αμερική από κάθε είδους οργανωμένη θρησκεία. Η ομιλία αυτή είναι καταχωρημένη στον 4ο τόμο της συλλογής των έργων του Ingersoll και η φράση στη σελίδα 507.
Δύο φορές ο εκφωνητής παραχωρεί τον λόγο στον Jordan Maxwell ( ή Russel Pine). Αυτός είναι ένας αυτόκλητος ερευνητής στον χώρο του αποκρυφισμού. Επιδίδεται στην συγγραφή άρθρων, όπως:
- Esoteric Christianity, Astro-Theology the inner Church
- Astro-Theology, retelling an ancient story
- God the Son, whorship of the heavens κ. α.
Aλλά η κύρια ασχολία του είναι να δίνει διαλέξεις πάνω σε θέματα εσωτερισμού, αποκρυφισμού, συνομωσιολογίας, ουφολογίας, συμβολικής των αρχαίων θρησκειών και τα παρόμοια. Δραστηριοποιείται ήδη από το 1959. Έχει κάνει αρκετές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές και έχει κυκλοφορήσει κάποια video με διαλέξεις του όπως το "Inner world of the occult", 3ωρη διάλεξη με κεντρικό θέμα τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου και τον ρόλο αόρατων οργανώσεων σε αυτά, απόσπασμα του οποίου ακούγεται στην ταινία, και το "Egypt, the Light of the World" (1992), ένα ωριαίο show στο οποίο επαναλαμβάνει τις θέσεις το Gerald Massey. Αποσπάσματα και από αυτό ακούγονται στην ταινία.
Αποσπάσματα που δεν ακούγονται στην ταινία, δείχνουν το μέγεθος της γελοιότητάς του. Π. χ.
- Αναφέρει ότι η λέξη Χριστός σημαίνει λάδι και ότι χρισμένος σημαίνει αλειμμένος με σωματικά υγρά παράγωγα της ερωτικής πράξης.  
ή
- ο βασιλιάς Σολομών δεν υπήρξε ποτέ αλλά το όνομά του είναι σύνθεση τριών λέξεων

α. Σολ που είναι η λατινική λέξη για τον ήλιο
β. Ομ που είναι, κατά την άποψή του η σανσκριτική λέξη για τον ήλιο
γ. Ον που είναι, πάλι κατά την άποψή του, αρχαία αιγυπτιακή λέξη για την Ηλιόπολη και γι' αυτό όταν ανάβουν το φως ο διακόπτης είναι στην θέση On (On-Off).
Πολλές φορές εκφράζει τον αντισημιτισμό του, και πως θα μπορούσε άλλωστε να το αποφύγει, εφόσον επαναλαμβάνει αυτολεξεί ιδέες της H. P. Blavatsky, ιδρύτριας του θεοσοφισμού και πνευματικής μητέρας του Ναζισμού. Μάλιστα, το παρατσούκλι το οποίο χρησιμοποιεί ενίοτε, Jordanus Maximus, το πήρε από τον δεύτερο τόμο του έργου της Blavatsky Isis Unveiled[ii], αν και ο ίδιος ισχυρίζεται ότι του το πρότεινε σε email κάποιος ραβίνος. Σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε ότι είχε στενή επαφή τρίτου τύπου με εξωγήινους, ενώ μια υπνωτίστρια, από αυτές που ειδικεύονται στο να ανακαλούν στην μνήμη των θυμάτων τους προηγούμενες ζωές τους, του θύμισε ότι κατάγεται από τον αστερισμό των Πλειάδων και ήρθε στην Γη για να ενημερώσει τους ανθρώπους γι' αυτά που πρόκειται να συμβούν. Όλα αυτά, βέβαια, δεν πτοούν τους οργανωσιακούς του Zeitgeist, αντίθετα εξάπτουν την φαντασία τους. Σε μας θυμίζουν Νέα Εποχή.
Αν τώρα αναρωτηθεί κανείς γιατί επέλεξε ο Russel Pine το ψευδώνυμο αυτό Jordanus Maximus και επί το αγγλικότερο Jordan Maxwell, μπορεί να ανατρέξει στο Theosophy, vol 49, No 10, August 1961, p. 463, και να διαβάσει τα εξής:
«The third is Lord Jordan (Jordanus Maximus), the Water of Life. He is the one through whom alone we can be saved; and thus he answers to the Holy Ghost (the feminine principle) and to the Shekinah (veil), or spiritual garment of En-Soph».
Αυτός, λοιπόν, θα μας σώσει και αυτή είναι η αποστολή που του ανέθεσαν οι εξωγήινοι.
Στα credits της ταινίας διακρίνουμε και το όνομα του Albert Churchward (1852 - 1925). Αυτός καταγόταν από το Devon της Βρετανίας και ήταν από τους συγγραφείς του ελευθεροτεκτονισμού. Εφοδιασμένος με πτυχία φαρμακολογίας, ιατρικής, γεωλογίας και εντυπωσιακά διαπιστευτήρια συνέγραψε τα ακόλουθα έργα:
- The Signs and Symbols of Primordial Man, 1910, στο οποίο παρουσιάζει τα δόγματα του Χριστιανισμού ως εξελιγμένη μορφή της εσχατολογίας των αρχαίων Αιγυπτίων
- The Arcana of Free-Masonry, a history of the Masonic signs and symbols, 1915
- Origin and Evolution of the Human Race, 1921
- Origin and Evolution of the Religion, 1924, από το οποίο δανείζονται οι συντελεστές του Zeitgeist.
Από τα ονόματα που φιγουράρουν στους τίτλους τέλους της ταινίας αυτό του John Marco Allegro (1923-1988) είναι το πιο ενδιαφέρον. Ο John Allegro ήταν ο αρχαιολόγος που εκπροσωπούσε τη Μ. Βρετανία στην πρώτη ερευνητική ομάδα που μελέτησε τα χειρόγραφα της Νεκρής Θάλασσας. Αν και πολύ καλά καταρτισμένος επιστήμονας δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα και το έργο που παρήγε κατακρίθηκε από τους συναδέλφους του και θεωρήθηκε πολύ κακή δουλειά. Αυτό οφειλόταν στο ότι επέτρεπε στις αδυναμίες του χαρακτήρα του να επεμβαίνουν στην εργασία του από την μια και στις προσωπικές απόψεις του να κατευθύνουν τα συμπεράσματά του, με αποτέλεσμα το έργο του να στερείται αντικειμενικότητας. Μετά την αποχώρηση του Γερμανού συναδέλφου του Κλάους Χούντζιγκερ, απέμεινε ο μόνος αγνωστικιστής μαζί με έξι καθολικούς μελετητές. Αυτό σε συνδυασμό με τις περίεργες θεωρίες του τον οδήγησαν σε αποξένωση από την υπόλοιπη ομάδα, οπότε ακολούθησε αυτόνομη πορεία τόσο στην επιστημονική του εργασία επί των χειρογράφων όσο και στην συμμετοχή του επί των πολιτικών εξελίξεων που οδήγησαν στην εθνικοποίηση από την ιορδανική κυβέρνηση των χειρογράφων της Νεκρής Θάλασσας.
Από όλη την ομάδα ήταν ο πρώτος που εξέδωσε την εργασία του επί των χειρογράφων, αλλά η βιασύνη του αυτή είχε ως αποτέλεσμα την κακής ποιότητας εργασία.[iii] Μετά την έκδοση της εργασίας του επέστρεψε στην Αγγλία για να παρασταθεί στο άνοιγμα του Χάλκινου Κυλίνδρου[iv]. Η επίσημη έκδοση του κειμένου του κυλίνδρου είχε ανατεθεί στον Πολωνό Józef Tadeusz Milik, ο John Allegro δημοσίευσε μία δικιά του το 1960 δύο χρόνια νωρίτερα από την επίσημη δημοσίευση ενάντια σε κάθε επιστημονική δεοντολογία. Αμέσως μετά έφυγε για την Παλαιστίνη, όπου επιδόθηκε στο κυνήγι του χαμένου θησαυρού.
Συνέγραψε περί τα 13 βιβλία μεταξύ των οποίων τα εξής:
- The Dead Sea Scrolls (1956)
- The Treasure of the Copper Scroll (1960)
- The Sacred Mushroom and the Cross (1970)
- The Dead Sea Scrolls and the Christian Myth (1979), από αυτό δανείζεται η ταινία.
Κεντρική ιδέα του έργου του είναι ότι η πίστη της κοινότητας των Εσσαίων της Νεκρής Θάλασσας είναι ο πρόδρομος του Χριστιανισμού. Για να στηρίξει την άποψή του αυτή χρησιμοποίησε την ίδια γλωσσολογική μέθοδο που αναφέρθηκε παραπάνω, δηλαδή μέσα από ετυμολογική ανάλυση λέξεων των νεκρών γλωσσών της Μεσοποταμίας και την εύρεση της κοινής ρίζας των λέξεων αυτών, περιέγραφε την υποτιθέμενη εξέλιξη των ιδεών και των θρησκευτικών δογμάτων, συμπεριλαμβανομένου και του Χριστιανισμού. Θεωρώντας τον Χριστιανισμό ως μία ακόμη ηλιακή λατρεία, δηλαδή ως λατρεία της γονιμότητας της γης στην οποία συμβάλει η παρουσία του ήλιου, υποστήριξε την άποψη της χρήσης παραισθησιογόνων ουσιών που βρίσκονται στα μανιτάρια, ως μέσο επικοινωνίας με τον Θεό. Την ιδέα αυτή αναπαράγει με πολύ κωμικό τρόπο και ο Jordan Maxwell. Όπως όμως, παρατήρησε η ειδική στον σουμεριακό πολιτισμό Anna Partington, στο βιβλίο του The Sacred Mushroom and the Cross o Allegro χρησιμοποιεί έναν αριθμό υποτιθέμενων σουμεριακών λέξεων, χωρίς αυτές να μαρτυρούνται σε αρχαία κείμενα, και συναθροίζει λέξεις από διάφορες γλώσσες χωρίς να μπορεί να δείξει ότι υπάρχει η οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τους[v].
Επόμενος στην λίστα αναφορών της ταινίας είναι ο John Eleazer Remsburg (1848-1919). Θεωρείται σκεπτικιστής, αν και όπως θα φανεί από την εργογραφία του,  ήταν έτοιμος να δεχθεί οποιαδήποτε απίθανη άποψη συγκριτιστικής μυθολογίας, χωρίς να την βασανίζει πολύ στο μυαλό του, αρκεί αυτή να ήταν αντίθετη με την ορθή διδασκαλία. Εργάστηκε ως δάσκαλος για μια δεκαπενταετία. Μετά ασχολήθηκε με την συγγραφή και τις διαλέξεις. Υπήρξε μέλος του American Secular Union, και χρημάτισε πρόεδρός του την περίοδο 1897-1900. Το κίνημα της Εκκοσμίκευσης στην Αμερική, ειδικά εκείνης της περιόδου δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Παρουσιάζεται ως κοινωνικό κίνημα αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτική οργάνωση με πολύ συγκεκριμένους στόχους που στο σύνολό τους απέβλεπαν στον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας. Σήμερα το κίνημα αυτό εκπροσωπείται από τους εξής οργανισμούς: National Secular Society (Μεγ. Βρετανία), Americans United (Η. Π. Α.), Secular Coalition for America (Η. Π. Α.), Attaturk Thought Association (Τουρκία) κ.α. Στην Ελλάδα οι κατευθυντήριες γραμμές προς την εκκοσμίκευση του Κράτους δίνονται από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (Ε.Π.Σ.Ε - Ε.Ο.Δ.Μ.) ή Greek Helsinki Monitor. Το τελευταίο διάστημα πιέζει για αφαίρεση των θρησκευτικών συμβόλων από την δημόσια ζωή. Υπάρχει πάντα το πρόσχημα της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η μετάβαση προς ένα εκκοσμικευμένο κράτος δεν είναι πάντα μια δημοκρατική διαδικασία. Για παράδειγμα, όταν η Εκκλησία καταφεύγει στην Πολιτεία για την κατάργηση μιας διάταξης φέρουσα τις υπογραφές εκατομμυρίων πολιτών, το εκκοσμικευμένο κράτος κωφεύοντας αρνείται την έκκληση των πολιτών του και όχι της Εκκλησίας. Όταν, λοιπόν, ακούμε για εκκοσμίκευση και για χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, να έχουμε πάντα την υπόνοια ότι μπορεί ν' ακούμε προγραμματικές δηλώσεις αλλοδαπών πολιτικών οργανισμών, που αν και κόπτονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ενδιαφέρονται για το εθνικό θρησκευτικό συναίσθημα.
Αυτή η επεξήγηση ήταν απαραίτητη, ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να κατανοήσει την προσωπικότητα και τη δράση του John Remsburg. Με την ιδιότητα του free-thinker (ευσχήμων μανδύας υπό τον οποίον καλύπτονται όλοι οι παραδοξολόγοι) συνέγραψε τα εξής βιβλία:
- Life of Thomas Paine (1880)
- The Image Breaker (1882)
- False Claims (1883)
- Bible Morals, twenty crimes and vices sanctioned by the Scripture (1884)
- Sabbath Breaker (1885)
- The Fathers of our Republic (1886)
- Was Lincoln a Christian? (1893)
- Was Washington a Christian? (1899)
- The Bible (1903)
- Six Historic Americans, Paine, Jefferson, Washington, Franklin, Lincoln, Grant, the Fathers and Saviors of Our Republic, Freethinkers (1906)
- The Christ: a Critical Review and Analysis of the Evidences of His Existence (1909)
Στο τελευταίο του βιβλίο υποστήριξε κι αυτός ότι η ευαγγελική ιστορία είναι μύθος, γέννημα της ανθρώπινης φαντασίας. Εφαρμόζει τη συγκριτιστική μυθοπλασία και βρίσκει ανάλογα μεταξύ του Χριστιανισμού και των υπόλοιπων ειδωλολατρικών θρησκειών. Με αυτές τις μεθόδους καταλήγει σε συμπεράσματα, όπως το ότι ο σταυρός είναι φαλλικό σύμβολο. Ως πηγές προτιμά τους ομοϊδεάτες του γι' αυτό και δεν κάνει χρήση αρχαίων πηγών. Που και πιο χρονοβόρες είναι στην επεξεργασία τους και πιο άτακτες - δεν συμμορφώνονται στις απόψεις του. Από αυτό το τελευταίο δανείζεται η ταινία.
Ο Επόμενος συγγραφέας τον οποίο επικαλούνται οι συντελεστές του Zeitgeist είναι ο Earl Doherty (1941- ). Αυτός είναι ένας συγγραφέας με πολύ συγκεκριμένη οπτική επί του θέματος. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο Χριστός του Ευαγγελίου είναι μύθος χωρίζονται σε δύο ομάδες. Απ' αυτές η μια μερίδα δέχεται την ιστορικότητα του Ιησού αλλά θεωρεί τον Χριστό, τον Υιό του Θεού, μύθο. Η δεύτερη δεν δέχεται ούτε την ιστορικότητα του Ιησού. Σε αυτή τη δεύτερη ομάδα ανήκει ο Earl Doherty. Εφοδιασμένος με άριστες γνώσεις στην αρχαία ελληνική και τη λατινική γλώσσα και βασικές στη συριακή και εβραϊκή, κινείται με άνεση στις αρχαίες πηγές. Συνέγραψε το Challenging the Verdict (2001), The Jesus Puzzle (2005) και στη συνέχεια το αναθεώρησε, το συμπλήρωσε και το επανανακυκλοφόρησε ως Jesus:Neither God nor Man (2009).
Βασική του θέση είναι ότι το πρόσωπο Ιησούς έλαβε ιστορική υπόσταση από τη δεύτερη γενιά Χριστιανών, ότι ο απόστολος Παύλος δεν πίστευε στην ύπαρξή  του και ότι το κατά Μάρκον ευαγγέλιο είναι μια λογοτεχνική σύνθεση των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης. Η αντιπαράθεση μεταξύ των δύο ομάδων ήδη ήταν σε εξέλιξη όταν ο Doherty παρουσίασε τις απόψεις του. Τα επιχειρήματά του δεν πρόσφεραν κάτι χειροπιαστό γι' αυτό και δεν ελήφθησαν υπόψη, αλλά το συνολικό του έργο έχει την συμπάθεια όσων δεν δέχονται την ιστορικότητα του Ιησού. Και των συντελεστών του Zeitgeist που έτσι κι αλλιώς είναι λίγο απ' όλα. Οι τελευταίοι αδυνατούν ν' αντιληφθούν ότι η άρνηση τις ύπαρξης του Ιησού αναιρεί πολλές θέσεις τους. Έτσι δίνουν την ευκαιρία σε πιο ψαγμένους αθεϊστές όπως ο Richard Carrier ν' αποδομούν την επιχειρηματολογία τους.
Ο συγγραφέας Joseph John Campbell (1904-1987) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο White Plains της Νέας Υόρκης. Σπούδασε βιολογία και μαθηματικά στο Dartmouth College και στη συνέχεια Αγγλική και Μεσαιωνική λογοτεχνία το Columbia University. Το 1924 έφυγε για σπουδές στην Ευρώπη. Εκεί γνώρισε τον Jiddu Krishnamurti, τον προβαλλόμενο από την θεοσοφίστρια Annie Besant μαιτρέγια της Νέας Εποχής. Μετά από αυτήν τη γνωριμία ο Joseph Campbell έγινε αρνησίθρησκος, όντας προηγουμένως Καθολικός. Στην Ευρώπη σπούδασε στα πανεπιστήμια του Παρισιού και του Μονάχου και ήρθε σε επαφή με το έργο του θεοσοφιστή ψυχίατρου Carl Jung, του οποίου τις επιρροές μπορεί ν' ανιχνεύσει κανείς στο έργο του Campbell.
Θεμελιώδες αξίωμα στην σκέψη του Joseph Campbell, είναι ότι οι διάφορες θρησκείες είναι τοπικά διαμορφωμένες μάσκες των ίδιων θεμελιωδών υπερβατικών αληθειών, συνεπώς όλες οι θρησκείες διατηρούν ψήγματα της μίας αλήθειας και μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να υπερβεί τη γήινη πραγματικότητα. Αυτό μεταφρασμένο στη χριστιανική φρασεολογία  σημαίνει ότι όλες οι θρησκείες βοηθούν τον άνθρωπο να πετύχει τη σωτηρία του, γνωστή εξαγγελία των Οικουμενιστών. Μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε την ιδέα αυτή στο έργο της θεοσοφίστριας H. P. Blavatsky:
«Έτσι κάθε έθνος έλαβε με τη σειρά του ένα κομμάτι από τη διατυπωμένη αλήθεια, υπό το πέπλο του δικού του τοπικού και ειδικού συμβολισμού, ο οποίος, καθώς ο χρόνος προχωρούσε, αναπτύχθηκε λίγο πολύ σε φιλοσοφικό σύστημα, ένα Πάνθεον με μυθολογική μεταμφίεση» (Secret Doctrine, vol. 1, p.20)
Ο Carl Jung επηρεασμένος από την Bardo Thodol ή αλλιώς Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών διατύπωσε τη θεωρία του συλλογικού ασυνείδητου και των αρχετύπων (αιτία για τη διάσταση απόψεων με το δάσκαλό του Sigmund Freud, ο οποίος δέχονταν μόνο το προσωπικό ασυνείδητο), και την εφάρμοζε στην ερμηνεία των ονείρων. Ο Joseph Campbell αποδεχόμενος την ιδέα που εκφράζεται στην Rig Veda ότι: «η αλήθεια είναι μία και οι σοφοί της δίνουν πολλά ονόματα», εφάρμοσε την μέθοδο του Jung στην ερμηνεία των μύθων. Ο καρπός αυτής της εργασίας ήταν πλούσιος. Μερικά από τα βιβλία που δημοσίευσε ο Campbell είναι:
- The Hero with a Thousand Faces (1949), στο οποίο διδάσκει πώς εφαρμόζεται η παραπάνω μέθοδος στην ερμηνεία των μύθων. Εκλαϊκευμένο καθώς ήταν τον έκανε γνωστό έξω από τους ακαδημαϊκούς κύκλους. Στο βιβλίο αυτό εισάγει και την έννοια της συγκριτικής μυθολογίας.
- The Masks of God,
vol. 1 Primitive Mythology (1959)
Vol. 2 Oriental Mythology (1962)
Vol. 3 Occidental Mythology (1964)
Vol. 4 Creative Mythology (1968)
Στο έργο αυτό συγκεντρώνει στοιχεία από τον μυθολογικό κόσμο Ανατολής και Δύσης.
- Historical Atlas of World Mythology, ήταν ένα σχέδιο πάνω στο οποίο δούλευε ο Joseph Campbell, προσπαθώντας να κατατάξει τους μύθους στις χρονολογικές περιόδους της ανθρωπότητας. Πρόλαβε να τελειώσει δύο τόμους από τους τέσσερις που προβλέπονταν, τους εξής:
Vol. 1, The Way of the Animal Powers (1983)
Part Ι,  Mythologies of the Primitive Hunters and Gatherers
Part II, Mythologies of the Great Hunt
Vol. 2, The Way of the Seeded Earth (1988, εκδόθηκε μετά θάνατον)
Part I,   The Sacrifice
Part II,  Mythologies of the Primitive Planters: The North Americas
Part III, Mythologies of the Primitive Planters: The Middle & Southern Americas
Στον πρώτο τόμο εξετάζει τους μύθους των κυνηγών-τροφοσυλλέκτων της παλαιολιθικής εποχής, που εκδηλώνονται ως σαμανισμός-τοτεμισμός. Στο δεύτερο, τους μύθους των αγροτικών πολιτισμών της νεολιθικής εποχής, που κυριαρχούνται από το πρότυπο της θεάς της γονιμότητας και τις αντίστοιχες τελετές. Οι άλλοι δύο τόμοι που ετοιμάζονταν αλλά δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ ήταν:
Vol. 3, The Way of Celestial Lights, στο οποίο θα εξέταζε τους μύθους των αστικών πληθυσμών    της εποχής του Χαλκού, που αφορούσαν πολυθεϊστικά πάνθεα, που κατοικούσαν στον ουρανό.
Vol. 4, The Way of Man, που αναφέρονταν στην περίοδο από τον Στ' αι. π.Χ. και μετά, περίοδο κατά την οποία αναγνωρίζεται το μυθολογικό στοιχείο των προηγούμενων πεποιθήσεων, αναπτύσσονται τα πλατειά φιλοσοφικά και θρησκευτικά συστήματα σε Ανατολή και Δύση.
Εκτός των παραπάνω ογκωδέστατων έργων του ο Joseph Campbell έγραψε και πολλά άλλα, στα οποία εξετάζει επιμέρους μύθους. Η επίδρασή του στον τρόπο που αντιμετωπίζεται η μυθολογία και η θρησκεία σήμερα, από ακαδημαϊκούς και μη κύκλους, είναι τεράστια, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός George Lukas εμπνεύστηκε τον χαρακτήρα του Luke Skywalker της τριλογίας Star Wars, από το έργο του Joseph Campbell  The Hero with a Thousand Faces.  Αλλά και το μοτό του Campbell "follow your bliss" είναι η έκφραση της πνευματικής αποχαύνωσης της εποχής. Αντλήθηκε απευθείας από την φιλοσοφία των Ουπανισάδων της Ινδίας, και αντιστοιχεί στον όρο «ananda» που σημαίνει έκσταση, ενθουσιασμός και είναι συστατικό πολλών ενθουσιαστικών κινημάτων της Νέας Εποχής.         


[i]  Robert G. Ingersoll, Some mistakes of Moses, chapter 17 The Fall, Dresden ed. Vol II, p.136.
[ii] Στη σελίδα 295, του έργου της (έκτη έκδοση του 1891)  συγκρίνει την κοσμογονία των Ναζαρηνών και των Οφιτών. Στην κοσμογονία των Ναζαρηνών αναγνωρίζει δύο τριάδες τις εξής:
First Trinity

Lord Fehro - the Life which is no Life - the Supreme God. The Cause which produces the Light, or the Logos in abscondito. The water of Jordanus Maximus - the water of Life, or Ajar, the feminine principle. Unity in a Trinity, enclosed within the Ish Amon.

Second Trinity (the manifestation of the first)
Lord Mano - the King of Life and Light - Rex Lucis. First Life, or the primitive man.
Lord Jordan - manifestatiom or emanation of Jordanus Maximus - the waters of grace. Second Life.
The Superior Father - Abatur. Third Life.
[iii] Hershel Shanks, Η περιπέτεια των χειρογράφων της Νεκρής Θάλασσας, (μετ. Βανέσσα Λάππα), Αθήνα 1997, σελ. 27.
[iv] Ανάμεσα στα χειρόγραφα που βρέθηκαν στο σπήλαιο 13 του χειμάρρου του Qumran ήταν και ένα χάλκινο ειλητάριο, το μοναδικό του είδους, το οποίο έλαβε την κωδική ονομασία 3Q15 ή 3Q Treasure. Αυτό ήταν ένας κατάλογος που περιέγραφε 64 τοποθεσίες, στις οποίες ήταν κρυμμένα ισάριθμα τμήματα ενός θησαυρού. Λόγω της διάβρωσης που είχε υποστεί από την οξείδωση μεταφέρθηκε το 1955 στο τεχνολογικό κολλέγιο του Μάντσεστερ για ν' ανοιχθεί.
[v] Astrotheology & Shamanism by Jan Irvin and Andrew Rutajit, 2006, p. 55 

Β. θεοσοφία
 
Πριν προχωρήσουμε στις απόψεις που αναπτύσσονται στην ταινία είναι αναγκαίο να σημειώσουμε κάποια ιστορικά στοιχεία για την Θεοσοφία. Ιδρύτρια του κινήματος ήταν η Helena Petrovna Blavatsky, κόρη του Γερμανοεβραίου Peter von Hahn. Η οικογένειά της ανήκε στη γερμανική αριστοκρατία, που απελάθηκε το 1784 από τη Βαυαρία κατά το διωγμό των Illuminaty του Adam Weishaupt, εξ ου και η κλίση τους στον αποκρυφισμό. Γεννήθηκε το 1831 στο Yekaterinoslav της τότε Ρωσικής αυτοκρατορίας (σήμερα βρίσκεται στην Ουκρανία). Ως παιδί ήταν ιδιαίτερα εκκεντρική και είχε κλίση στον αποκρυφισμό και τη μαγεία. Παντρεύτηκε μόλις 17 ετών τον κατά πολύ μεγαλύτερό της Nikifor Vassilievich Blavatsky, για ν' αποκτήσει ελευθερία κινήσεων.  Μέσα σε τρεις μήνες τον εγκατέλειψε και πήγε στις Ινδίες. Από το 1848 μέχρι το 1873 που έφθασε στη Νέα Υόρκη ταξίδευε συνέχεια. Ασπάστηκε τον Βουδισμό στη Σρι Λάνκα και έζησε δυο χρόνια στο Θιβέτ.
Σταθμός της περιοδίας της υπήρξε και το Λονδίνο, όπου γνωρίσθηκε με τον επίσης Γερμανοεβραίο Karl Marx (Haim Mardochai Kissel), εξόριστο την εποχή εκείνη στην Αγγλία. Εκεί γνωρίστηκε και με τον Ιταλό επαναστάτη Giuseppe Mazzini (1805-1872) κι έγινε μέλος της Amici d' Italia. Το 1866 η Blavatsky βρέθηκε στην Ιταλία, όπου μαζί με τον Giuseppe Garibaldi (1807-1882) συμμετείχε στις εκεί επαναστατικές επιχειρήσεις. Τόσο ο Mazzini όσο και ο Garibaldi ήταν μέλη των Carbonari, μασονική οργάνωση με πολιτική ατζέντα και επαναστατική δράση στην τότε διαμελισμένη Ιταλία. Η Blavatsky έλαβε μέρος στη μάχη της Mentana (3 Νοεμβρίου 1867)  στο πλευρό των δυνάμεων του Garibaldi εναντίον του Παπικού Κράτους. Τραυματίστηκε θανάσιμα κι εγκαταλείφθηκε στο πεδίο της μάχης, αλλά κατάφερε να επιζήσει και να μεταβεί στο Παρίσι. Στην «πόλη του φωτός» γνωρίσθηκε με τον Hippolyte Léon Denizard Rivail (1804-1869, γνωστό στον πνευματιστικό κόσμο ως Allan Kardec) και τον Nicolas Camille Flammarion (1842-1925) πρωτοπόρους του γαλλικού πνευματισμού.   
 
 
Το 1873 κατέφθασε στη Νέα Υόρκη. Το 1874 γνωρίσθηκε με τον δικηγόρο Henry Steel Olcott. Η γνωριμία τους υπήρξε καθοριστική. Τον επόμενο χρόνο ίδρυσαν την Θεοσοφική Εταιρεία σε συνεργασία με τον William Quan Judge και άλλους.  Ένας από τους ισχυρούς προστάτες της ήταν και ο Albert Pike (1809-1891). Αυτός ήταν υψηλόβαθμος ελευθεροτέκτονας (33ου βαθμού) του Αρχαίου Σκωτικού Τάγματος και αρχηγός του στην Βόρεια Αμερική. Υπήρξε από του θεωρητικούς του ελευθεροτεκτονισμού με εκτεταμένη βιβλιογραφία.
Υπηρέτησε στον Ομοσπονδιακό στρατό  κατά τη διάρκεια Αμερικάνικου Εμφύλιου Πολέμου. Το 1866 συνελήφθη με την κατηγορία της προδοσίας και κλείσθηκε στη φυλακή, αλλά δεν δικάσθηκε ποτέ, διότι απελευθερώθηκε ύστερα από προσωπική παρέμβαση του 17ου Αμερικανού προέδρου (1865-1869) Andrew Johnson (1808-1875), επίσης ελευθεροτέκτονα. Η παρέμβαση του Andrew Johnson ήταν ζωτικής σημασίας. Μετά τον φρικτό θάνατο του William Morgan, στρατευμένου αντι-μασόνου, το 1826, η δημόσια κατακραυγή είχε αναγκάσει πολλές στοές να κλείσουν στην Αμερική. Ήταν η προσωπική δράση του Albert Pike που αναγέννησε το Μασονισμό, αλλά η δράση του αυτή τον έκανε στόχο της δημόσιας δυσαρέσκειας. Έτσι είναι σίγουρο ότι η βοήθεια του Προέδρου έσωσε όχι μόνο τον κατηγορούμενο, αλλά και το μέλλον της Μασονίας.
Προσωπικός του φίλος υπήρξε ο Giuseppe Mazzini, τον οποίο είδαμε παρά πάνω. Λέγεται ότι η τοποθέτηση του Albert Pike στην αρχηγεία του Τάγματος στην Αμερική ήταν προσωπική επιλογή του Mazzini.      Η αλληλογραφία τους ήταν πλούσια και ενδιαφέρουσα. O Καρδινάλιος του Santiago της Χιλής, Caro y Rodrigez στο βιβλίο του The Mystery of Freemasonry Unveiled, βεβαιώνει ότι είδε στη βιβλιοθήκη του Βρετανικού Μουσείου στο Λονδίνο, επιστολή του Albert Pike με παραλήπτη τον Mazzini και ημερομηνία 15 Αυγούστου 1871. Ο συντάκτης της επιστολής ανέπτυσσε στον φίλο του ένα σχέδιο, το οποίο προέβλεπε τη διεξαγωγή τριών Παγκοσμίων Πολέμων. Την επιστολή είδε και αντέγραψε ο William Guy Carr, αξιωματικός του Καναδικού Ναυτικού. Τα σχετικά στο βιβλίο του Satan, Prince of this World.  Το Μουσείο αρνείται ότι έχει καταλογογραφημένη τέτοια επιστολή.  Η Lady Edith Queenborough, μας εξηγεί την αιτία αυτής της αλληλογραφίας. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1870 ο μασόνος στρατηγός Raffaele Cadorna (1815-1897) εισήλθε ως κατακτητής στην Αιώνια Πόλη, τη Ρώμη, καταλύοντας το Παπικό Κράτος και ολοκληρώνοντας την ενοποίηση της Ιταλίας. Τα σχέδια του Mazzini είχαν ολοκληρωθεί, και τώρα κατέστρωνε καινούργια, μεγαλεπήβολα, για την κατάκτηση του κόσμου και την επικράτηση της Μασονίας, αυτό που σήμερα λέμε «Παγκοσμιοποίηση». Ο ίδιος έλαβε τον τίτλο του  Sovereign Chief of Political Action, ενώ ο Albert Pike τον τίτλο του Sovereign Pontiff of Universal Freemasonry, με δογματικές αρμοδιότητες[i].
O Albert Pike υπήρξε επίσης ο αναμορφωτής του Τάγματος του Παλλαδίου, άλλης μια μυστικής εταιρείας που δρούσε τότε στην Αμερική. Σύμφωνα με την Cyclopaedia of Fraternities, η μυστική αυτή εταιρεία ιδρύθηκε το 1730 στη Γαλλία. Εδράζονταν στο Charleston της Ν. Καρολίνας. Το 1886 αναμορφώθηκε από τον Albert Pike και ενσωματώθηκε στη μασονική οικογένεια με τον τίτλο New and Reformed Palladium. Οι άνδρες του Τάγματος αποτελούσαν την «Αδελφότητα του Οδυσσέα», ενώ γινόταν δεκτές και γυναίκες και αποτελούσαν την «Αδελφότητα της Πηνελόπης»[ii]. Κατά τον δρ Bataille (ψευδώνυμο του Léo Taxil ή αλλιώς Marie Joseph Gabriel Antoine Jogand-Pagès, 1854-1907) η αδελφότητα πήρε το όνομά της από το θρυλικό Παλλάδιο των Ναϊτών, γνωστό και ως αγαλματίδιο του Baphomet, το οποίο μετέφερε το 1801 στο Charleston ο Εβραιομασόνος Isaac Hyman Long[iii]. Η μαρτυρία του αμφισβητείται καθώς ο ίδιος αποκήρυξε αργότερα το βιβλίο του. Πάντως η μασονική του ιδιότητα του έδινε την δυνατότητα να γνωρίζει τα πράγματα εκ των έσω, και ποιες από τις αποκαλύψεις του ήταν αλήθεια το γνωρίζει ο ίδιος, όπως και τους λόγους που τον ανάγκασαν να αρνηθεί τα όσα έγραψε, όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα. Ο ίδιος ισχυρίσθηκε ότι επρόκειτο για φάρσα. Με αυτή του την ομολογία ζημίωσε την αξιοπιστία του ανεπανόρθωτα.
Φαίνεται, όμως ότι ο Albert Pike είχε πραγματικά στην κατοχή του το αγαλματίδιο του Baphomet. Από την αλληλογραφία του με τον Mazzini μαθαίνουμε για τη σατανιστική τελετή που ο ίδιος συνέθεσε προς τιμήν του, με τίτλο The Supreme Secret Ritual. Η ύπαρξη αυτού του Τάγματος κρατήθηκε μυστική ακόμη και από τους χαμηλόβαθμους μασόνους. Φαίνεται, ότι ήταν ένας εσωτερικός κύκλος με μέλη λίγους υψηλόβαθμος μυημένους. Επίσης την απόφαση για την είσοδο γυναικών στο τάγμα αυτό ο Albert Pike την έλαβε κατόπιν συστάσεων της Blavatsky. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τους λόγους αυτής της μυστικότητας. Τόσο η τελετή που συνέθεσε ο αρχηγός του τάγματος όσο και οι λοιπές τελετές που γίνονταν στις συγκεντρώσεις τους ήταν σατανολατρικές, και αυτό ήταν ένα μυστικό που δεν μπορούσαν να το μοιράζονται πολλά άτομα.
Σε θεωρητικό επίπεδο ο Παλλαδισμός ήταν  Μανιχαϊκός Νέο-γνωστικισμός, ένα δυϊκό σύστημα που πρέσβευε την ύπαρξη δύο ισοδύναμων θεών, του Εωσφόρου, ως θεού του Καλού και του Φωτός και του Αδωνάι, ως θεού του Κακού και του Σκότους. Με το προσωπείο του Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος, ο Εωσφόρος λατρεύεται στις στοές, αλλά την πραγματική αντιστοιχία δεν την γνώριζαν και δεν την γνωρίζουν παρά οι λίγοι υψηλόβαθμοι. Η λατρεία του Εωσφόρου και η επίκλησή του στις τελετές του Παλλαδίου, λοιπόν, έπρεπε να διαφυλαχθεί με τη γνωστή μυστικότητα των μασόνων ακόμη και από αυτούς τους ίδιους, όσους δεν είχαν την απαραίτητη μύηση.
Υπήρχε, όμως και άλλος λόγος γι' αυτήν την μυστικότητα. Ο εσωτερικός αυτός κύκλος διοικούσε στην πράξη όλες τις στοές. Και αυτό δεν ήταν κάτι που θα μπορούσε να γίνει εύκολα αποδεκτό από το σύνολο των μασόνων, οι οποίοι πίστευαν ότι η διοίκηση ανήκε στο Supreme Council of the Northern Jurisdiction. Τα πράγματα, λοιπόν, δεν είχαν όπως τα πίστευαν οι πολλοί. Ο Albert Pike κατείχε τον τίτλο του Sovereign Pontiff of Lucifer στο τάγμα αυτό και ήταν πρόεδρος του Supreme Dogmatic Directory, αποτελουμένου από 10 ακόμη υψηλόβαθμα στελέχη. Την ίδια εποχή στην Ρώμη ο Mazzini σχημάτισε το Sovereign Executive Directory of High Masonry και σε συνεργασία με τους Marx και Hengels, την Πρώτη Σοσιαλιστική Διεθνή το 1864.
Αυτός εν ολίγοις ήταν ο Albert Pike, ο άνθρωπος που ανέλαβε την «κηδεμονία» της Blavatksy και της θεοσοφικής εταιρείας στην Αμερική, ο άνθρωπος που εισήγαγε την Blavatsky στη μασονία. Στην σελίδα 66 του Freemasonry Universal, vol. V, Part 2, Autumn Equinox 1929 είναι δημοσιευμένο το δίπλωμά της:
"we have declared and proclaimed
and by these presents do declare and proclaim
our illustrious and enlightened Brother, H. P. Blavatsky,
to be an Apprentice, Companion, Perfect Mistress,
Sublime Elect Scotch Lady, Grand Elect Chevaliere
de Rose Croix, Adonaite Mistress, Perfect Venerable
Mistress, and a Crowned Princess of Rite of Adoption."
The diploma is signed
John Yarker 33, Sovereign Grand Master
M. Caspari 33, Grand Chancellor.
A. D. Loewenstark 33, Grand Secretary.
Helena P. Blavatsky & Henry Steel Olcott
 
Η απονομή αυτού του διπλώματος έγινε το 1877. Την επόμενη χρονιά η Blavatsky και ο Olcott αναχώρησαν για τις Ινδίες. Στο προάστειο Adyar του Madras εγκατέστησαν την έδρα της θεοσοφικής εταιρείας. Το 1889 γνωρίστηκε με την Annie Besant (1847-1933) τη διάδοχό της στην αρχηγία της εταιρείας. H Blavatsky πέθανε το 1891. Την διαδέχθηκε ο Olcott μέχρι τον θάνατό του το 1907, οπότε και ανέλαβε την αρχηγία η Annie Besant. Ακολούθησαν μια σειρά από σχίσματα, λόγω του ότι δεν αποδέχονταν όλοι τη νέα αρχηγό και τις πρακτικές της. Ο William Quan Judge, συνιδρυτής της εταιρείας ανεξαρτητοποίησε ήδη από το 1895 το αμερικάνικο παρακλάδι, και μετά το θάνατό του το 1896 τον διαδέχθηκε η Katherine Tingley. Το 1898 ο Ernest Temple Hargrove ίδρυσε την Theosophical Society of America και ο Robert Crosbie την  United Lodge of Theosopists  το 1909. Όλοι ισχυρίζονταν ότι ακολουθούσαν τη γραμμή της Blavatsky. Η μεταξύ τους διαμάχη και οι αποκαλύψεις του ενός για τον άλλο είναι άκρως αποκαλυπτικές για τον τσαρλατανισμό και τη σεξουαλική διαστροφή τους.
Σοσιαλίστρια, φεμινίστρια και θεοσοφίστρια η Annie Besant εισήλθε στη Μασονία το 1902 στο Παρίσι από τη φίλη της Francesca Arundale. Αμέσως επέστρεψε στο Λονδίνο, όπου ίδρυσε την πρώτη μικτή στοά την Lodge of International Mixed Masonry, Le Droit Humain. Ανέλαβε την προεδρία του θεοσοφικού τμήματος της Ινδίας βοηθούμενη από τον Charles Webster Leadbeater. Τον κράτησε δίπλα της ακόμη και μετά τις αποκαλύψεις για παιδεραστία εναντίον του. Αυτός της σύστησε τον νεαρό τότε Jiddu Krishnamurti. H Besant τον υιοθέτησε και τον ανέθρεψε ως τον μελλοντικό μεσσία της Θεοσοφίας. Είκοσι χρόνια αργότερα ο Krishnamurti αποκήρυξε το ρόλο του μετραίγια. Υπό την αρχηγεία της Besant η εταιρεία του Adyar έκανε στροφή από τον Βουδισμό προς τον Ινδουισμό. Από την Αμερική την κατηγόρησαν ως νέο-θεοσοφίστρια.
Το 1915 εισήλθε στο κίνημα η Alice La Trobe Bateman, η οποία μετά το δεύτερο γάμο της με τον Foster Bailey, μασόνο 32ου βαθμού, πήρε το όνομα Alice Ann Bailey (1880-1949). Η διαμάχη της με την Besant είχε ως αποτέλεσμα την εκδίωξη αυτής και του συζύγου της από τη θεοσοφική εταιρεία. Μαζί ίδρυσαν το 1920 την εκδοτική εταιρεία Lucis Trust και το 1923 το Arcane School, ένα αιρετικό τμήμα της θεοσοφίας, που εισήγαγε την έννοια της εποχής του Υδροχόου στο θεοσοφισμό.
 
Η βιβλιογραφία των παραπάνω είναι τεράστια, ειδικά του Albert Pike. Αυτό είναι ένα εύκολα εξηγήσιμο φαινόμενο. Αυτοί οι άνθρωποι πουλούσαν τα παραμύθια τους, δίνοντας διαλέξεις, εκδίδοντας βιβλία. Αυτή ήταν και η πηγή του πλουτισμού τους. Συνεπώς έπρεπε να εφευρίσκουν γαργαλιστικές θεωρίες, να τις πλασάρουν με αληθοφάνεια, καλυμμένες με το μανδύα της προοδευτικής και ανεξάρτητης σκέψης, και να προσηλυτίσουν τον κόσμο, οδηγώντας τους φυσικά στην απώλεια. Αυτό είναι και το έργο των δαιμόνων.
Τα κύρια έργα της H. P. Blavatsky είναι τα εξής:
- Isis Unveiled, (1877) σε δυο τόμους. Είναι η πρώτη παρουσίαση της διδασκαλίας της. Είναι μια προσπάθεια συγκερασμού ψευδο-επιστήμης και θρησκειολογίας. Ανακατεύει αναπόδεικτες επιστημονικές υποθέσεις της εποχής της και συγκριτιστική θρησκειολογία. Δανείζεται από παντού και αποσπασματικά. Παραχωρεί μεγάλη έκταση σε αρχαίες πηγές ανακατεύοντας θέσεις ανόμοιες μεταξύ τους και πολλές φορές αντίθετες. Αυτό το καταφέρνει χάρη στις ερμηνείες που δίνει η ίδια στα εδάφια που χρησιμοποιεί, απομακρύνοντας αυτά τόσο από την θέση την οποία κατείχαν στο αρχικό κείμενο, όσο και από τον σκοπό για τον οποίο γράφτηκαν. Ανακατεύει λίγες αλήθειες με πολλά ψέματα, επικαλείται γεγονότα   που δεν μαρτυρούνται, θεωρεί ότι όσα ερμηνεύει είναι η απόδειξη της ερμηνείας τους. Δείχνει μια έντονη προτίμηση στην ανάμειξη Χριστιανισμού και Βουδισμού. Απορρίπτει φυσικά τον Χριστιανισμό στην ρωμαιοκαθολική έκδοσή του, ενώ τον προτιμά όπως αυτός παρουσιάζεται στα γνωστικά κείμενα. Δεν μπορεί βέβαια, ν' αντιληφθεί τις λεπτές αποχρώσεις των διάφορων γνωστικών σεκτών, ούτε και την ενδιαφέρει να το κάνει. Όσο πιο αλλοιωμένη είναι μια διδασκαλία, τόσο περισσότερο την βολεύει. Εξάλλου η ίδια κατευθύνει τον λόγο εκεί που θέλει. Επειδή, λοιπόν, δίνει δικές της ερμηνείες στα διάφορα θέματα που χρησιμοποιεί, και μάλιστα κατά περίσταση, παρατηρείται, το ίδιο θέμα να το ερμηνεύει διαφορετικά ανά περίπτωση.
- The Secret Doctrine (1888) σε τρεις τόμους. Πρόκειται για μια θεματικά οργανωμένη σύνθεση της θεοσοφικής διδασκαλίας. Εδώ υπάρχουν τα πάντα. Ούφο, Ατλαντίδα, Εξέλιξη, Αιγυπτιολογία, Βουδισμός, Ινδουισμός, Παραψυχολογία, Αποκρυφισμός, Πνευματισμός, όλα στην υπηρεσία της παραμόρφωσης του Χριστιανισμού, αλλά και της επιστήμης.
Η σύγχυση της διάνοιας της Blavatsky είναι αποτυπωμένη στα έργα της. Είναι να θαυμάζει κανείς το βαθμό διαστροφής της αλήθειας και να απορεί για την ικανότητα ενός ανθρώπου στην εσκεμμένη και οργανωμένη παρερμηνεία τόσο πολλών θεμάτων. Και τα δύο δείχνουν υψηλό βαθμό δαιμονισμού. Αυτό το είχε αντιληφθεί και ο επίσης υψηλόβαθμος Albert Pike και μάλιστα αναγνώριζε την κατωτερότητά του απέναντί της. Το έργο της είναι μια μεγάλη δεξαμενή παραδοξολογίας. Από αυτήν δανείζονται στοιχεία όλοι οι διάδοχοί της και παράγουν δικές τους θεωρίες, αλλά στην πράξη αναπαράγουν απόψεις παρόμοιες. Οι ιδέες αυτές δεν είναι πρωτοτυπία δικιά της. Μπορούμε να τις πάμε όσο πίσω θέλουμε. Αυτό που κατάφερε η Blavatsky είναι να τις συγκεντρώσει, να τις συστηματοποιήσει, και να τις διαθέσει εκ νέου.
Παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Δεν είναι απαραίτητο για κάθε νέο-εποχίτη διδάσκαλο ν' αντιγράψει το σύνολο του έργου της. Δανείζεται λίγα μόνο στοιχεία, όσα μπορεί ν' αναπτύξει. Σημειωτέον, δεν πρόκειται για τίποτα ευφυΐες. Μπορεί, βέβαια, να κάνει αναφορές σε όλα. Στην συνέχεια εναπόκειται στην ευφράδεια και πειστικότητά του να παρασύρει τους ευκολόπιστους, αλλά και στην εφευρετικότητά του στις μεθόδους προσηλυτισμού. Γι' αυτό μπορούμε να παρατηρήσουμε πρόοδο στο ψέμα που διαδίδεται αλλά καμιά σημαντική απόκλιση από την αρχική διδασκαλία. Αυτό θα ήταν επικίνδυνο για το ίδιο το σχέδιο. Εξάλλου είναι τόσο μεγάλη η γκάμα των θεμάτων ώστε μπορεί κάποιος να πρωτοτυπεί απλώς μεταπηδώντας από θέμα σε θέμα ή με διάφορους συνδυασμούς χωρίς να χρειάζεται να καινοτομεί.
Ακόμη και οι έριδες μεταξύ των, ύστερα από προσεκτική προσέγγιση, κατανοούνται ως διοικητικές έριδες˙ Είτε αφορούν προεδρικές θέσεις, είτε αποσκοπούν στη δημιουργία κάποιας νέας οργάνωσης προς όφελος του ιδρυτή. Μόλις ο διδάσκαλος αποκτήσει σημαντικό αριθμό αφοσιωμένων μαθητών, θέλει ν' αναλάβει τα ηνία της οργάνωσης. Αν αυτό δεν επιτευχθεί φτιάχνει μια δικιά του και νέμεται αποκλειστικά τους καρπούς των προσπαθειών του. Όλοι τους ισχυρίζονται ότι είναι γνήσιοι μαθητές και κατηγορούν τους απέναντι για αίρεση, σε αυτές τις περιπτώσεις.
Όσοι δεν καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι εκεί, πουλάνε βιβλία και δίνουν διαλέξεις. Τώρα άρχισαν και τις ταινίες. Εις υγείαν των κορόιδων. 


[i] Lady Edith Queenborough, Occult Theocracy, ιδιωτική έκδοση Γαλλία 1933, vol. 1 p 209.
[ii] Albert C. Stevens, Cyclopaedia of Fraternities, New York 1899, p. 101
[iii] Dr. Bataille, Le Diable au XIX Siècle, Paris 1895, p.330

*Τα στοιχεία για το κεφάλαιο αυτό, όπου δεν υποδεικνύεται διαφορετικά με υποσημείωση έχουν ληφθεί από:
α) Αρχ. Χαράλαμπου Βασιλόπουλου, Ξεσκέπασμα της Θεοσοφίας, Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1973 (2η έκδ.)
β) Δρος Δημητρίου Μαγκριώτη, Θεοσοφία: Αλήθεια και Πλάναι, Αθήνα 1967
γ) Αρχ. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου, Η Μασωνία υπό το Φως της Αλήθειας, Αθήνα 1973 (4η έκδ.)
δ) Lady Queenborough (Edith Starr Miller), Occult Theocracy, ιδιωτική έκδοση, Γαλλία 1933, 2 vol.

Γ' Οι Ιδέες

Α. Η λατρεία του ήλιου και ο ζωδιακός κύκλος
και η αντιστοίχισή τους με τον Χριστιανισμό

 
Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ότι αυτό που θα επιχειρηθεί είναι μία αστρολογική ερμηνεία της θρησκείας. Κεντρική ιδέα είναι ότι τόσο ο Χριστιανισμός, όσο και οι άλλες αρχαίες θρησκείες είναι λατρείες του ήλιου, της σελήνης και των αστερισμών. Αυτή η ιδέα υπάρχει σε όλους τους συγγραφείς που αναφέρθηκαν στο πρώτο μέρος ως πηγές της ταινίας. Υπάρχει επίσης στη διδασκαλία της Blavatsky στο Secret Doctrine, στον πρώτο τόμο, κεφάλαιο 16, The Zodiac and its Antiquity, σελ. 710-730. Αντιγράφουμε για παράδειγμα:
«Η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη υπαινιγμούς στα δώδεκα σύμβολα του ζωδιακού κυκλου, και το όλο σχήμα είναι βασισμένο επάνω του - ήρωες, προσωπικότητες και γεγονότα. Έτσι στο όνειρο του Ιωσήφ, ο οποίος είδε έντεκα αστέρια να προσκυνούν το δωδέκατο, το οποίο ήταν το δικό του αστέρι, αναφέρεται σ' αυτό ο ζωδιακός κύκλος[i]».
«Τόσο κατοχυρωμένο είναι το γεγονός, ώστε οι ρωμαιοκαθολικοί συγγραφείς - ειδικά οι Γάλλοι ουλτραμονταντιστές[ii] - έχουν σιωπηρά συμφωνήσει να συνδέσουν τους δώδεκα Πατριάρχες των Εβραίων με τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου... Ο Υδροχόος είναι ο Ρουβήν, ο οποίος έχει δηλωθεί «ασταθής όπως το νερό[iii]»˙ Οι Δίδυμοι είναι ο Συμεών και ο Λεβί, εξαιτίας της ισχυρής αδελφικής τους σχέσης˙ ο Λέων είναι ο Ιούδας, «ο ισχυρός λέων» της φυλής, «ο σκύμνος[iv]»˙ οι Ιχθείς είναι ο Ζαβουλών, ο οποίος «θα κατοικούσε στο λιμάνι της θάλασσας[v]»˙ ο Ταύρος είναι ο Ισσάχαρ, διότι είναι «δυνατός ως όνος καθιστός» κτλ και γι' αυτό σχετίζεται με τους σταύλους[vi]˙ Σκορπιός είναι ο Δαν, ο οποίος περιγράφεται «ως φίδι, μια οχιά που κάθεται πάνω στο δρόμο[vii]» κτλ˙ Αιγόκερος είναι ο Νεφθαλείμ, ο οποίος είναι «ελάφι ξαμολυμένο[viii]»˙ Καρκίνος είναι ο Βενιαμείν, διότι είναι «λιμασμένος[ix]»˙ Ο Ζυγός, η ισορροπία, στον Ασσήρ, του οποίου «το ψωμί θα είναι παχύ[x]»˙ Τοξότης είναι ο Ιωσήφ «διότι το τόξο του άντεχε σε δύναμη[xi]». Και για να συμπληρώσουμε το δωδέκατο ζώδιο, για την Παρθένο, που ανεξαρτητοποιήθηκε από τον Σκορπιό, έχουμε την Δείνα, την μόνη κόρη του Ιακώβ. Η παράδοση θέλει οι αναφερθείσες φυλές να φέρουν τα δώδεκα ζώδια στα λάβαρά τους. Αλλά πραγματικά η Βίβλος, σε επίρρωση των παραπάνω είναι γεμάτη με θεολογικά-κοσμολογικά και αστρονομικά σύμβολα και προσωποποιήσεις[xii]».
Φυσικά δεν υπάρχει κανένας Πατέρας της Εκκλησίας και κανένας εκκλησιαστικός συγγραφέας που να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο. Αυτά υπάρχουν μόνο στο μυαλό της ίδιας και των οπαδών της που θέλουν να ερμηνεύσουν την Βίβλο κατά το δοκούν.
Αλλά στο συγκεκριμένο κεφάλαιο η Blavatsky δεν μπαίνει καν στον κόπο ν' αποδείξει ότι ο Χριστιανισμός είναι μία λατρεία του ήλιου. Αυτό το θεωρεί δεδομένο. Αυτό που προσπαθεί είναι να δείξει ότι η αστρολογία (και όχι η αστρονομία, όπως επιμένουν μερικοί) είναι αρχαιότατη παράδοση. Η επικρατούσα άποψη στην εποχή της ήταν ότι την αστρολογία την εφηύραν οι αρχαίοι Έλληνες και από αυτούς την πήραν οι άλλοι λαοί. Για να δείξει η Blavatsky ότι δεν ισχύει αυτό προσπαθεί ν' αναγάγει τα ζώδια σε μια εποχή προγενέστερη των αρχαίων Ελλήνων, γι' αυτό και κάνει αυτούς τους συσχετισμούς, οι οποίοι, βέβαια, δεν τεκμηριώνονται ούτε από το κείμενο της Π. Διαθήκης ούτε από κανένα άλλο αρχαίο κείμενο. Δηλαδή κατασκευάζει τεκμήρια με βάση αυτό που θέλει, για ν' αποδείξει αυτό που θέλει.
Δεν διεκδικεί την πατρότητα της ιδέας των αστρολογικών συμβολισμών στην Βίβλο. Αντίθετα, επικαλείται τον Jean-Sylvain Bailly (1736-1793), Γάλλο αστρονόμο και επαναστάτη, που εκτελέστηκε στην γκιλοτίνα κατά την περίοδο της τρομοκρατίας, και το βιβλίο του Histoire de l' astronomie ancienne (1775).
Επίσης επικαλείται και τον Georg Friedrich Creuzer (1771-1858), Γερμανό φιλόλογο και αρχαολόγο, και το έργο του Symbolik und Mythologie der alten Voelker, besonders der Griechen (Leipsig, 1810), για τον οποίο γράφει: «Ο Creuzer πίστευε ότι ήταν πολύ εύκολο να δείξει ότι οι περισσότερες Θεογονίες ήταν στενά συνδεδεμένες με θρησκευτικά ημερολόγια, και ήταν συσχετισμένες με τον ζωδιακό κύκλο ως πρωταρχική πηγή τους˙ αν όχι με τον ζωδιακό κύκλο που είναι γνωστός σε μας, τότε με κάτι ανάλογο. Πίστευε ότι ο ζωδιακός κύκλος και οι μυστικιστικές του σχέσεις βρίσκονται στη βάση όλων των μυθολογιών, υπό την μια μορφή ή την άλλη, και ότι είχε υπάρξει στην παλιά του μορφή για πολύ καιρό, πριν εμφανιστεί με τη σημερινή του αστρονομικά καθορισμένη αμφίεση, που οφείλεται σε μια ασυνήθη συναρμογή γεγονότων[xiii]
Ο Friedrich Creuzer δεν είπε αυτά που ισχυρίζεται η Blavatsky. Μάλλον τα αντίθετα. Ο Creuzer εξέτασε τις μυθολογίες των αρχαίων Αιγυπτίων, Ελλήνων, Ινδών, Περσών, λαών της Μεσοποταμίας, και βόρειων λαών, εξέτασε τους συμβολισμούς τους και κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα. Τα συμπεράσματά του ήταν α) ότι πίσω από τα σύμβολα των μύθων των λαών αυτών βρίσκεται η ανάμνηση των γεγονότων που περιγράφονται στην αποκάλυψη του Θεού στο Μωυσή για τη δημιουργία του Κόσμου, β) η επίδραση αυτής της γνώσης επεκτείνεται πέραν από τη  μυθολογία των αρχαίων Ελλήνων και στη φιλοσοφία τους, στον Πλατωνισμό και στον Νεό- Πλατωνισμό. Ειδικά για την περίπτωση των Ελλήνων πίστευε ότι η μνήμη της δημιουργίας από τον Θεό πέρασε σ' αυτούς μέσω των Πελασγών, ενώ μέσω των Μάγων των Περσών πέρασε στους Ινδούς. Με απλά λόγια τα συμπεράσματα του Creuzer είναι ότι όλοι οι λαοί θυμούνται τα γεγονότα που περιγράφονται στη Γένεση και το λένε στους μύθους τους. Ο Πλάτωνας είτε έμμεσα είτε άμεσα είχε γνώση της αποκάλυψης του Θεού και αυτό πέρασε στην φιλοσοφία του, όπως και των Νέο-πλατωνικών. Σε ακόμη πιο απλά λόγια, ο Πρόκλος γνώριζε το έργο του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και επηρεάστηκε από αυτό[xiv].
Σε μια εποχή που η θεωρία της Ινδο-Ευρωπαϊκής φυλής αναπτυσσόταν, και για να την πούμε με το όνομά της, η θεωρία της Άριας φυλής, διαμορφώνονταν η ιστορία της, καθορίζονταν τα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά της, κατασκευάζονταν η μυθολογία της κτλ. η ιδέα ότι η φυλή αυτή είχε δεχθεί επιρροές από την εβραϊκή αποκάλυψη ήταν εξωφρενική για τον τευτογενή ακαδημαϊκο κόσμο.  Έτσι ο Creuzer κατηγορήθηκε από τους φίλους του ως «ρομαντικός», ενώ από τους εχθρούς του ως «Ιησουίτης». Οι απόψεις του πολεμήθηκαν με ένταση και η θεωρία της Άριας φυλής έγινε η επικρατούσα άποψη και την είδαμε σε όλο της το μεγαλείο στον εθνικοσοσιαλισμό των Ναζί.
Αυτό που πρέπει να επισημανθεί είναι ότι τα παραπάνω είναι δείγμα της μεθόδου της Blavatsky. Χρησιμοποιεί έναν συγγραφέα που είπε τα αντίθετα, διαστρέφοντας τα λεγόμενά του, ώστε να ταιριάζουν με τις απόψεις της. Θα της ήταν πιο εύκολο να χρησιμοποιήσει τον Thomas Paine, όπως οι σύμβουλοι του Zeitgeist, και το βιβλίο του The Origin o Freemasonry:
«Η Χριστιανική θρησκεία και  μασονία έχουν την μία και ίδια κοινή καταγωγή, και οι δυο προέρχονται από την λατρεία του ήλιου˙ η διαφορά ανάμεσα στην καταγωγή τους είναι ότι η Χριστιανική θρησκεία είναι μια παρωδία της λατρείας του ήλιου, στην οποία τοποθετούν έναν άνθρωπο, τον οποίο αποκαλούν Χριστό, στη θέση του ήλιου και του αποδίδουν τις ίδιες τιμές που αρχικά απέδιδαν στον ήλιο[xv]».
Εδώ μπορεί ν' αναφερθεί και ο Albert Pike και το Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite:
«Υπάρχει μια απίστευτη σύμπτωση των χαρακτηριστικών που προσδιορίστηκαν από τον Ιακώβ στους γιους του, και αυτών από τα σύμβολα του ζωδιακού, ή τους πλανήτες που κατοικοεδρεύουν σε αυτά τα σύμβολα.
 Ο Ρουβήν είναι το ρέων ύδωρ....[xvi]» κτλ.
Αυτά μάλλον αρκούν για να δείξουν ότι η άποψη αυτή που διατυπώνεται στο Zeitgeist είναι θεοσοφικής-μασονικής προέλευσης.
Β. Η αντιστοίχιση του Ιησού Χριστού με άλλους ειδωλολατρικούς θεούς
Έχοντας εκφράσει οι παραμυθολόγοι την πεποίθησή τους, ότι ο Χριστιανισμός είναι μια ακόμη ηλιακή-αστρολογική λατρεία, προβαίνουν σε συμπεράσματα. Τα συμπεράσματα αυτά προκύπτουν από την συγκριτική εξέταση του Χριστιανισμού σε σχέση με τις άλλες ηλιακές-αστρολογικές λατρείες. Στην ταινία δεν παρουσιάζεται το σύνολο τους, αλλά κάποια πολύ συγκεκριμένα, που έχουν σχέση κυρίως με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός με πρόσωπα της μυθολογίας των αρχαίων λαών της Μεσογείου και της Ινδίας, όπως ο Ώρος, ο Κρίσνα, ο Βάκχος, ο Μίθρα και άλλοι. Όλοι παρουσιάζονται ως Μεσσίες, με περιστατικά της μυθολογίας τους παρόμοια με τη ζωή του Χριστού.
Ας δούμε τώρα ποιοι είναι οι πρωτεργάτες αυτών των πεποιθήσεων. Εφόσον οι θεωρητικοί της ταινίας και του κινήματος Zeitgeist δεν είναι οι άνθρωποι που εισηγήθηκαν αυτές τις ιδέες, αλλά αυτοί που τις αναμασούν, θα δείξουμε ποιοι μίλησαν πρώτοι γι' αυτά.
Ο πρώτος εισηγητής της ταυτότητας του Ιησού με τον Ώρο ήταν ο Gerald Massey. Αρχικά στο βιβλίο του Natural Genesis εξέτασε τυπολογικά τις ομοιότητες του συμβόλου του σταυρού με παρόμοια σύμβολα της αρχαίας αιγυπτιακής λατρείας και στη συνέχεια επεκτάθηκε και σε άλλες ανατολικές θρησκείες[xvii].  Ο στόχος του έργου του αυτού ήταν να κατασκευάσει μια εξελικτική ιστορία των θρησκειών, βασισμένος σε τυπολογικές έρευνες, οπότε δεν επεκτάθηκε στο συγκεκριμένο θέμα.
Το επεξεργάστηκε εκτενέστερα σε ένα επόμενο βιβλίο του, το Ancient Egypt: The Light of the World[xviii]. Στο βιβλίο αυτό πρόθεση του Gerald Massey ήταν να δείξει ότι τόσο η ανθρώπινη ιστορία, όσο και ο πολιτισμός ξεκίνησαν από την Αφρική. Από το βιβλίο αυτό παραθέτουμε κάποια αποσπάσματα:
«Ο μύθος του Χριστού είναι αιγυπτιακός, αλλά αρχικά ήταν χωρίς το δόγμα της ιστορικής προσωπικότητας» (σελ. 728).
«Ο Χριστιανισμός παραγνωρίζει πεισματικά ότι ο Ιησούς των Γνωστικών ήταν ο αιγυπτιακός Ώρος, ο οποίος συνέχιζε να υπάρχει σε διάφορες σέκτες των γνωστικών και με τα δυο ονόματα, Ώρος και Ιησούς» (σελ. 752).
Εδώ βλέπουμε και τον ισχυρισμό των θεοσοφιστών, ότι η απόκρυφη γνώση που αποκαλύπτουν, ήταν κτήμα των γνωστικών.
Η σύνδεση Χριστού-Ώρου ήταν επίσης θέμα μίας ομιλίας του  που κυκλοφόρησε και σε ανεξάρτητο τεύχος το 1887. Ο τίτλος της ήταν The Historical Jesus and the Mythical Christ. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα:
«Διότι δύο ημερομηνίες γέννησης αποδίδονται στον Ιησού από τους Χριστιανούς Πατέρες, μία κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, και η άλλη  κατά την εαρινή ισημερία. Αυτές, που δεν μπορούν να είναι και οι δυο ιστορικές, βασίζονται στις δύο γεννήσεις του διπλού Ώρου στην Αίγυπτο. Ο Πλούταρχος μας λέει ότι η Ίσις γέννησε τον Ώρο, το παιδί, την εποχή του χειμερινού ηλιοστασίου, ενώ η εορτή της ενηλικίωσης ή του δεύτερου Ώρου ακολουθούσε την εαρινή ισημερία. Συνεπώς, το ηλιοστάσιο και η ισημερία αποδόθηκαν στην μία γέννηση του Ιησού από τους χριστιανολάτρες» (σελ. 6)
Εδώ το μπέρδεμα είναι εμφανές. Ο Gerald Massey εκλαμβάνει την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, την ημέρα της σύλληψης του Ιησού εκ Πνεύματος Αγίου, ως ημέρα γέννησης, οπότε του αποδίδει δύο γεννήσεις, ώστε να ταιριάζει σε δύο γεννήσεις του Ώρου. Με αυτό το σκεπτικό, βέβαια, όλοι οι άνθρωποι έχουμε δύο γεννήσεις, εφόσον για όλους ισχύει, κάποια μέρα να συλληφθούμε και μετά από εννιά μήνες να γεννηθούμε. Αν τώρα ο Gerald Massey ή οι θεωρητικοί του Zeitgeist δεν μπορέσουν ν' αποδείξουν ότι κανένας άνθρωπος δεν συνελήφθη από τους γονείς του κατά την εαρινή ισημερία, τότε δεν έχουμε καμιά πρωτοτυπία, καμιά μοναδικότητα στην περίπτωση του Ιησού, που να τον συνδέει με τον Ώρο, ως προς την γέννηση. Συνεπώς με αυτό το σκεπτικό οποιοσδήποτε συνελήφθη κατά την εαρινή ισημερία οπότε, υπό φυσιολογικές συνθήκες γεννήθηκε μετά από εννιά μήνες κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, θα μπορούσε να είναι ο Ώρος.
Ο Gerald Massey έπρεπε να προβεί σε αρκετούς αστρολογικούς υπολογισμούς για να καταλήξει ότι η ημερομηνία γέννησης του Ώρου ήταν η 25η Δεκεμβρίου. Η ενέργεια αυτή ήταν αναγκαία εφόσον η ημερομηνία γέννησης του δεν μαρτυρείται πουθενά. Όσοι διαβάσουν τη διαδικασία στις σελίδες 739-741 του βιβλίου του Ancient Egypt: The Light of the World αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για κατασκευασμένη ημερομηνία. Δεν μαρτυρείται στις αρχαίες πηγές, ούτε στον Πλούταρχο, τον αρχαίο συγγραφέα που διέσωσε το μύθο του. Επίσης ο Gerald Massey παραγνωρίζει το γεγονός, ότι η 25η Δεκεμβρίου δεν είναι  η ημερομηνία γέννησης του Ιησού, αλλά η ημέρα της εορτής της γέννησής του κατά το χριστιανικό εορτολόγιο. Και αυτή είναι συμβατική. Πριν τον δ' αι. εορτάζονταν την 6η Ιανουαρίου, μαζί με την Βάπτιση. Η πραγματική ημερομηνία της γέννησης μας είναι άγνωστη.
Παρακάτω (Historical Jesus, sel. 7) παρουσιάζει και τον Μίθρα ως ηλιακό Μεσσία:
«Και ο Μίθρας φημολογούνταν ότι είχε γεννηθεί σε σπηλιά. Όπου λατρεύονταν ο Μίθρας, η σπηλιά καθιερώνονταν ως τόπος γέννησής του. Η σπηλιά μπορεί να ταυτοποιηθεί και η γέννηση του Μεσσία στην σπηλιά, δεν έχει σημασία υπό ποιο όνομα γεννήθηκε, μπορεί να προσδιοριστεί κατηγορηματικά. Η σπηλιά του Μίθρα ήταν ο τόπος γέννησης του ήλιου στο χειμερινό ηλιοστάσιο, όταν αυτό συνέβη την 25η Δεκεμβρίου στο ζώδιο του Αιγόκερου, με την εαρινή ισημερία στο ζώδιο του Κριού».
Τι γίνεται, όμως με τους άλλους θεοσοφιστές; Δέχονται την αντιστοίχιση αυτή ή είναι μόνο άποψη του Massey; Ας δούμε το έργο της ιδρύτριας της θεοσοφίας, H. P. Blavatsky. Στο Secret Doctrine αναφέρει:
«Ο ήλιος εδώ αντιπροσωπεύει τον Λόγο (ή Χριστό ή Ώρο), ως η κεντρική Ουσία συνθετικά, και ως η διασκορπισμένη ουσία των ακτινοβόλων Οντοτήτων, διαφορετικών σε υπόσταση, αλλά όχι ως προς την ουσία[xix]».
«Όπως ακριβώς ο Ιαο των Μυστηρίων ήταν ξεχωριστός από τον Ιαχωβά, έτσι ήταν και ο ύστερος Ιαο και Αβραξας, ή Αβρασαξ, μερικών γνωστικών σεκτών πανομοιότυπος με τον Θεό των Εβραίων, που ήταν ο ίδιος με τον αιγυπτιακό Ώρο[xx]».
Είναι αλήθεια ότι η Blavatsky εισηγήθηκε την ιδέα, την οποία επεξεργάστηκε ο Massey, αλλά η ίδια προτιμούσε τη σύνδεση Ιησού-Κρίσνα-Βούδα. Στο Isis Unveiled διαβάζουμε στις σελίδες 537-539 όλες τις ομοιότητες, που βρίσκει μεταξύ των τριών. Σε κάποιο άλλο σημείο λέει:
«Στις ιδέες των Χριστιανών, Χριστός είναι ένα ακόμη όνομα για τον Ιησού. Η φιλοσοφία των Γνωστικών, των νεωστί μυημένων και των ιεροφαντών το αντιλαμβάνονταν διαφορετικά. Η λέξη Χριστός, όπως και όλες οι άλλες ελληνικές λέξεις, πρέπει ν' αναζητηθεί στη φιλολογική καταγωγή της - τη Σανσκριτική. Σε αυτή την τελευταία γλώσσα Κρις σημαίνει ιερός, και η ινδική θεότητα ονομαζόταν Κρίσνα (ο καθαρός ή ιερός) από αυτό. Από την άλλη, το ελληνικό Χριστός φέρει διάφορες σημασίες, όπως χρισμένος (καθαρό λάδι, χρίσμα) και άλλες. Σε όλες τις γλώσσες, αν και το συνώνυμο της λέξης σημαίνει καθαρή ή ιερή ουσία, είναι η πρώτη απόρροια της αόρατης θεϊκής αρχής, που φανερώνεται ως ενυπόστατο πνεύμα». (σελ. 158)
Η σύνδεση Ιησού-Βάκχου έχει επίσης το αντίστοιχό της στα γραπτά της Blavatsky. Στο Isis Unveiled γράφει:
«Θα διατηρούσαν ακόμα οι Χριστιανοί την ταυτότητα του «Πατέρα» του Ιησού και του Ιεχωβά, αν μπορούσαν να προσκομιστούν αποδείξεις αρκούντως ξεκάθαρες ότι ο "Θεός Κύριος" δεν ήταν άλλος από τον παγανιστικό Βάκχο, Διόνυσο;... αλλά έξω από την Ελλάδα ο Βάκχος ήταν ο πανίσχυρος "Ζαγρεύς, ο μεγαλύτερος των θεών". Ο Μωυσής φαίνεται να τον είχε λατρέψει προσωπικά και μαζί με το πλήθος στο όρος Σινά˙ πρέπει να παραδεχθούμε ότι ήταν ένας μυημένος ιερέας, ένας μύστης, που ήξερε πώς να άρει το πέπλο που κρέμεται πίσω από όλη αυτή την εξωτερική λατρεία, αλλά κράτησε το μυστικό. Και ο Μωυσής οικοδόμησε ένα θυσιαστήριο, και κάλεσε το όνομά του Jehovah-Nissi - (σ.σ. «Και ωκοδόμησε Μωυσής θυσιαστήριον Κυρίω και επωνόμασε το όνομα αυτού Κύριος καταφυγή μου», Εξοδος 17,15, κατά τη μετάφραση των Ο') - ή Iao-Nissi. Τι καλύτερη απόδειξη απαιτείται για να δείξει ότι ο Θεός του Σινά δεν είναι διαφορετικός από τον Βάκχο, τον Όσιρι, τον Ιεχωβά;» (σελ. 165)
«Ενώ η μυθική γέννηση και η ζωή του Ιησού είναι πιστό αντίγραφο αυτών του Κρίσνα των Βραχμάνων, ο ιστορικός χαρακτήρας του θρησκευτικού μεταρρυθμιστή στην Παλαιστίνη είναι το πραγματικό αντίγραφο του Βούδα στην Ινδία.» (σελ. 339)
Έχοντας διαπιστώσει την ταυτότητα αυτών των απόψεων ως θεοσοφικών διδασκαλιών, θα περάσουμε και στα κείμενα των μασόνων και θα εξετάσουμε αν υπάρχει κάτι παρόμοιο εκεί. Στη «βίβλο» της δογματικής των Μασόνων του Albert Pike, με τίτλο Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry, που ετοιμάστηκε για το Ανώτατο Συμβούλιο του 33ου βαθμού της Νότιας Δικαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών και εκδόθηκε στο Τσάρλεστον το 1871, γράφει:
«Ο Ώρος ήταν ο μεσίτης, που θάφτηκε τρεις μέρες, αναγεννήθηκε, και θριάμβευσε επί της αρχής του κακού. Η λέξη Heri, στα Σανσκριτικά, σημαίνει Ποιμένας, όπως και Σωτήρας. Ο Κρίσνα καλείται Heri, όπως και ο Ιησούς αποκαλεί τον εαυτό του Καλό Ποιμένα». (σελ. 81)
«Αν η κοιτίδα του μύθου ήταν η Αίγυπτος ή αν τον δανείσθηκε από την Ινδία είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε. Αλλά οι Εβραίοι παρέλαβαν τα μυστήριά τους από τους Αιγύπτιους˙ και φυσικά ήταν γνώστες των μύθων τους, - που ήταν γνωστοί στους Αιγύπτιους μύστες, Ιωσήφ και Μωυσή. Ήταν ο μύθος ( ή καλύτερα η αλήθεια ενδεδυμένη αλληγορία και εικασία) του Όσιρι, του Ήλιου, της Πηγής του Φωτός και της Αρχής του Καλού, και του Τυφώνα, της Αρχής του Σκότους και του Κακού. Σε όλες τις ιστορίες των θεών και των ηρώων βρίσκονται διατυπωμένες και κρυμμένες αστρονομικές λεπτομέρειες και η ιστορία των έργων της ορατής φύσης.» (σελ. 375 και μέχρι τη σελίδα 380 συνεχίζει με την ερμηνεία του μύθου της Ίσιδος και του Όσιρι, την αστρολογική ερμηνεία της και την ταύτισή της με άλλες ειδωλολατρικές λατρείες, του Διόνυσου, του Μίθρα και τα άλλα που βλέπουμε και στην ταινία).
«Και σε όλες αυτές τις ερμηνείες που δίνονται από τον Μακρόβιο για τον Ιερό Μύθο προς τιμήν του Ήλιου, που λατρευόταν με πολλά ονόματα, όπως Όσιρις, Ώρος, Άδωνις, Άττης, Βάκχος κτλ. βλέπουμε αμετάβλητα ότι αναφέρονται στη θεωρία των δύο Αρχών, Φωτός και Σκότους, και στους θριάμβους που κερδίζει ο ένας έναντι του άλλου»
Το μασονικό φιλοσοφικό-θρησκευτικό σύστημα που εκφράζει ο Albert Pike στο βιβλίο του είναι δυιστικό. Δέχεται δύο αρχές ισάξιες. Αυτές, στις χαμηλότερες βαθμίδες μύησης, κρατάνε αφηρημένα ονόματα, όπως το Καλό και το Κακό. Στις υψηλότερες βαθμίδες ονοματίζονται αποκαλύπτοντας την αλήθεια. Έτσι οι υψηλόβαθμοι μασόνοι πιστεύουν ότι η Αρχή του Καλού είναι ο Εωσφόρος, η Αρχή του Φωτός, ενώ η Αρχή του Κακού είναι ο Ιεχωβά, η Αρχή του Σκότους, ο Θεός των Χριστιανών. Πλήρης διαστροφή!
«Ο Ώρος, γιος της Ίσιδος, και ταυτόσημος με τον Απόλλωνα ή τον Ήλιο, επίσης πέθανε και επανήλθε στην ζωή και στην μητέρα του˙ και οι ιερείς της Ίσιδος γιόρταζαν αυτά τα μεγάλα γεγονότα με πένθιμες και χαρμόσυνες γιορτές που διαδέχονταν η μια την άλλη» (406). Συνεχίζει αναφέροντας τις ομοιότητες με τον Άδωνη στη Φοινίκη, τον Μίθρα στη Μικρά Ασία, τον Διόνυσο, τον Άττη στη Φρυγία, τον Απόλλωνα, τον Άμμωνα-Δία στην Κρήτη. « Όλα αυτά τα μυστήρια, λέει ο Κλήμης Αλεξανδρείας, δείχνουν σε μας μόνο φόνους και τάφους, όλες αυτές οι θρησκευτικές τραγωδίες, είχαν μια κοινή βάση, κοσμημένη με διάφορα στολίδια˙ και αυτή η βάση ήταν ο φανταστικός θάνατος και ανάσταση του Ήλιου, της Ψυχής του Κόσμου, αρχής της ζωής και της κίνησης στον Υποσελήνιο Κόσμο, και πηγή της διάνοιας μας, που είναι μόνο τμήμα του Αιωνίου Φωτός που φέγγει σε αυτό το άστρο, το πρωταρχικό τους κέντρο» (σελ. 408).
Από τον Robert Ingersoll και την ομιλία του Why I am an Agnostic, που εκδόθηκε στον 4ο τόμο των έργων του στην Νέα Υόρκη το 1902, δανειζόμαστε:
«Ο Απόλλων ήταν ηλιακός θεός και πολέμησε και κατέκτησε το ερπετό της νύχτας. Ο Μπάλντουρ ήταν ηλιακός θεός. Ήταν ερωτευμένος με την Αυγή - μια υπηρέτρια. Ο Κρίσνα ήταν ηλιακός θεός. ... Ο Ηρακλής ήταν ηλιακός θεός, όπως και ο Σαμψών... Ο Όσιρις, ο Βάκχος, ο Μίθρας, ο Ερμής, ο Βούδας, ο Προμηθέας, ο Ζοροάστρης ο Περσέας, ο Καδόμ, ο Λάο-τσε, ο Φο-Χι, ο Ώρος ο Ραμσής, ήταν όλοι ηλιακοί  θεοί.
Όλοι αυτοί οι θεοί είχαν πατέρες θεούς και μητέρες παρθένες. Οι γεννήσεις σχεδόν όλων αναγγέλθηκαν από αστέρια, γιορτάστηκαν με ουράνια μουσικη, και φωνές ανακοίνωσαν ότι ευλογία είχε έρθει στον φτωχό κόσμο. Όλοι αυτοί οι ηλιακοί θεοί γεννήθηκαν σε ταπεινά μέρη... Όλοι αυτοί οι ηλιακοί θεοί γεννήθηκαν στο χειμερινό ηλιοστάσιο - τα Χριστούγεννα. ... - όλοι βρήκαν βίαιο θάνατο, και όλοι εγέρθηκαν από τους νεκρούς.
Η ιστορία αυτών των θεών είναι η ακριβής ιστορία του Χριστού» (σελ. 47-48).
Από τον Albert Churchward και το Arcana of the Freemasonry μπορούμε να σημειώσουμε το εξής:
«Η προέλευση του θείου ονόματος [που το εβραϊκό κείμενο δίνει ως Yhvh] είναι από το αιγυπτιακό Hu και Iu, ένα από τα ονόματα του Ώρου. Αυτό είναι το όνομα «για τη λέξη», αν και υπάρχει ένα ακόμα μυστικό όνομα, γνωστό μόνο σε λίγους, το οποίο δεν έχω την άδεια ν' αποκαλύψω στον κόσμο[xxi]
Από τα παραπάνω κείμενα μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι οι ιδέες που εκφράζονται εν περιλήψει στην ταινία Zeitgeist και εκτενέστερα στα βιβλία των θεωρητικών της ταινίας, είναι αναπαραγωγή θεοσοφικών-μασονικών διδασκαλιών.

[i] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine: The synthesis of science, religion and philosophy, London 1893, vol. 1 p.712: «The Old Testament is full of allusions to the twelve zodiacal signs, and the whole scheme is built upon it-heroes, personages, and events. Thus in the dream of Joseph, who saw eleven "Stars" bowing to the twelfth, which was his "Star," the Zodiac is referred to.»
[ii]  Ουλτραμοντανισμός. Ο όρος αναπτύχθηκε στην Γαλλία την αμέσως επόμενη της Μεταρρύθμισης εποχή και αναφέρεται στον Πάπα, τον άνθρωπο «πέρα από τα βουνά» (σ. σ. τις Άλπεις). Ως θεολογικό κίνημα υποστηρίζει την ανωτερότητα του Πάπα επί κάθε τοπικής ιεραρχίας.
[iii]  Εδώ η Blavatsky αναφέρεται προφανώς στο Γένεσις 49,3-4 « 3. Ρουβήν, πρωτότοκός μου, σύ ισχύς μου και αρχή τέκνων μου, σκληρός φέρεσθαι και σκληρός αυθάδης. 4. Εξύβρισας ως ύδωρ, μη εκζέσης˙»
[iv]  Γένεσις 49,9: «σκύμνος λέοντος Ιούδα˙ εκ βλαστού, υιέ μου, ανέβης˙ αναπεσών εκοιμήθης ως Λέων και ως σκύμνος˙ τις εγείρει αυτόν;»
[v]  Γένεσις 49,13: «Ζαβουλών παράλιος κατοικήσει, και αυτός παρ' όρμων πλοίων, και παρατενεί έως Σιδώνος»/
[vi]  Γεν. 49,14-15 «Ισσάχαρ το καλόν επεθύμησεν αναπαυόμενος εν μέσω των κλήρων˙ 15. Και ιδών την ανάπαυσιν ότι καλή,και τν γην ότι πίων, υπέθηκε τον ώμον αυτού εις το πονείν και εγενήθη ανήρ γεωργός.» Η αγγλική μετάφραση της Π. Διαθήκης λέει πράγματι «δυνατός σαν όνος» χωρίς ν' ακολουθεί την μετάφραση των Ο'.

[vii]  Γέν. 49,17-18: «καὶ γενηθήτω Δὰν ὄφις ἐφ᾿ ὁδοῦ, ἐγκαθήμενος ἐπὶ τρίβου, δάκνων πτέρναν ἵππου, καὶ πεσεῖται ὁ ἱππεὺς εἰς τὰ ὀπίσω, 18 τὴν σωτηρίαν περιμένων Κυρίου.»

[viii] Δεν υπάρχει η αντιστοιχία στην μετάφραση των Ο' που λέει: Γεν 49,21 «Νεφθαλείμ στέλεχος ανειμένον, επιδιδούς εν τω γεννήματι κάλλος.» αλλά ή αγγλική μετάφραση έχει ως εξής «Naphtali is a doe let loose that bears lovely fawns.»
[ix] Γεν 49,27: «Βενιαμίν λύκος άρπαξ˙ το πρωϊνόν έδεται έτι και εις το εσπέρας δίδωσι τροφήν»
[x] Γεν. 49,20 : «Ασήρ, πίων αυτού ο άρτος, και αυτός δώσει τρυφήν άρχουσι.»
[xi]  Γεν. 49,24: «και συνετρίβη μετά κράτους τα τόξα αυτών,...» αλλά κι εδώ ταιριάζει περισσότερο η αγγλική μετάφραση: «Yet his bow remained taut, and his arms were made agile».
[xii] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine.., p.715.
[xiii] H. P. Blavatsky, Secret Doctrine.., p.715 : « Creuzer thought that it was very easy to show that most of the Theogonies were intimately connected with religious calendars, and were related to the Zodiac as to their prime origin ; if not to the Zodiac known to us now, then to something very analogous with it. He felt certain that the Zodiac and its mystic relations are at the bottom of all the mythologies, under one form or another, and that it had existed in the old form for ages, before it was brought out in the present defined astronomical garb, owing to some singular coordination of events».
[xiv] Για τις απόψεις του Georg Friedrich Creuzer μπορεί να πληροφορηθεί κανείς, εκτός από το έργο του Symbolik und Mythologie der alten Voelker, besonders der Griechen (Leipsig, 1810) και στα Burton Feldman, Robert D. Richardson, The Rise of Modern Mythology 1680-1860, Indiana University Press 1972, pp. 387-396 & Cristopher John Murray, Encyclopaedia of the Romantic 1760-1850,  New York 2004, vol. 2.p. 778. Για την διαμάxη επί των απόψεων του Creuzer  βλ. Ernst Hoowald, Der Kampf um Creuzers Symbolik, Tübingen 1926.
[xv] Thomas Paine, The Theological Works, Boston 1859, pp. 311-312
[xvi] Albert Pike, Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite, Charleston 1871, p. 461-462.
[xvii]  Gerald Massey, Natural Genesis, London 1883, vol. 1 p.p. 449-455.
[xviii]  Gerald Massey, Ancient Egypt: The Light of the World, 2008, vol. 2 p.p. 727-890.
[xix]  H. P. Blavatsky, Secret Doctrine, London 31893,  vol.1 p.159.
[xx]  H. P. Blavatsky, Secret Doctrine... vol. 2 p.496.
[xxi]  Albert Churchward, The Arcana of the Freemasonry, London 1915, p.100

Δ' Αναίρεση των ισχυρισμών
Οι ισχυρισμοί των θεωρητικών της ταινίας μπορούν εύκολα ν' αποδειχθούν εσφαλμένοι. Παρακάτω παραθέτουμε τα στοιχεία που αφορούν τη σύγκριση των περιστατικών της ζωής του Ιησού Χριστού, με τους μύθους θεοτήτων των άλλων θρησκειών.
Κρίσνα
Ο Κρίσνα θεωρείται ότι ήταν ο όγδοος άβαταρ του θεού Βισνού. Ο Βισνού θεωρείται η δεύτερη προσωποποίηση του υπέρτατου όντος στον Ινδουισμό. Η πρώτη προσωποποίηση είναι ο Βράχμα, ο δημιουργός, η δεύτερη ο Βισνού, ο συντηρητής, και η τρίτη ο Σίβα, ο καταστροφέας του κόσμου. Μέχρι στιγμής υπήρξαν εννέα άβαταρ του Βισνού και αναμένεται από τους Ινδουιστές ένας ακόμη, ο δέκατος άβαταρ.
Ο Κρίσνα, όπως είπαμε ήταν ο όγδοος άβαταρ, σύμφωνα με το ινδουιστικό κείμενο Mahabharata. Άλλα κείμενα ανεβάζουν τον αριθμό των άβαταρ του Βισνού σε 33. Άβαταρ σημαίνει την μορφή με την οποία παρουσιάζεται ο θεός στον κόσμο. Άλλη το μεταφράζουν σαν ενσάρκωση, αλλά ο όρος δεν είναι ακριβής˙ ακριβέστερος είναι ο όρος εμφάνιση ή εκδήλωση. Άρα ο Κρίσνα δεν ήταν υιός του θεού.
Κρίσνα στα Σανσκριτικά σημαίνει «μαύρος» ή «σκοτεινός», κι έχει να κάνει με την εμφάνιση του, όπως την βλέπουμε στις απεικονίσεις του. Δεν υπάρχει δηλαδή καμιά σχέση με την σημασία της λέξης «Χριστός», που σημαίνει «χρισμένος», όσο και αν παραλλάσουν οι θεωρητικοί του Zeitgeist τη λέξη σε «Χρίστνα».
Ο Κρίσνα ήταν γιος της πριγκίπισσας Devaki και του Vasudeva, και είχε έξι αδέλφια γεννημένα πριν από αυτόν. Σε καμιά περίπτωση η μητέρα του δεν ήταν παρθένος κατά την γέννησή του, ούτε οι Ινδουιστές ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Επίσης το κείμενο της Mahabharata βιβλίο 12,48 λέει: « έχεις γεννηθεί από την θεϊκή Devaki και τον Vasudeva για την προστασία του Βράχμα στην γή». Αυτό αναιρεί τους ισχυρισμούς, ότι ο Κρίσνα γεννήθηκε από την παρθένο Maia.
Και τα έξι αδέλφια του Κρίσνα δολοφονήθηκαν από τον εξάδελφο της Devaki, βασιλιά Kamsa, εξαιτίας μιας προφητείας που προέβλεπε τη δολοφονία του τελευταίου από τα χέρια ενός από τα παιδιά της, σύμφωνα με την Bhagavata 4,22,7. Δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα με τον Ηρώδη που δολοφόνησε όλα τα άρρενα βρέφη κάτω των δύο ετών.
Σύμφωνα με την Bhagavata, βιβλίο 4, Ι,4-5, οι γονείς του Κρίσνα φυλακίστηκαν, για να μην μπορούν να ξεφύγουν και ο Kamsa να σκοτώσει τον Κρίσνα, μόλις γεννιόταν. Έτσι, ο Κρίσνα γεννήθηκε στη φυλακή, όχι σε στάβλο, και οι γονείς του δεν μπόρεσαν να πάνε στην Αίγυπτο, όπως ισχυρίζονται οι θεωρητικοί του Zeitgeist.
Στη φυλακή δεν μπορούσαν να τον επισκεφθούν ούτε ποιμένες, ούτε μάγοι, ούτε άγγελοι. Και φυσικά δεν υπάρχει κανένα ινδουιστικό κείμενο που να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο ή να μιλά για άστρο, όπως αυτό της Βηθλεέμ. Συνεπώς και σ' αυτό οι θεωρητικοί του Zeitgeist αυθαιρετούν.
Σύμφωνα με την Mahabharata 16,4, ο Κρίσνα έκανε γιόγκα στο δάσος, όταν ένας κυνηγός τον μπέρδεψε με ελάφι και τον τρύπησε με το βέλος του. Συνεπώς ο Κρίσνα δεν σταυρώθηκε.
Ο Κρίσνα επέστρεψε αμέσως στο σώμα του και όχι ύστερα από τρεις μέρες, όπως ισχυρίζονται, μίλησε μόνο με τον κυνηγό και τον συγχώρεσε. Στη συνέχεια αναλήφθηκε. Όλα αυτά σύμφωνα με το ίδιο εδάφιο. Συνεπώς, ο Κρίσνα, ούτε γνώριζε ότι θα πεθάνει, ούτε είχε μυστικό δείπνο, ούτε έμεινε τρεις μέρες στον τάφο, ούτε εμφανίστηκε σε κανέναν άλλο, εκτός του κυνηγού, ούτε πέθανε για τις αμαρτίες κανενός, ούτε είναι και σωτήρας κανενός ή μεσσίας. 
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Krishna
Ώρος
Ο Ώρος ήταν μία πολυπρόσωπη θεϊκή μορφή στην αρχαία Αίγυπτο. Κατά την προδυναστική περίοδο αποτελούσε την θεοποιημένη μορφή του βασιλιά, συνεπώς υπήρχαν τόσοι πολλοί θεοί με αυτό το όνομα όσοι και οι νεκροί βασιλείς. Ο μύθος ενός καθορισμένου θεού συγκεκριμενοποιήθηκε με την πάροδο του χρόνου και κατέληξε σε δύο εκδοχές. Στην πρώτη εκδοχή ο Ώρος είναι γιος του Ρά και της Hathor. Η Hathor ήταν η θεά-αγελάδα, από το γάλα της οποίας δημιουργήθηκε ο γαλαξίας. Αργότερα η λατρεία της απορροφήθηκε από τη λατρεία της Ίσιδος και η πρώτη ταυτίστηκε με τη δεύτερη. Έτσι, δημιουργήθηκε η δεύτερη εκδοχή κατά την οποία ο Ώρος ήταν γιος του Όσιρι και της Ίσιδος.
Ώρος σημαίνει γεράκι. Το όνομά του, λοιπόν, δεν έχει καμιά σχέση με τον Χριστό ή τον Ιεχωβά, όπως διατείνονται η Blavatsky και τα τσιράκια της.
Όταν η Ίσις συνέλαβε τον Ώρο όχι μόνο δεν ήταν παρθένος, αλλά ήδη ήταν η χήρα του Όσιρι. Αν θέλουμε να είμαστε σύμφωνοι με το μύθο, η Ίσις συνευρέθη με το αναζωογονημένο σώμα του Όσιρι και συνέλαβε τον Ώρο. Θα ήταν, λοιπόν, πρέπον να μιλάμε για νεκροφιλία και όχι για παρθενογένεση.
Ο Ώρος θεωρούνταν ως μετενσάρκωση του Όσιρι, από τους αρχαίους Αιγύπτιους. Αυτό πραγματολογικά σηματοδοτεί την σταδιακή αντικατάσταση της λατρείας του Οσίριδος από αυτήν του Ώρου. Σε καμιά περίπτωση δεν παραπέμπει στη σχέση Πατέρα-Υιού που υπάρχει στα δύο πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.
Στην αιγυπτιακή μυθολογία δεν μαρτυρείται θάνατος του Ώρου, πολύ περισσότερο σταύρωση. Ούτε με το  θάνατο του Όσιρι μπορεί να γίνει σύνδεση, διότι ο τελευταίος κλείστηκε σε σαρκοφάγο, πνίγηκε στο Νείλο και διαμελίστηκε από τον Σετ.
Εφόσον ο Ώρος δεν πέθανε είναι φυσικό να μην αναστήθηκε κιόλας. Αλλά ούτε και ο Όσιρις αναστήθηκε. Το διαμελισμένο σώμα του συναρμολογήθηκε από την Ίσιδα. Στην συνέχεια αυτή έψαλε μια μαγική επωδό για του δώσει τόση ζωή ώστε να μπορέσει να συνευρεθεί μαζί του και να συλλάβει τον Ώρο. Μετά την πράξη ο Όσιρις επέστρεψε στον κόσμο των νεκρών ως βασιλιάς του κάτω κόσμου.
Όπως δεν υπάρχει κανένα γραπτό μνημείο που να μαρτυρά τον παραπάνω μύθο εξολοκλήρου, αλλά αυτός ανασυντίθεται από περισυλλεγμένα στοιχεία, έτσι πουθενά δεν μαρτυρείται η 25η Δεκεμβρίου ως ημερομηνία γέννησης. Η μόνη γιορτή που μαρτυρείται σε σχέση με το μύθο αυτό είναι η γιορτή του μηνός Khoiak , όπως λέγεται σήμερα και αντιστοιχεί στο διάστημα από τα μέσα Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Οκτωβρίου[i]. Όπως φαίνεται ήταν μία αγροτική εορτή, γεγονός που μας επιτρέπει να θεωρήσουμε και το μύθο ως συμβολισμό του κύκλου των αγροτικών καλλιεργειών και όχι του ηλίου, όπως κάνουν οι θεωρητικοί του Zeitgeist.
Οι δώδεκα ακόλουθοι του Ώρου ήταν τα δώδεκα ζώδια, αποδιδόμενα σε ένα ηλιακό σύμβολο από τη συμβατική πρόθεση των αρχαίων Αιγυπτίων. Δεν ήταν απεσταλμένοι του Ώρου, δεν δίδαξαν στον κόσμο κανένα Ευαγγέλιο, δεν προσωποποιήθηκαν ποτέ. Αντίθετα οι δώδεκα Απόστολοι ήταν συγκεκριμένα ιστορικά πρόσωπα, που η ύπαρξή τους μαρτυρείται. Η μόνη φαινομενική σύμπτωση είναι ο αριθμός δώδεκα.
Πουθενά στις γραπτές πηγές και στα μνημεία ο Ώρος δεν τιτλοφορείται ως Σωτήρας ή Μεσσίας. Το αντίθετο θα ήταν παράξενο, διότι μεσσίας είναι εβραϊκή λέξη. Η μόνη καλή πράξη που φαίνεται να έκανε στον μύθο του ήταν που απάλλαξε την Αίγυπτο από τον κακό Σετ. Αυτό, όμως, δεν έγινε εκ προθέσεως, διότι  πρόθεσή του ήταν να εκδικηθεί τον πατέρα του, όχι να σώσει την Αίγυπτο.
Τα στοιχεία για την παρουσίαση του μύθου του Όσιρι και της Ίσιδος, έχουν ληφθεί από το βιβλίο του Sir Ernest Wallis Budge, Tutankhamen, Amenism, Atenism, and Egyptian Monotheism, New York 1923, Του Ιδίου, Legends of the Gods, the Egyptian Texts with Translation, London 1912, Του Ιδίου, Osiris and the Egyptian Ressurection, Illustrated after Drawings from Egyptian Papyri and Monuments, vol. 1 & 2, London 1911. O Sir Ernest Alfred Thompson Wallis Budge (1857-1934) ήταν Άγγλος Αιγυπτιολόγος, Ανατολιστής και φιλόλογος του Βρετανικού Μουσείου.
Βούδας
Ο Siddhārtha Gautama ή αλλιώς Βούδας ήταν γιος του βασιλιά των Shakya, Suddhodana και της πριγκίπισσας Maya. Σύμφωνα με τη βουδιστική παράδοση, τη νύχτα που συνέλαβε τον Βούδα η μητέρα του είδε στον ύπνο της ότι εισήλθε μέσα της ένας λευκός ελέφαντας με έξι χαυλιόδοντες. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η μητέρα του ήταν παρθένος. Σύμφωνα με το έργο  Buddhacarita ή αλλιώς Πράξεις του Βούδα του Ashvagosha (Ινδός ποιητής του 1ου μ.Χ. αιώνα):
« [Ο Suddhodana] είχε μια σύζυγο ευχάριστη, όμορφη, και πιστή, η οποία λεγόταν μεγάλη Μάγια, από την ομοιότητά της με τη θεά Μάγια. Αυτοί οι δύο γεύονταν τις χαρές του έρωτα, και μια μέρα συνέλαβε καρπό στη μήτρα της αλλά χωρίς μίανση, με τον ίδιο τρόπο που η γνώση αν ενωθεί με την έκσταση, φέρει καρπούς», (αγγλική μετάφραση Edward Conze, London 1959, p.35).
Παρά την υπερφυσική σύλληψη του Βούδα, η μητέρα του δεν ήταν παρθένος˙ είχε σχέσεις με τον πατέρα του.
Βούδας σημαίνει «φωτισμένος» και δεν έχει καμιά σχέση με το «Χριστός». Επίσης Μάγια σημαίνει «ψευδαίσθηση» ή «γητεία» και δεν έχει σχέση με το εβραϊκό Μαριάμ που σημαίνει η ισχυρή ή ένδοξη και υμνουμένη (υπόμν. Π. Τρεμπέλα στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιον σελ. 51).
Μετά τη γέννηση του Βούδα, ένας προφήτης, o Asita, είπε στον πατέρα του ότι το παιδί θα γινόταν ή μεγάλος βασιλιάς ή μεγάλος θρησκευτικός ηγέτης (ο.π. σελ. 36). Δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα με την ευαγγελική ιστορία των τριών μάγων.
Όταν γεννήθηκε ήταν φωτεινός «σαν νέος ήλιος», τραβούσε τα βλέμματα «όπως η σελήνη», έκανε επτά βήματα που ήταν «σαν τον αστερισμό των επτά προφητών» (ο. π. σελ. 35). Αυτά είναι παρομοιώσεις για τον ίδιο το Βούδα, δεν περιγράφουν το αστέρι της Βηθλεέμ.
Η γέννηση του Βούδα γιορτάζεται από του Βουδιστές με τη γιορτή Vesak. Είναι κινητή γιορτή κι εξαρτάται από τους σεληνιακούς μήνες. Κατά το δικό μας ημερολόγιο πέφτει μέσα στους μήνες Απρίλιο-Μάιο και, ως εκ τούτου δεν σχετίζεται ούτε με τα Χριστούγεννα, ούτε με την 25η Δεκεμβρίου.
Ο Βούδας τελείωσε την εκπαίδευσή του στα 15, παντρεύτηκε στα 16, έγινε μοναχός στα 29, έφτασε στο φωτισμό στα 35, πέθανε στα 80. Δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα με τις ηλικίες σταθμούς στη ζωή του Χριστού.
Σύμφωνα με την Mahaparinibbana Sutta, ο Βούδας πέθανε σε ηλικία 80 ετών από γηρατειά:
«Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Tathagata. Τότε ο Tathagata έπεσε σε βαθιά αυτοσυγκέντρωση, και έχοντας περάσει μέσα από τις τέσσερις jhanas, εισήλθε στην Νιρβάνα[ii]».
Δεν έχουμε λοιπόν, σταύρωση, όπως ισχυρίζονται οι συντελεστές του Zeitgeist. Το σώμα του στη συνέχεια παραδόθηκε στην πυρά από τους οπαδούς του και φυσικά δεν αναστήθηκε. Κανένας, από τους χαρακτηρισμούς που του αποδίδονται στην ταινία δεν υπάρχει σε βουδιστικό κείμενο. Ο Βούδας ποτέ δεν ισχυρίστηκε, ότι ήταν θεός ή σωτήρας της ανθρωπότητας ή μεσσίας.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Gautama_Buddha
Ζοροάστρης
Ο Ζοροάστρης ήταν αρχαίος Ιρανός προφήτης, ιδρυτής του Ζοροαστρισμού. Ο χρόνος δράσης του τοποθετείται στο χρονικό διάστημα 1750- 1500 π.Χ. ή 1400-1200 π.Χ., ενώ η ιρανική παράδοση τον τοποθετεί στο 570 π.Χ.  Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τη ζωή του. Όσα γνωρίζουμε, προέρχονται είτε από τους ύμνους Γκατάς, που περιέχονται στην Αβέστα, τη συλλογή ιερών κειμένων του Ζοροαστρισμού, είτε από Έλληνες ή Ρωμαίους συγγραφείς.
Από το  κείμενο Dinkard βιβλίο V κεφάλαιο 2,1 πληροφορούμαστε ότι τον πατέρα του τον έλεγαν Porushaspo και τη μητέρα του Dukdaub. Για τη γέννησή του αναφέρονται τα εξής:
«Και καθώς γεννήθηκε και για τη διάρκεια της ζωής, εξέπεμπε ακτινοβολία, λάμψη, και φωτεινότητα από τον τόπο της δικής του κατοικίας, που εκπέμπονταν έντονα και σφόδρα, όπως η αίγλη της φωτιάς, σε μακρινές χώρες[iii]».
Το μόνο θαύμα που συνδέεται με τη γέννησή του είναι ότι γελούσε συνεχώς:
«Ένα θαύμα είναι αυτό που μαρτυρείται, ότι καθώς γεννήθηκε γελούσε δυνατά˙ οι επτά μαίες (dayah), που κάθισαν γύρω του, ως εκ τούτου φοβήθηκαν[iv]» (Dinkard, VII 3,2).
Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμιά ομοιότητα με τη γέννηση του Ιησού. Η μητέρα του συνέλαβε κανονικά τον Ζοροάστρη από τον πατέρα του˙ δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για παρθενία.
Ζοροάστρης είναι η εξελληνισμένη μορφή του zaraθuštra. Το δεύτερο συνθετικό uštra σημαίνει «καμήλα». Ανάλογα με το πώς εκλαμβάνει κάποιος το πρώτο συνθετικό, το όνομα μπορεί να σημαίνει είτε «αυτός με τη γηραιά καμήλα», είτε «αυτός με τη χρυσή καμήλα».
Οι συντελεστές του Zeitgeist ισχυρίζονται ότι ο Ζοροάστρης πειράθηκε από τον διάβολο ν' αποκηρύξει την πίστη του, με αντάλλαγμα εξουσία επί των εθνών. Θεωρούν ότι αυτή η ιστορία προσιδιάζει με τον πειρασμό του Κυρίου επί του όρους, μετά την τεσσαρακονθήμερη νηστεία του. Το μόνο κείμενο που διασώζει αυτήν την ιστορία του Ζοροάστρη είναι το Vendidad Fargard 19,6:
«Είπε ξανά σ' αυτόν ο δόλιος, ο δημιουργός του κόσμου του κακού, Angra Mainiu "μην καταστρέψεις τα πλάσματά μου, ω άγιε Ζαρατούστρα! Εσύ είσαι ο γιος του Pourusaspa, μόνος γιος της μητέρας σου. Αποκήρυξε τον καλό νόμο των πιστών του Mazda, και θα κερδίσεις το θείο δώρο που έλαβε ο δολοφόνος, ο άρχοντας των εθνών[v]».
Το κείμενο, όμως αυτό, η Vendidad, είναι μια συλλογή θρησκευτικών κανόνων και χρονολογείτεαι μεταξύ 250-600 μ.Χ, αιώνες μετά την έλευση του Χριστού, και μάλιστα, όταν ο Χριστιανισμός είχε διαδοθεί ήδη.
Για το θάνατο του Ζοροάστρη μπορούμε να συλλέξουμε πληροφορίες από τα εξής κείμενα:
- Zat-sparam 23.9: «Στο τεσσαρακοστό έβδομο έτος (σς της δράσις του) ο Ζαρατούστρα πέθανε, που μετρούσε εβδομήντα επτά χρόνια και σαράντα μέρες, τον μήνα Artavahishto, την μέρα Khur˙ και για οκτώ μήνες, μέχρι τον μήνα Dadvo και την ημέρα Khur το σώμα του μεταφέρονταν για προσκύνηση[vi]».
- Shah Namah IV.363 (Το Βιβλίο των Βασιλέων, του Πέρση ποιητή Ferdowsi, 10ος αι μ.Χ.):
«Ο στρατός (των Τούρανών) τότε εισήλθε στην (πόλη) Balkh και ο κόσμος σκοτείνιασε από την λεηλασία και το φόνο. Προήλασαν προς το Ναό της Φωτιάς (ataskadah) και το παλάτι και τον ένδοξο θάλαμο από χρυσό. Έκαψαν την Zend-Avesta εντελώς κι έβαλαν φωτιά στο παλάτι και το μεγαλόπρεπο κτίριο. Εκεί ήταν ογδόντα ιερείς των οποίων οι γλώσσες έπαψαν να επαναλαμβάνουν το όνομα του Θεού. ... Από το αίμα τους έσβησε η Φωτιά του Ζαρατούστρα. Ποιος έσφαξε αυτό τον ιερέα δεν γνωρίζω[vii]».    
Σύμφωνα με την ιρανική παράδοση δολοφόνος του Ζοροάστρη ήταν ο Tur-i (Τουρανός) Bratrok-resh. Τα παραπάνω δεν υποδεικνύουν σταύρωση ή ανάσταση.
Στα προχριστιανικά κείμενα του Ζωροαστρισμού δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για τη ζωή του Ζοροάστρη. Η μόνη σύμπτωση με τη ζωή του Ιησού είναι ότι ξεκίνησε τη διδασκαλία του στα τριάντα, αλλά και πάλι χρειάστηκαν 12 χρόνια πριν καταφέρει να κάνει τον πρώτο προσήλυτο. Αυτή, όμως η πληροφορία υπάρχει σε μεταγενέστερο του Χριστιανισμού κείμενο. Όλες οι άλλες ομοιότητες που επικαλείται η ταινία είναι ψέματα.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Zoroaster
Μίθρας
Στη Ζοροαστρική μυθολογία ο Μίθρας ήταν η θεότητα (yazata) συνθήκης και του όρκου. Συμπληρωματικά εξελίχθηκε σε προστάτη της αλήθειας, της κτηνοτροφίας, του θερισμού και των υδάτων.
Η ετυμολογία του ονόματός του δίνει ως μετάφραση από την πρωτο-Ινδο-Ιρανική γλώσσα «αυτός που δεσμεύει». Ο Μίθρας δεν αναφέρεται σε προχριστιανικά ζοροαστρικά κείμενα, όπως τα Gathas. Στην Avesta υπάρχουν προσευχές προς αυτόν, αλλά δεν παρέχονται πληροφορίες για τη ζωή του. Ως εκ τούτου, ότι στοιχεία μπορεί να συλλέξει κανείς γι' αυτόν προέρχονται από απεικονίσεις σε λατρευτικά κειμήλια. Σημειωτέον ότι η λατρεία του ξεκίνησε στον ρωμαϊκό και όχι στον ιρανικό κόσμο τον 1ο αι. μ.Χ. Επομένως οι πληροφορίες προέρχονται από ρωμαϊκές κοινωνίες στις οποίες είχε διαδοθεί ο Χριστιανισμός.
Ο Μίθρας δεν ήταν ο θεός του ήλιου στο ζοροαστρισμό. Αυτός ήταν ο Hvare.khshaeta. Παρ' όλα αυτά στο συγκριτιστικό ελληνορωμαϊκό κόσμο ταυτίστηκε με τον Απόλλωνα. Επίσης ο Mitra, ο άγγελος του μανιχαϊσμού ήταν διαφορετική οντότητα.
Η μόνη πληροφορία για τη γέννηση του Μίθρα προέρχεται από ένα κειμήλιο του 4ου μ.Χ. αι. Σ' αυτό απεικονίζεται ο Μίθρα να βγαίνει από έναν βράχο. Στην προσπάθειά του ν' ανέβει από τον βράχο βοηθιέται από βοσκούς. Αυτή η απεικόνιση είναι αναχρονισμός, διότι όταν ο Αχούρα- Μάζδα έφτιαξε τον Μίθρα δεν είχε φτιάξει ακόμη τους ανθρώπους. Συνεπώς ο Μίθρα δεν γεννήθηκε σε σπηλιά, αλλά πήγασε από βράχο. Δεν γνωρίζουμε τίποτε άλλο για τη γέννησή του και ότι αναφέρεται στην ταινία προέρχεται από τη φαντασία των συντελεστών του Zeitgeist.
Δεν αναφέρεται μητέρα για τον Μίθρα, οπότε δεν μπορεί να πει κάποιος ότι γεννήθηκε από παρθένο.
Σε ένα άλλο κειμήλιο ο Μίθρας απεικονίζεται περικυκλωμένος από τα δώδεκα ζώδια. Αυτό απέχει πολύ από τον ισχυρισμό ότι είχε δώδεκα μαθητές.

Στην παρακάτω απεικόνιση ο Μίθρας γευματίζει μαζί με τον ήλιο μετά τη θυσία του ταύρου. Αυτό εκλαμβάνουν οι θεωρητικοί του Zeitgeist ως ανάλογο του μυστικού δείπνου του Κυρίου. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά σχέση, πρόκειται για ένα συνηθισμένο κατά την εποχή γεύμα με ειδωλόθυτα.
Ο ισχυρισμός ότι τα μιθραϊκά μυστήρια τελούνταν την ημέρα της Κυριακής είναι σωστός. Πρέπει να τονιστεί ότι όταν ξεκίνησαν να τελούνται τα μυστήρια αυτά τον 1ο αι. μ.Χ., οι Χριστιανοί ήδη τιμούσαν την Κυριακή ως ημέρα του Κυρίου. Αν, λοιπόν, πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε ακολουθία, τότε είναι λογικό να ειπωθεί ότι σ' αυτό το θέμα ο ρωμαϊκός μιθραϊσμός ακολουθούσε τον Χριστιανισμό, που προηγούνταν χρονικά.
Ο Μίθρας δεν πέθανε αλλά μεταφέρθηκε στον παράδεισο μέσα σ' ένα άρμα. Δεν γίνεται, λοιπόν, λόγος για σταύρωση, ανάσταση, ανάληψη.
Πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Mithra

Άττης
Ο φρυγικός μύθος του Άττη ξεκίνησε αρχικά από τη Δινδυμήνη της Φρυγίας. Στη συνέχεια πέρασε στους Λύδιους, μετά την κατάκτηση της Φρυγίας και συνδέθηκε με τη λατρεία της Κυβέλης.
Το μύθο αυτό πληροφορούμαστε από τον Παυσανία, Ελλάδος Περιήγησις. Σύμφωνα με το μύθο το βουνό Αγδίστης της Φρυγίας ήταν ένας ερμαφρόδιτος δαίμονας, που οι Ολύμπιοι θεοί του έκοψαν τα γεννητικά όργανα. Στο σημείο που έπεσε το αίμα του δαίμονα ξεφύτρωσε μια αμυγδαλιά. Από αυτήν έκοψε αμύγδαλο η Νανά, κόρη του Σαγγάριου ποταμού και τον έκρυψε στον κόρφο της. Ο καρπός εξαφανίστηκε και η κόρη έμεινε έγκυος. Ο γιος της ήταν ο Άττης. Η μάνα του τον εγκατέλειψε και τον μεγάλωσε ένας τράγος. Στην συνέχεια ο Άττης αναπτύχθηκε ως καλλίμορφος νέος και τον ερωτεύτηκε ο Αγδίστης και στη λυδική εκδοχή του μύθου η Κυβέλη. Αλλά ο Άττης στάλθηκε στον Πεσσινούντα με συνοικέσιο να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά. Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής εμφανίστηκε ο Αγδίστης/Κυβέλη και οι παρευρισκόμενοι εξεμάνησαν. Ο Άττης αυτοευνουχίστηκε, όπως και ο βασιλιάς. Μετά τη σφαγή ο Αγδίστης/Κυβέλη μεταμελήθηκε και παρακάλεσε το Δία να μην αποσυντεθεί το σώμα του Άττη. Ο Δίας εισάκουσε την παράκληση και μεταμόρφωσε τον Άττη σε πεύκο[viii].
Δεν υπάρχει αναφορά σε ημερομηνία γέννησης του Άττη, πολύ δε περισσότερο κάποια πληροφορία που να συνδέει την 25η Μαρτίου.
Το μυθολογικό στοιχείο είναι έντονο, οπότε συζήτηση για παρθενία της μητέρας του περιττεύει. Στην ελληνική μυθολογία υπάρχουν υπερφυσικές συλλήψεις που συνδέονται με την λατρεία του κάθε θεού, αλλά η προβολή της παρθενίας της μητέρας δεν είναι στις προθέσεις της μυθοπλασίας.
Ο Άττης αυτοευνουχίστηκε, δεν σταυρώθηκε. Στην πρώιμη εκδοχή του μύθου το πτώμα του διατηρήθηκε αναλλοίωτο, ενώ στην μεταγενέστερη μεταμορφώθηκε σε πεύκο. Σε καμιά από τις δυο περιπτώσεις δεν υπάρχει θέμα ανάστασης. Στην δεύτερη έχουμε μεταμόρφωση, συνηθισμένο θέμα στην ελληνική μυθολογία. Ο Παυσανίας αναφέρει και τον τόπο ταφής του Άττη:
«ταύτην τε δὴ τὴν Ἄγκυραν εἷλον καὶ Πεσσινοῦντα <τὴν> ὑπὸ τὸ ὄρος τὴν Ἄγδιστιν, ἔνθα καὶ τὸν Ἄττην τεθάφθαι λέγουσι» (Ελλάδος Περιήγησις, Ι,4 §5).
Από τον παραπάνω μύθο δεν προκύπτει κάποια ομοιότητα ανάμεσα στον μυθικό Άττη και το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού. Οποιαδήποτε αναλογία προσπαθούν ν' αποδώσουν οι συντελεστές του Zeitgeist είναι εφευρήματα.

        Διόνυσος
Θα περίμενε κανείς να ανιχνεύσει τον αρχικό παραλληλισμό του Βάκχου με το Χριστό, στο πολύξερο έργο ενός ακαδημαϊκού ή στη φωτισμένη αποκάλυψη ενός μυστικιστή. Ωστόσο, ο παραλληλισμός αυτός εντοπίζεται για πρώτη φορά στα έργα ενός ρομαντικού Γερμανού ποιητή του προπερασμένου αι., του Friedrich Hölderlin (1770-1843). Η πρεμιέρα έγινε στα ποιήματά του Brot und Wine (1800-1801) και Der Einzige (1801-1803).  
Ο Διόνυσος ήταν ο προστάτης του κρασιού, της μέθης και του θεάτρου κ.α. Δεν συγκαταλέγονταν στους ολύμπιους, αλλά η λατρεία του ήταν διαδεδομένη. Θεωρείται ότι δεν ήταν αυτόχθων θεός και ότι η λατρεία του μεταδόθηκε από την Ανατολία. Καλούνταν επίσης Βάκχος και Ελευθερωτής, διότι ελευθέρωνε κάποιον από τον εαυτό του μέσω της μέθης και της έκστασης.
Ήταν γιος του Δία και της Σεμέλης. Για τη γέννησή του υπάρχουν δύο εκδοχές. Σύμφωνα με την πρώτη η Ήρα λόγω ζήλιας έπεισε τη Σεμέλη να ζητήσει από τον Δία να της εμφανιστεί, όπως κι έγινε. Ο Δίας εμφανίστηκε στη Σεμέλη, αλλά κανένας θνητός δεν μπορούσε να αντικρύσει κάποιον θεό στην πραγματική του μορφή. Έτσι  Σεμέλη πέθανε. Τότε ο Δίας τοποθέτησε το έμβρυο στον μηρό του και το κυοφόρησε.
Στην εκδοχή του μύθου, που ήταν γνωστή στην Κρήτη, και τη διασώζει ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Διόνυσος ήταν γιος του Δία και της Περσεφόνης (Ιστορική Βιβλιοθήκη V.75.4). Η Ήρα, λόγω ζήλιας, έστειλε τους Τιτάνες να σκοτώσουν το βρέφος. Οι Τιτάνες έφαγαν το Διόνυσο, αλλά η καρδιά του σώθηκε από την Αθηνά. Ο Δίας πήρε την καρδιά και την τοποθέτησε στη μήτρα της Σεμέλης, η οποία κυοφόρησε τελικά τον Διόνυσο. Έτσι ο Διόνυσος είχε δύο γεννήσεις.
Σε καμιά από τις δυο εκδοχές δεν μπορούμε να μιλήσουμε για παρθενική γέννηση, εφόσον και στις δυο συμμετέχουν και οι δυο γονείς στη σύλληψη. Δίας-Σεμέλη ή Δίας-Περσεφόνη
Για καμιά από τις δυο γεννήσεις δεν αναφέρεται η ημερομηνία που συνέβη. Η 25η Δεκεμβρίου είναι εικασία στην ταινία.
Στο μύθο ο Διόνυσος ταξίδεψε στον κόσμο για να διαδώσει την καλλιέργεια της αμπέλου και την τεχνική κατασκευής του κρασιού. Αυτή δεν είναι πνευματική διδασκαλία για να μπορεί να συγκριθεί με το έργο του Χριστού.
Η λατρεία του Διόνυσου στην πιο διαδεδομένη μορφή περιελάμβανε θεατρικές παραστάσεις, ενώ σε κάποιους κύκλους γίνονταν μεθύσια, όργια μέχρι και κανιβαλισμός. Όλα αυτά δεν έχουν καμιά ομοιότητα με την Θεία Ευχαριστία του Χριστιανισμού.
Ο Διόνυσος, όπως είδαμε, δεν σταυρώθηκε, αλλά φαγώθηκε από τους Τιτάνες. Επίσης δεν έχουμε πραγματικά ανάσταση. Στη δεύτερη εκδοχή του μύθου η καρδιά του φυτεύτηκε στη μήτρα της Σεμέλης κι ο Διόνυσος ξανακυοφορήθηκε. Στη δεύτερη γέννησή του είχε καινούργιο σώμα, άρα θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μετενσάρκωση. Όχι για ανάσταση.
         Στην ταινία παρουσιάζεται η παρακάτω εικόνα ως απόδειξη ότι ο Βάκχος σταυρώθηκε.
Η εικόνα στολίζει το εξώφυλλο του βιβλίου των Timothy Freke και Peter Gandy, The Jesus Mysteries. Παρότι δεν κάνουν μνεία στο βιβλίο τους για το πού βρήκαν αυτήν την εικόνα, οι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι πρόκειται για φυλαχτό του 3ου αι. μ.Χ.
Το φυλαχτό αυτό παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο βιβλίο του Robert Eisler, Orpheus the Fisher, comparative studies in orphic and early Christian symbology, London 1921, στη σελίδα 374 σε σχέδιο. Εκεί ο συγγραφέας την σχολιάζει ως κυλινδρική σφραγίδα που βρίσκεται στο Keiser Friedrich Museum του Βερολίνου. Την χρονολογεί στον 3ο - 4ο αι. μετά Χριστόν και υποθέτει ότι άνηκε σε μύστη των Βακχικών μυστηρίων που μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό, χωρίς να έχει απαρνηθεί εντελώς την προηγούμενη πεποίθησή του. Η υπόθεση ότι το φυλαχτό είναι του 3ου - 4ου αιώνα δεν στηρίζεται πουθενά αλλού, παρά μόνο στην άγνοια του συγγραφέα για τις απεικονίσεις της σταύρωσης. Δηλαδή ο R. Eisler δεν γνώριζε αν υπάρχουν απεικονίσεις της σταύρωσης προγενέστερες. Από την άλλη ήθελε το φυλαχτό να είναι όσο το δυνατόν παλαιότερο. Τίποτε άλλο δεν απέκλειε την πιθανότητα να είναι μεταγενέστερο.
Το 1926 δύο Γερμανοί μελετητές, Robert Zahn και ο Johannes Reil με άρθρο τους στο περιοδικό Άγγελος 2 (1926), απέδειξαν ότι το αντικείμενο ήταν πλαστό. Ο Otto Kern αρχικά το είχε συμπεριλάβει στη συλλογή του Orficorum Fragmenta, Berlin 1922, με τον κωδικό O. F. S. 46 test. 150. Αργότερα στη βιβλιοκρισία του έργου του W. K. C. Gunthrie, Orpheus and Greek Religion, την οποία δημοσίευσε στο περιοδικό Gnomon (1935) στις σελίδες 473-8, αναγνώρισε το λάθος του και απέσυρε την αρχική του άποψη. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τη σελίδα 476:
«Αν και είχα τη χαρά να παρουσιάσω εδώ ένα καινούργιο μνημείο, ως κορωνίδα όλων των παρουσιάσεων του Ορφέα, πρέπει να αποσύρω ένα άλλο που μου φαινόταν ως το πιο πρόσφατο από όλες τις μνημειώδεις μαρτυρίες του ορφικού κινήματος, και να παραδεχθώ ότι μόνο εγώ φέρω το λάθος ότι, μετά τη δημοσίευση του Orphicor. Fragm. S. 46 test. 150, έχει γίνει αποδεκτό χωρίς ερωτηματικά από τον R. Eisler και άλλους, και τώρα από τον Gunthrie, ως έγκυρο ντοκουμέντο. Προφανώς, ξέφυγε από την προσοχή του ότι το φυλακτό με την εικόνα της σταύρωσης και την επιγραφή ΟΡΦΕΑΣ ΒΑΚΚΙΚΟΣ στο Keiser Friedrich Museum στο Βερολίνο είναι σχεδόν επιβεβαιωμένο ως πλαστό. Οφείλουμε να δώσουμε τα εύσημα γι' αυτό στους εξαίρετους ειδήμονες Johann Reil και Robert Zahn που το επιβεβαίωσαν στο Αγγελος 2, 1926, 62ff, και δεν θα πρέπει να δημιουργεί απορία το γεγονός ότι αυτή η παραχάραξη, όπως και τόσες άλλες, προέρχεται από την Ιταλία. Το αντικείμενο είναι ιταλικό και περιήλθε από την εκποίηση της συλλογής του E. Gerhard στο μουσείο του Βερολίνου».
Μετά τις παραπάνω αποκαλύψεις το μουσείο απέσυρε το έκθεμα, του οποίου η τύχη αγνοείται. Ο W. K. C. Gunthrie στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του το 1952 αναγκάστηκε να συμπληρώσει σε μια σημείωση (σελ 476), όσα είχε πει ο Otto Kern παραπάνω αναγνωρίζοντας το λάθος του.
Παρόλα αυτά οι Freke & Gandy, όπως και οι αμετανόητοι ψευτο-αναζητητές της αλήθειας του Zeitgeist, εξακολουθούν να προβάλλουν ένα χάλκευμα, ως απόδειξη των ισχυρισμών τους, ενώ γνωρίζουν την πραγματικότητα. Με τι, λοιπόν, διαφωτίζουν τον κόσμο; Με κατά συνείδηση ψεύδη. Το στολίδι του εξώφυλλου του βιβλίου τους είναι το σχέδιο από του βιβλίο του Eisler, φωτοσοπαρισμένο για να μοιάζει σαν φωτογραφία.

        Η παράσταση του ναού του Luxor
Ο ναός του Luxor είναι ένα μεγάλο κτηριακό συγκρότημα στην ανατολική όχθη του Νείλου, κοντά στην πόλη Luxor, τις αρχαίες Θήβες. Ήταν αφιερωμένος στους τρεις αρχαίους Αιγύπτιους θεούς, που λατρεύονταν κατεξοχήν στις Θήβες, τον Άμμων, τη σύζυγό του Μουτ και το γιο τους Χονσού. Η άποψη αυτή αμφισβητείται. Τα παλαιότερα τμήματα κτίστηκαν από τον Hatshepsut και ολοκληρώθηκαν από τον Tuthmosis III, τον 15ο αι. π.Χ. Ο κυρίως ναός κτίστηκε από τον Amenhotep ΙΙΙ (1390-1353), ενώ προσθήκες έγιναν από το Ραμσή τον Β'. Στο πίσω μέρος του Ναού υπάρχει φιάλη αφιερωμένη από το Μέγα Αλέξανδρο.
Ο ναός ήταν το κέντρο των εκδηλώσεων της θρησκευτικής εορτής Opet. Με τον Amenhotep ΙΙΙ έγινε το κέντρο της πολιτικής της 18ης δυναστείας. Ο ναός ήταν η ορατή απόδειξη της θεϊκής προέλευσης των Αιγύπτιων φαραώ. Ο βασιλιάς θεωρούνταν φυσικός γιος του Άμμων-Ρα και ταυτίζονταν με τον Ώρο. Μετά το θάνατό του ταυτίζονταν με τον Όσιρι.
Μέσα στο κτηριακό αυτό συγκρότημα υπάρχει ένας θάλαμος, ο οποίος ονομάζεται το «δωμάτιο τοκετού», εξαιτίας μιας αναπαράστασης σε έναν από τους τοίχους του θαλάμου. Η παράσταση είναι αυτή: 
Πρώτος σκιτσάρισε την παράσταση ο Samuel Sharpe, και την δημοσίευσε στο βιβλίο του Egyptian Mythology and Egyptian Christianity, London 1863, στη σελίδα 19. Εκεί δίνει και την δική του ερμηνεία  που έμελλε να γίνει πολύ δημοφιλής:
«Πρώτα, ο θεός Thoth, με το κεφάλι ενός ίβι, και με την κασετίνα του με πένα και μελάνι στο αριστερό χέρι, ως αγγελιοφόρος των θεών, όπως ο Ερμής των Ελλήνων, λέει στην παρθένο βασίλισσα Mautmes (σ.σ. Mutemuya), ότι θα γεννήσει έναν γιο, ο οποίος θα είναι ο βασιλιάς Amunothph (σ.σ. Amenhotep) III. Δεύτερον, ο θεός Kneph, το πνεύμα, με το κεφάλι ενός κριού, και η θεά Athor, με τον ήλιο και τα κέρατα της αγελάδας στο κεφάλι της, και οι δυο παίρνουν τα χέρια της βασίλισσας, και βάζουν στο στόμα της το σύμβολο της ζωής, που είναι να γίνει η ζωή του παιδιού που έρχεται. Τρίτον, η βασίλισσα, όταν είναι να γεννηθεί το παιδί, κάθεται στην καρέκλα της μαίας, όπως αυτή περιγράφεται στην Εξοδο 1,16˙ δύο υπηρέτριες τρίβουν τα χέρια της για ν' απαλύνουν τους πόνους της γέννας, ενώ μια άλλη κρατά το μωρό, πάνω από το οποίο είναι γραμμένο το όνομα του βασιλιά Amunothph III. Κρατά το δάκτυλο στο στόμα ως σημάδι βρεφικότητας˙ δεν έχει μάθει ακόμα να μιλάει. Τέλος διάφοροι θεοί και ιερείς προσκυνούν και προσφέρουν τα δώρα τους σε αυτό το θαυμάσιο παιδί, που κάθεται ανάμεσά τους και δέχεται το δείγμα σεβασμού τους. Σε αυτήν την εικόνα έχουμε τον Ευαγγελισμό, τη Σύλληψη, τη Γέννηση, και την Προσκύνηση, όπως περιγράφεται στο πρώτο και δεύτερο κεφάλαιο του Κατά Λουκάν Ευαγγελίου».
Την αφήγηση αυτή επαναλαμβάνει σχεδόν αυτούσια o Gerald Massey στο Ancient Egypt: The Light of the World , σελ. 757. Από εδώ το πήραν και όσοι θέλουν να δείξουν την ευαγγελική ιστορία ως μύθο, όπως οι συντελεστές του Zeitgeist, με πρωτοσύμβουλο την Acharya S, που την επαναλαμβάνει στο βιβλίο της The Christ Conspiracy, σελ. 115-116.
Στην ερμηνεία τους γίνεται χρήση του δόγματος της ασπίλου  συλλήψεως. Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δύο θέματα. Πρώτον, η άσπιλος σύλληψις αναφέρεται στη σύλληψη της Θεοτόκου και όχι του Ιησού Χριστού. Οπότε, οι θεωρητικοί του Zeitgeist τα χουν μπερδεμένα. Δεύτερον, αποτελεί δόγμα της Λατινικής "εκκλησίας" και όχι της Ορθοδοξίας και του Χριστιανισμού. Η άποψη για την άσπιλο σύλληψη έλαβε ισχύ δόγματος στην Λατινική "εκκλησία" με το διάταγμα Ineffabilis Deus, του πάπα Πίου IX το 1854, είναι δηλαδή κατά πολύ μεταγενέστερο του Χριστιανισμού. Είναι φυσικό η έννοια αυτή να μην υπάρχει στην αρχαία αιγυπτιακή σκέψη, εφόσον γι' αυτούς δεν υπήρχε ούτε προπατορικό αμάρτημα, ούτε γενικά η έννοια της αμαρτίας.
Οι παραστάσεις της «αίθουσας τοκετού» στον ναό του Luxor, απασχόλησαν εγκεκριμένους Αιγυπτιολόγους, όπως ο Hellmut Brunner στο έργο του Die Geburt des Gottkönigs, Studien zur Überlieferung eines altägyptischen Myhos, στην σειρά Ägyptologische Abhandlungen, Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1η έκδοση 1964, 2η έκδοση 1986. Στο έργο αυτό ο Hellmut Brunner δεν ασχολείται ειδικά με το θέμα της παράστασης, αλλά με το θέμα της ουράνιας προέλευσης των βασιλέων, μελετώντας παραστάσεις, όπως αυτή της «αίθουσας τοκετού» στον ναό του Luxor. Δεν είναι η μοναδική. Για παράδειγμα στην ακριβώς απέναντι όχθη του Νείλου υπάρχει ο ναός του Hatschepsut στο Deir el-Bahari με παρόμοιες παραστάσεις.
Από το βιβλίο αυτό μπορεί κανείς να πληροφορηθεί ότι το σχέδιο στο βιβλίο του Samuel Sharpe, το οποίο παραλίγο ν' αποδείξει την προέλευση της ευαγγελικής ιστορίας για τη σύλληψη και τη γέννηση του Χριστού, είναι τμήμα ενός μεγαλύτερου συμπλέγματος τοιχογραφιών και επιγραφών που λένε την πλήρη ιστορία.
Ξεκινώντας από τον δυτικό τοίχο, την κάτω σειρά, από δεξιά προς αριστερά υπάρχουν οι εξής παραστάσεις
- ο Θεός Kneph πλάθει δύο βρέφη σε έναν τροχό κεραμοποιίας. Το ένα είναι ο Amenhotep III και το άλλο το πνεύμα που τον προστατεύει,
- o Kneph και ο Άμμων-Ρα, ο δεύτερος αναγγέλλει στον πρώτο την ταυτότητα της μητέρας,
- ο Άμμων-Ρα μεταμορφωμένος ως Thutmose IV, ο πατέρας του Amenhotep III, και η Mutemuya η μητέρα του. Αυτή είναι η σκηνή κλειδί που αναιρεί τους ψεύτικους ισχυρισμούς. Και οι δυο τους είναι καθισμένοι σε ένα κρεβάτι, το οποίο είναι ένα τεράστιο οριζόντιο ιερογλυφικό για τον ουρανό, και θέλει να δείξει την ουράνια προέλευση του καρπού της ένωσής τους. Η ένωση υπονοείται από δύο στοιχεία αντιπροσωπευτικά της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης. Πρώτον τα δύο πρόσωπα κάθονται αντικριστά, σπάνια απεικόνιση που προλέγει τον επικείμενο εναγκαλισμό, δεύτερον τα πόδια τους συμπλέκονται. Υποστηρίζονται από τις θεές Selkit και Neith.
    Η μετάφραση των ιερογλυφικών από τον Hellmut Banner είναι η εξής:
«Την βρήκε, στο εσωτερικό του παλατιού όταν ξεκουραζόταν. Λόγω του θεϊκού αρώματος ξύπνησε, και γελούσε απέναντι στην μεγαλειότητά του. Αυτός πήγε αμέσως σ' αυτήν, φλέγονταν από αγάπη γι αυτήν˙  την άφησε να δει την θεϊκή του φύση,  μετά την εμφάνισή του, ώστε όταν είδε την τελειότητά του να ζητωκραυγάζει. Η αγάπη του μπήκε μέσα στο σώμα της. Το παλάτι ήταν πλημυρισμένο από το θεϊκό του άρωμα και όλες οι οσμές του ήταν από την χώρα του Punt[ix]».
Το ότι τελείται η σύλληψη σε αυτήν τη σκηνή δηλώνεται από την κίνηση του Άμμων-Ρα, ο οποίος τοποθετεί το σημάδι της ζωής στη μύτη της Mutemuya, κατά την εκτίμηση του David o' Connor, Eros in Egypt, Archeology Odyssey, Sept/Oct. 2001.
- ο Άμμων-Ρα και ο Thoth
- ο Άμμων-Ρα και ο βασιλιάς
- Η Ίσις αγκαλιάζει την βασίλισσα Mutemuya και ο Άμμων-Ρα στέκεται στα δεξιά. Εδώ γίνεται η αποκάλυψη της ταυτότητας του προσώπου, με το οποίο συνευρέθηκε η Mutemuya. Σύμφωνα με την ιερογλυφική επιγραφή ήδη το γνώριζε.
Μετά την κυκλοφορία του έργου του Hellmut Brunner, και την αποκάλυψη ότι υπήρχαν και άλλες παραστάσεις, που Samuel Sharpe δεν είχε συμπεριλάβει στην ερμηνεία της, η τακτική των παραμυθολόγων άλλαξε. Άρχισαν να ισχυρίζονται ότι η αντιστοιχία με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου δεν αφορούσε την σκηνή με τον Thoth και την Mutemuya, αλλά την παραπάνω σκηνή. Ο ισχυρισμός δεν ισχύει. Στην παραπάνω σκηνή η Ίσις αποκαλύπτει στην Mutemuya την πραγματική ταυτότητα αυτού με τον οποίο κοιμήθηκε, όπως είπαμε. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και θα εξηγήσουμε το γιατί. Σε κάθε παρόμοια παράσταση, όπου η βασίλισσα κοιμάται με έναν θεό για να συλλάβει τον διάδοχο και επόμενο θεϊκό βασιλιά, είναι αναγκαίο να μην γνωρίζει, τουλάχιστον επίσημα, την πραγματική του ταυτότητα. Το αντίθετο θα συνιστούσε μομφή κατά της βασίλισσας για μοιχεία και κανένας καλλιτέχνης της Αιγύπτου δεν θα ήθελε να υποστεί τις συνέπειες της έμμεσης κατηγορίας του. Επομένως, σε κάθε τέτοια παράσταση, υπάρχει η ανακοίνωση της ταυτότητας του δράστη, η οποία αναγκαστικά έπεται της πράξης. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο παραβλέπουν ηθελημένα το γεγονός ότι δεν μπορούσε να τεθεί σε δημόσια θέα η αφήγηση γεγονότος που θα έθιγε την τιμή της βασίλισσας.
    Η μεσαία σειρά είναι η γνωστή παράσταση που αντέγραψε ο Samuel Sharpe
- Ο Thoth λέει στην Mutemuya ότι θα γεννήσει γιο. Η σύλληψη, δεν γίνεται εδώ. Έγινε στην προηγούμενη σειρά, όπως είδαμε και δεν ήταν καθόλου άμωμη.
- Ο Kneph, η Ίσις και η Mutemuya έγκυος, όπως διακρίνεται από την κοιλιά της. Ο Kneph (=η ανάσα της ζωής) και η Ίσις βάζουν στο στόμα της Mutemuya το Ανκ, το σύμβολο του Κα, της ζωοποιού δύναμης του σώματος κάτι αντίστοιχο, αλλά όχι ίδιο, με την ψυχή. Οδηγούν την μέλλουσα μητέρα στην αίθουσα τοκετού.
- ο τοκετός, η περιποίηση της Mutemuya από τον Bes (προστατευτικό πνεύμα της μητέρας και του παιδιού) και την Thoeris (ή Taweret, επίσης προστατευτική θεότητα της μητρότητας και του θηλασμού)
- Η Ίσις παρουσιάζει το νεογέννητο στον Αμμων-Ρα.
- ο Άμμων-Ρα κρατά το νεογέννητο, πίσω του στέκεται η Hathor και η Mut.
   
        Στην πάνω σειρά υπάρχουν οι εξής παραστάσεις:
-  αριστερά η βασίλισσα και η θεά Selkit πίσω της˙ δεξιά δύο θεές θηλάζουν η μία τον πρίγκιπα και η άλλη το πνεύμα-φύλακά του˙ κάτω ο πρίγκιπας και το πνεύμα φύλακάς του θηλάζουν από δύο αγελάδες.
- εννέα θεότητες κρατούν τον πρίγκιπα.
- ο θεός Heka (προσωποποίηση της μαγείας στην αρχαία Αίγυπτο) κρατά τον πρίγκιπα και το πνεύμα-φύλακά του, πίσω τους ο θεός Νείλος.
- ο Ώρος δίνει το βρέφος στον Άμμων-Ρα,
- Kneph και Ανούβης,
- ο πρίγκιπας και το πνεύμα-φύλακας μπροστά στον Άμμων-Ρα,
- ο Amenhotep ως βασιλιάς.
Η Mutemuya ήταν παρθένος όταν ενώθηκε με τον Άμμων-Ρα. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο από το επιγραφικό υλικό. Ήταν παντρεμένη με τον Thutmose IV, αλλά ο γάμος δεν είχε ολοκληρωθεί. Αυτό σημειώνεται για να μην υπάρχει αμφιβολία από τους θεατές της παράστασης για την πατρότητα και την θεία προέλευση του βασιλιά.
Σημαντική επίσης θεωρείται η σκηνή που ο Άμμων-Ρα εξετάζει το βρέφος και ανακηρύσσει σε όλους ότι είναι γιος του. Είναι ξεκάθαρος ο προπαγανδιστικός ρόλος της παράστασης για την διαφήμιση και την ενίσχυση της πολιτικής ιδεολογίας των αρχαίων Αιγυπτίων. Δεν υπάρχει παραλληλισμός με την ευαγγελική ιστορία και την γέννηση του Ιησού Χριστού. Αν θέλουμε να βρούμε κάποιον παραλληλισμό, τότε θα μπορούσαμε να στραφούμε στις ιστορίες που συνδέονται με την γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος θεοποιήθηκε σε αυτόν τον ναό από τους ιερείς του Άμμων-Ρα, όπου κατασκεύασε και ιερό με φιάλη.
Αυτά είναι γνωστά στους παραμυθολόγους της Νέας Εποχής και του Zeitgeist. Παρόλα αυτά επιμένουν να παρουσιάζουν μόνο την μεσαία σειρά από τον δυτικό τοίχο και να την ερμηνεύουν με ανακόλουθη ελευθεριότητα. Η τακτική αυτή λέγετε απόκρυψη στοιχείων.

        Ψέματα, πλάνες, οφθαλμαπάτες
Το 1888 η H. P. Blavatsky έγραψε στο Secret Doctrine:
«Η διδασκαλία είχε διαπεράσει στην Παλαιστίνη και την Ευρώπη αιώνες πριν την χριστιανική εποχή, και ήταν παρούσα στα μυαλά των Ιουδαίων του Μωσαϊκού Νόμου, που στήριξαν σε αυτήν τον μικρό τους Κύκλο, αν και έλαβε πλήρη έκφραση μόνο μέσω των Χριστιανών Χρονολόγων της Βίβλου, που την υιοθέτησαν, όπως επίσης και την 25η Δεκεμβρίου, την ημέρα κατά την οποία όλοι οι ηλιακοί θεοί είχε ειπωθεί ότι είχαν σαρκωθεί[x]».
Η άποψη της Blavatsky για την σημασία της 25ης Δεκεμβρίου έμελλε να επηρεάσει το έργο όλων των μεταγενέστερων ομοϊδεατών της. Γιατί αυτό;
Κάθε αποδεικτική διαδικασία, η οποία θέλει να στηρίζεται στην λογική, οφείλει ν' ακολουθεί κάποιους συγκεκριμένους δρόμους  και κάποιους συγκεκριμένους κανόνες. Τρία αιτήματα του θεοσοφισμού και της αστρο-θεολογίας είναι τα εξής:
Αίτημα 1ο : Ο Χριστιανισμός είναι μία ηλιακή θρησκεία.
Αίτημα 2ο : Ο Ιησούς Χριστός είναι μία ακόμη ηλιακή θεότητα, όπως ο Κρίσνα, ο Βούδα, κ.α.
Αίτημα 3ο : Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε την 25η Δεκεμβρίου όπως και οι άλλοι ηλιακοί θεοί.
Αν θέλαμε να βάλουμε τα αιτήματα αυτά σε έναν λογικό παραγωγικό συλλογισμό, αυτός θα διατυπώνονταν ως εξής:
«Αν ο Χριστιανισμός είναι μία ακόμη ηλιακή λατρεία, τότε ο Ιησούς Χριστός είναι μία ακόμη ηλιακή θεότητα, όπως ο Κρίσνα, ο Βούδα, κ.α. και συνεπώς είναι γεννημένος την 25η Δεκεμβρίου, όπως και οι υπόλοιποι».
Στον παραγωγικό αυτό συλλογισμό η ακολουθία ξεκινά από μία γενική θέση και προχωρά σε δύο ειδικότερες. Για να λάβει τιμή αλήθειας πρέπει ν' αποδειχθεί η πρώτη θέση. Την αρκούσα απόδειξη ούτε μπόρεσαν να την βρουν οι θεοσοφιστές, εφόσον δεν υπάρχει, ούτε να την παράσχουν. Λίγο παρακάτω θα δούμε πως οι σύγχρονοι αστρο-θεολόγοι ξεγελούν το κοινό τους με κατασκευασμένες αποδείξεις.
Εφόσον δεν μπόρεσαν ν' αποδείξουν τον παραγωγικό συλλογισμό στράφηκαν στην επαγωγή. Ο επαγωγικός συλλογισμός των παραπάνω αιτημάτων διατυπώνεται έτσι:
«Αν όλοι οι ηλιακοί θεοί γεννήθηκαν την 25η Δεκεμβρίου, τότε ο Ιησούς Χριστός που γεννήθηκε την 25η Δεκεμβρίου είναι ηλιακός θεός, συνεπώς ο Χριστιανισμός είναι ηλιακή λατρεία».
Οι επαγωγικοί συλλογισμοί είναι πολύ αδύναμοι, και συνήθως εξαρτώνται από τις προϋποθέσεις. Αναγκαστική συνθήκη είναι όλα τα υπό εξέταση δείγματα να πληρούν τους όρους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα πρέπει όλοι οι ηλιακοί θεοί να είναι γεννημένοι την 25η Δεκεμβρίου, διαφορετικά αναιρείται όχι μόνο ο συλλογισμός αλλά και ο κανόνας. Κι επειδή μια ηλιακή θεότητα έχει και άλλα χαρακτηριστικά εκτός από την ημερομηνία γέννησης (π.χ. οι 12 μαθητές) πρέπει και τα χαρακτηριστικά αυτά να ταιριάζουν σε όλους για να έχει λογική ισχύ ο συλλογισμός.
Συνεπώς, η H. P. Blavatsky στο παραπάνω απόσπασμα έθεσε τον κανόνα και την μεθοδολογία, την οποία έπρεπε ν' ακολουθήσουν οι οπαδοί της στο θέμα αυτό για να πείσουν τον κόσμο ότι λένε αλήθεια.
Στα προηγούμενα κεφάλαια δείξαμε ότι οι θέσεις αυτές δεν έχουν ισχύ, είναι ψευδείς. Αλλά κανένας ψευδοδιδάσκαλος δεν πτοήθηκε ποτέ από το ξεσκέπασμα της ψευδούς διδασκαλίας του. Αντίθετα, όσο υπάρχουν αφελείς και μπορεί να τους παραπλανά, συνεχίζει να το κάνει. Το πρώτο χαρακτηριστικό δόλωμα που ξεχωρίζει τον ψευδοδιδάσκαλο και ταυτόχρονα τραβά την προσοχή των αφελών είναι το σύνθημα τύπου «όλοι μέχρι τώρα σας έλεγαν ψέματα, ελάτε να σας πω εγώ την αλήθεια». Και αυτό είναι που κάνουν οι θεωρητικοί του θεοσοφισμού και του Zeitgeist. Για πάνω από 2000 χρόνια οι Πατέρες του Χριστιανισμού και της Εκκλησίας έλεγαν ψέματα, αλλά τώρα το Zeitgeist θα μας πει την αλήθεια. Αυτό κι αν είναι ψέμα.
Καταφεύγουν, λοιπόν, οι θεωρητικοί του Zeitgeist και της αστρο-θεολογίας σε λογικές πλάνες για να δώσουν ισχύ στα επιχειρήματά τους. Μία από αυτές τις πλάνες είναι το κατ' επανάληψη επιχείρημα (ad nauseam). Επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια και τα ίδια επιχειρήματα, επικαλούμενοι ο ένας τον άλλον σαν πηγή του. Αυτό είναι μια διαδικασία πλύσης εγκεφάλου και όχι μια πραγματική αποδεικτική διαδικασία.
Προβαίνουν πολύ συχνά σε επιβεβαίωση του επόμενου. Στον παραγωγικό συλλογισμό που διατυπώσαμε παραπάνω, η υποθετική πρόταση «Αν ο Χριστιανισμός είναι ηλιακή λατρεία» θα έπρεπε κανονικά ν' αποδειχθεί πρώτα και ανεξάρτητα. Επειδή, όμως, αυτό είναι ανέφικτο και η υπόθεση ψευδής, χρησιμοποιούν την συμβατικότητα της τελευταίας πρότασης (γέννηση του Ιησού Χριστού την 25η Δεκεμβρίου) για να δείξουν την αλήθεια του ηγούμενου (υποθετικής πρότασης).
Η γνωσιολογική μεροληψία των ευσεβών πόθων είναι εμφανής στις θέσεις τους. Ο Χριστιανισμός, ο Ιησούς Χριστός και όλα με όσα ασχολούνται είναι γι' αυτούς, όσα θα ήθελαν να είναι. Όλα τα επιχειρήματά τους δεν αποδεικνύουν αλλά δεικνύουν αυτό που θα ήθελαν. Χαρακτηριστικό είναι το λογοπαίγνιο που κάνουν με τις λέξεις "the Sun of God" και "the Son of God". Τι γίνεται με τις υπόλοιπες γλώσσες που οι λέξεις «ήλιος» και «γιος» δεν είναι ομόηχες; Δεν τους ενδιαφέρει.
Όταν κάποιος τους υποδεικνύει τα λάθη τους, τότε καταφεύγουν σε κατηγορίες τύπου «εσύ είσαι Χριστιανός, οπότε δεν πρέπει να μιλάς ή δεν περιμένουμε ν' ακούσουμε κάτι άλλο από σένα». Αυτό είναι «επιχείρημα» ενάντια στο άτομο (ad hominem). Η τιμή αλήθειας ενός επιχειρήματος δεν εξαρτάται από το πρόσωπο που το διατυπώνει. Πολύ δε περισσότερο δεν εξαρτάται από το αν το άτομο ενεργεί με συνέπεια ως προς τις θέσεις που διατυπώνει (tu quoque). Με αυτό τον τρόπο προσπαθούν ν' αφαιρέσουν τον λόγο από όσους διατυπώνουν αντίθετες απόψεις, ώστε ν' ακούγονται μόνο οι σύμφωνες με τις δικές τους. Ταυτόχρονα προϊδεάζουν τους οπαδούς τους αρνητικά ώστε να μην δίνουν σημασία στην αλήθεια, όταν αυτή δεν συμφωνεί με τις θέσεις τους.
Το Stellarium είναι ένα freeware, που μπορεί κανείς να βρει εύκολα στο Ίντερνετ. Δημιουργεί αντίγραφα του ουράνιου θόλου για οποιαδήποτε χρονική στιγμή του ζητήσουμε σε οποιαδήποτε τοποθεσία επάνω στην Γη ή έξω από αυτήν. Μετά την εγκατάσταση ανοίγουμε το παράθυρο του προγράμματος. Πατώντας F6 ανοίγει ένα παράθυρο για την επιλογή ή την δημιουργία της τοποθεσίας, της οποίας την οπτική απεικόνιση θέλουμε να έχουμε. Εφόσον η Βηθλεέμ δεν υπάρχει στις προεπιλογές, πρέπει να την δημιουργήσουμε. Πληκτρολογούμε στην γραμμή με την ένδειξη Name/City την λέξη Bethlehem. Επιλέγουμε από τις χώρες Israel, και αφήνουμε ως πλανήτη Earth. Αριστερά θα δώσουμε τις γεωγραφικές συντεταγμένες της Βηθλεέμ. Έτσι, στο γεωγραφικό πλάτος βάζουμε Ν 31ο 42' 20,23'' και στο γεωγραφικό μήκος Ε 35ο 12' 09,35''. Το υψόμετρο είναι 778 μέτρα. Enter. Πατώντας F5 ανοίγει το παράθυρο στο οποίο μπορούμε να ορίσουμε την ημέρα και την ώρα για την απεικόνιση του ουρανού. Για την 25/12/1 και ώρα 18:25 με το βλέμμα Ανατολικά παίρνουμε την εξής εικόνα:
Το φωτεινό περικυκλωμένο αστέρι είναι ο Σείριος. Από πάνω του έχουμε τα τρία άστρα (δ, ε, ζ) της ζώνης του Ωρίωνα. Και με αυτήν την εικόνα έχουμε την απόδειξη του πρώτου δόγματος της αστρο-θεολογίας. Ο Ιησούς Χριστός ήταν μία ηλιακή θεότητα διότι ο Σείριος και τα άστρα ahlitak, alnilam, mintaka στις 18:25 φαίνονται στην επίπεδη οθόνη του υπολογιστή ευθυγραμμισμένα και δείχνουν στην Ανατολή, απ' όπου μετά από δώδεκα ώρες θ' ανατείλει ο ήλιος. Δεν έχει σημασία το ότι μετά από 9 ώρες τα αστέρια αυτά θα έχουν πέσει κάτω από την γραμμή του ορίζοντα στην Δύση, στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ' όπου θα ανατείλει ο ήλιος, τρεις ώρες αργότερα και δώδεκα ώρες μετά από την στιγμή της εικόνας. Δεν έχει σημασία που στερεογραφικά όχι μόνο ο Σείριος αλλά και τα τρία αστέρια της ζώνης του Ωρίωνα μεταξύ τους δεν ευθυγραμμίζονται, αλλά απέχουν  έτη φωτός στην πραγματικότητα. Δεν έχει σημασία ότι όταν ανατέλλει ο Ήλιος, ο Σταυρός του Νότου βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση και μάλιστα οριακά στην γραμμή του ορίζοντα την εποχή εκείνη (λίγους αιώνες αργότερα έπεσε κάτω από την γραμμή του ορίζοντα και έπαψε να είναι ορατός από το Βόρειο Ημισφαίριο). Δεν έχει σημασία το ότι ο Ευαγγελιστής Ματθαίος ποτέ δεν μίλησε για «Three Kings» στο Ευαγγέλιό του, αλλά μόνο για Μάγους από την Ανατολή[xi], χωρίς ν' αναφέρει αριθμό, την στιγμή που κανένας άλλος Ευαγγελιστής δεν έγραψε κάτι. Δεν έχει σημασία που ως «Τρεις Βασιλιάδες» αναφέρονται σε κείμενο μεταγενέστερο κατά 500 χρόνια της γέννησης του Χριστού. Σημασία έχει ότι με μια απεικόνιση του ουρανού από ένα πρόγραμμα τύπου πλανητάριο οι αστρο-θεολόγοι έχουν τις αποδείξεις που τους χρειάζονται.
Τώρα πια δεν χρειάζονται χρόνια σπουδών στην Θεολογία. Δεν χρειάζονται πτυχία, μάστερ, ντοκτορά. Δεν χρειάζονται χρόνια άσκησης, κάθαρσης του νου και της καρδιάς, εν Χριστώ ζωή. Δεν χρειάζεται ούτε καν η αποκάλυψη του Θεού. Μέσω της επιστήμης και της ελεύθερης μετάφρασης των αστρο-θεολόγων θα μάθουμε την αλήθεια. Συνεπώς δεν χρειάζονται ούτε επιστήμονες να μας εξετάσουν τα δεδομένα των ερευνών τους και να δώσουν μια επιστημονική ερμηνεία. Οι αστρο-θεολόγοι ξέρουν!
Με τέτοιου είδους οφθαλμαπάτες και αυθαίρετες ερμηνείες οι θεωρητικοί του Zeitgeist υπόσχονται να μας απαλλάξουν από τα ψέματα που οι άλλοι μας έλεγαν και να μας αποκαλύψουν την αλήθεια.

        Επιδιώξεις

Το κίνημα του Zeitgeist πέραν των προθέσεών του να μας αποκαλύψει την αλήθεια, έχει και άλλες επιδιώξεις. Ονειρεύεται τον αυριανό κόσμο, έχει όραμα και λύσεις για τα παγκόσμια προβλήματα, όπως διατείνεται. Το σκέλος του κινήματος που ασχολείται με τα παγκόσμια προβλήματα και τις λύσεις τους, και στην ουσία παρουσιάζει ένα μοντέλο της μελλοντικής κοινωνίας είναι το Venus Project.
Δεν θα προβούμε σε πλήρη περιγραφή αυτού του σχεδίου. Θα σταθούμε στα σημεία που μας ενδιαφέρουν, μόνο.
Το Venus Project είναι δημιούργημα του Jaques Fresco, βιομηχανικού σχεδιαστή και κοινωνιολόγου, και της συνεργάτιδάς του Roxan Meadows. Επαγγέλλεται μια μελλοντική κοινωνία παγκοσμιοποιημένη, χωρίς κράτη, χωρίς σύνορα, με μια οικονομία βασισμένη στην ορθολογική χρήση των πόρων. Στην κοινωνία αυτή τα παγκόσμια προβλήματα θα λυθούν με τη χρήση της τεχνολογίας.
«Δυστυχώς, η άχρηστη κοινωνική, πολιτική και διεθνής τάξη του κόσμου δεν είναι πλέον κατάλληλη. Αυτοί οι ληγμένοι κοινωνικοί θεσμοί είναι ακατάλληλοι για ν' αδράξουν τη σημασία της καινοτόμου τεχνολογίας και να επιτύχουν το μεγαλύτερο καλό για όλους τους ανθρώπους, και να ξεπεράσουν τις ανισότητες που επιβλήθηκαν σε τόσους πολλούς ανθρώπους».
«Αυτό που χρειάζεται για να πραγματωθεί μια παγκόσμια κοινωνία είναι ένα πρακτικό και διεθνώς αποδεκτό και κατανοητό λεπτομερές σχέδιο. Επίσης, είναι αναγκαίο ένα διεθνές συμβούλιο, ικανό να σχεδιάσει και να μεταφράσει το σχέδιο και τα πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να απορρέουν από την παγκόσμια ενοποίηση. Αυτά θα μπορούσαν να παρουσιαστούν κατά τόπους με τρόπο που θα μπορούσαν να καταλάβουν άνθρωποι μη εξοικειωμένοι με την τεχνολογία».
Τα δύο παραπάνω αποσπάσματα είναι παρμένα από άρθρο του Jaques Fresco, δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα του Venus Project.  Από την πρώτη ματιά φαίνεται η απαξία του παρόντος πολιτικο-κοινωνικού και οικονομικού συστήματος και η ανάγκη για την εγκαθίδρυση ενός νέου συστήματος, μιας νέας τάξης. Να, λοιπόν, που η κεντρική ιδέα του Venus project και του Zeitgeist, είναι η ανάγκη για την δημιουργία μιας νέας τάξης πραγμάτων. Αν κάποιος διαβάσει το άρθρο αυτό ή δει στην ταινία τις θέσεις του Jaques Fresco και της Roxanne Meadows, ή παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια που διοργανώνουν, μπορεί να καταλάβει ότι δεν έχουν αξιώσεις μεγαλύτερες από αυτές που έχει μια έκθεση ιδεών. Υπόσχονται ότι η μελλοντική κοινωνία θα λύσει τα προβλήματα, χωρίς να μπαίνουν σε λεπτομέρειες. Δεν προτείνουν λύσεις. Η λύση γι' αυτούς είναι η μελλοντική κοινωνία, η οποία θα τις βρει. Αυτοί δεν τις βρήκαν (τις λύσεις). Και θα είναι βασισμένες στην τεχνολογία.
Αυτή η ιδέα είναι πολύ οικεία στους νέο-εποχίτικους κύκλους. Γι' αυτούς η εποχή του Υδροχόου θα είναι η εποχή της τεχνολογίας, όπως η εποχή των Ιχθύων ήταν η εποχή της χειροτεχνίας.
Ο τρόπος που εκφράζεται κατά του ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος είναι ίδιος με αυτόν του Albert Churchward στο The Arcana of Freemasonry:
«Οι άνθρωποι των διαφόρων κυβερνήσεων όλου του κόσμου δεν σκέφτονται τίποτα για το αληθινό όφελος της ανθρώπινης φυλής˙ γι' αυτούς υπάρχει μόνο η κομματική πολιτική, και η επανεκλογή, η θέση και η αύξηση της ισχύος που πρέπει να επιτευχθούν με οποιοδήποτε κόστος» (σελ. 73)
«Όσο για τους πολιτικούς - σε τι καραγκιοζλίκια υποβιβάζουν τον εαυτό τους μερικά πλάσματα, που αποκαλούνται άνθρωποι, για κομματικούς λόγους!... Οι πιο πολλοί είναι ντροπή της ανθρωπότητας, δεν σκέφτονται το μετά, δεν έχουν καμιά πραγματική επιθυμία για την πρόοδο των συνανθρώπων τους» (σελ. 77)
Στο κεφάλαιο αυτό ο Albert Churchward αναπτύσει την δυνατότητα της Μασονίας να κυβερνήσει τον κόσμο:
«Μπορεί η παγκόσμια ενότητα να επιτευχθεί από τους μασόνους; Ναι˙ και μόνο από τους μασόνους» (σελ. 76).
Αναγνώριζε, όμως, ότι την εποχή του ο παγκόσμιος ελευθεροτεκτονισμός δεν ήταν έτοιμος ν' αναλάβει το εγχείρημα. Έκτοτε πέρασε σχεδόν ένας αιώνας.
«Αν η μεγάλη μας Αδελφότητα ήταν ο τέλειος οργανισμός που πολλοί υποθέτουν, με μια κυβέρνηση από τους «αρχηγούς των ανθρώπων», των οποίων η φιλοδοξία θα ήταν το καλό του Τεκτονισμού, η ειρήνη του κόσμου, με τις παγκόσμιες αδελφικές σχέσεις όπως διακηρύσσονται από τα δόγματά μας, δεν θα υπήρχε πόλεμος˙ δεν θα υπήρχε πτώση. Είμαστε αρκετοί σε αριθμό, είμαστε αρκετά δυνατοί, να κυβερνήσουμε τον κόσμο, αλλά δεν είμαστε οργανωμένοι σε παγκόσμιο επίπεδο και χωρίς αυτό είναι άχρηστο και ανήμπορο να σχηματιστεί η ενότητα της παγκόσμιας αδελφότητας, η οποία χαρακτήριζε την μασονία 200,000 χρόνια πριν». (σελ.76)
Το όραμα του μασόνου θεωρητικού Albert Pike ήταν παρόμοιο. Στο Morals and Dogma έγραφε:
«Η Μασονία είναι η μεγάλη Κοινωνία Ειρήνης του κόσμου. Όπου υπάρχει, παλεύει ν' αποτρέψει διεθνείς δυσκολίες και διαμάχες˙ και να ενώσει Δημοκρατίες, Βασίλεια, Αυτοκρατορίες μαζί σε ένα μεγάλο όμιλο ειρήνης και φιλίας. Δεν θα πάλευε συχνά μάταια, αν οι Μασόνοι ήξεραν την δύναμή τους και έδιναν αξία στους όρκους τους. (σελ. 124)
Στο τέλος του βιβλίου του εύχεται για την πραγμάτωσή της, αφού ολοκλήρωσε και την προσπάθεια να της δώσει πνευματικό περιεχόμενο:
«Αυτή είναι, Αδελφοί μου, η αληθινή λέξη του Master Mason˙ αυτό είναι το πραγματικό Βασιλικό Μυστικό, το οποίο κάνει δυνατή και στο τέλος θα πραγματώσει την Αγία Αυτοκρατορία της αληθινής Μασονικής Αδελφότητας» (σελ. 861)
Στον θεοσοφισμό η Παγκοσμοιοποίηση έχει το αντίστοιχό της με το όνομα «Universality». Η ιδέα αυτή δεν αναπτύχθηκε από την ίδια την Blavatsky αλλά από τον ομόφρονά της Alfred Percy Sinnett. Στις επιστολές των Mahatma προς αυτόν διαβάζουμε:
«Ο όρος Παγκόσμια Αδελφότητα δεν είναι καθόλου άσκοπη έκφραση. Η ανθρωπότητα στο σύνολό της έχει μια υψίστης σημασίας απαίτηση από εμάς, όπως προσπάθησα να εξηγήσω σε επιστολή μου στον κ. Hume, από τον οποίο θα πρέπει να ζητήσετε να σας την δανείσει. Είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος για παγκόσμια ηθική. Αν παραμείνει απλώς όνειρο, τουλάχιστον θα είναι το πιο ευγενικό για την ανθρωπότητα και η προσδοκία κάθε πραγματικού Μύστη[xii]».
Η επιστολή αυτή που χρονολογείται στα τέλη του 19ου αι. θα δώσει την σκυτάλη στην Alice Bailey για ν' αναπτύξει στα έργα της την θεωρία για την Εποχή του Υδροχόου, την Νέα Εποχή. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το όραμα του κινήματος του Zeitgeist, ίδιο με αυτό των θεοσοφιστών και των μασόνων. Ο Jaques Fresco απεικόνισε το όνειρό του σε φουτουριστικά σχέδια. Ας δούμε μερικά.



Στα σχέδια αυτά μπορούμε να εντοπίσουμε κάποια κοινά χαρακτηριστικά που επαναλαμβάνονται. Βλέπουμε δηλαδή ότι πρόκειται για κυκλικές κατασκευές. Στο κέντρο υψώνεται ένας πύργος και γύρω από αυτόν αναπτύσσεται κυκλικά η κατασκευή, αν πρόκειται για σπίτι, ή η οικιστική ανάπτυξη αν πρόκειται για πόλη.
Τα ίδια στοιχεία  εντοπίζονται και σε μια άλλη κατασκευή, που είχε προτείνει ο Jeremy Bentham, στα τέλη του 18ου αι. το Πανοπτικόν. Ο Jeremy Bentham (1748-1832) ήταν Άγγλος φιλόσοφος, νομικός και κοινωνιολόγος, του οποίου οι ιδέες επηρέασαν το νομικό σύστημα της εποχής του. Το 1785 πρότεινε το Πανοπτικόν, ένα τύπο κτιρίου που μπορούσε να έχει πολλές εφαρμογές στην κατασκευή ιδρυμάτων, όπου ήταν απαραίτητη συνεχής παρακολούθηση, από σωφρονιστικά ιδρύματα, άσυλα έως σχολεία. Η αποτελεσματικότητα της κατασκευής έγκειτο στην αίσθηση συνεχούς παρακολούθησης που προκαλούσε στους έγκλειστους σε αυτό. Να πώς περιγράφει ο ίδιος την βασική αρχή λειτουργίας του Πανόπτικον:
«Είναι φανερό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, όσο περισσότερο υπό συνεχή παρακολούθηση είναι τα άτομα που παρακολουθούνται υπό τα βλέμματα των ανθρώπων που τους παρακολουθούν, τόσο καλύτερα θα έχει επιτευχθεί ο στόχος του ιδρύματος. Ιδανική περίπτωση είναι αυτή στην οποία ο αντικειμενικός σκοπός απαιτεί κάθε άτομο να βρίσκεται σε αυτή τη δυσχερή θέση, ανά πάσα στιγμή. Επειδή αυτό είναι αδύνατο, το επόμενο ευκταίο είναι κάθε στιγμή να έχει λόγο να πιστεύει κάτι τέτοιο (σ.σ. ότι παρακολουθείται), και να μην έχει ποτέ την αίσθηση για το αντίθετο, θα έπρεπε να πείθει τον εαυτό του γι' αυτό[xiii]».
Αυτό που προσπαθεί, λοιπόν, να πετύχει ο Bentham με την κατασκευή του Πανοπτικόν, δεν είναι η συνεχής παρακολούθηση των ατόμων, διότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο στην εποχή του, αλλά η δημιουργία στο άτομο της αίσθησης ότι παρακολουθείται συνεχώς, ώστε το ίδιο το άτομο να γίνει ο φύλακας του εαυτού του. Το ίδιο το άτομο γίνεται έτσι το μέσο της καθυπόταξής του.
Ποια είναι τα κατασκευαστικά χαρακτηριστικά του Πανοπτικόν που το καθιστούν χρηστικό για έναν τέτοιο σκοπό; Τα περιγράφει ο Jeremy Bentham:
«Το κτίριο είναι κυκλικό.
Τα διαμερίσματα των κρατουμένων καταλαμβάνουν την περιφέρεια. Μπορείτε να τα λέτε κελιά, αν σας ευχαριστεί.
Αυτά τα Κελιά είναι διαχωρισμένα το ένα από το άλλο και οι κρατούμενοι με αυτό τον τρόπο αποκλείονται από κάθε επικοινωνία μεταξύ τους, με διαχωριστικά σε ακτινωτή μορφή από την περιφέρεια προς το κέντρο, και επεκτεινόμενα σε όση απόσταση κρίνεται απαραίτητη για να σχηματίσουν την μεγαλύτερη διάσταση του κελιού.
Το διαμέρισμα του επιθεωρητή καταλαμβάνει το κέντρο˙ μπορείτε να το λέτε Inspector ‘s Lodge αν σας ευχαριστεί[xiv]».
Παρακάτω εξηγεί ότι είναι ζωτικής σημασίας να μπορεί να ελέγχει ο επιθεωρητής οπτικά τα πάντα χωρίς ο ίδιος να φαίνεται, ώστε ο κρατούμενος να μην γνωρίζει πότε είναι υπό παρακολούθηση και πότε όχι. Αναλύει τους τρόπους που μπορεί να γίνει αυτό, με τα μέσα φυσικά της εποχής του. Ο Michel Foucault εξετάζοντας την θεωρία του Bentham στο Discipline and Punish, έγραψε το 1975:
«...το αρχιτεκτονικό τούτο συγκρότημα να είναι μια μηχανή για την εγκαθίδρυση και τη στήριξη ενός είδους εξουσίας ανεξάρτητης από εκείνον που την ασκεί˙ κοντολογίς, οι κρατούμενοι να παγιδεύονται και να υφίστανται μιαν εξουσία της οποίας οι ίδιοι είναι οι φορείς[xv]».
Το σχέδιο το οποίο εκπόνησε ο αδελφός του Jeremy Bentham, Samuel για το κτίριο είναι αυτό:
Ο κεντρικός πύργος επιτήρησης στο έργο του Bentham είναι ο πρόδρομος του σύγχρονου «Big Brother». Απαραίτητη προϋπόθεση για την ομαλή λειτουργία του, όπως εξηγεί ο ίδιος ο φιλόσοφος, είναι:
«... δεν πρέπει να υπάρχει πουθενά ούτε ένα σημείο, στο οποίο άντρας ή αγόρι θα μπορούσε να καταχωνιαστεί, ούτε για μια στιγμή, χωρίς καμιά ασφάλεια ότι δεν παρακολουθείται. Αφήστε έστω κι ένα σημείο έτσι αφύλακτο, και αυτό το σημείο να είστε σίγουροι θα γίνει το μέρος όπου θα ενεδρεύουν οι πιο αχρείοι κρατούμενοι, και θα λαμβάνουν χώρα οι πιο απαγορευμένες πράξεις». (σελ.245).
Το 1821 τέθηκε σε λειτουργία η πρώτη φυλακή στο Λονδίνο, το Millbank Prison, όπου εφαρμόστηκαν οι προτάσεις του Bentham.
Millbank House

Και στο επόμενο σχέδιο έχουμε την πόλη που ονειρεύεται ο Jaques Fresco


Ας σημειωθεί ότι στο σχέδιο αυτό η ακτινωτή εξακόντιση των ανοικτών δρόμων είναι αναγκαία για την ταχύτατη μεταφορά των δυνάμεων καταστολής από το κέντρο προς την περιφέρεια. Τα σχέδια του Jaques Fresco πληρούν τους κανόνες που έθεσε ο Jeremy Bentham, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Αυτό είναι πολύ ύποπτο για να είναι συμπτωματικό. Αν συνυπολογίσει κανείς ότι η τεχνολογία σήμερα κάνει δυνατή την υλοποίηση του «Μεγάλου Αδελφού», τότε τα σχέδια αυτά μας προϊδεάζουν για το τι θα επακολουθήσει.


[i] Louis Boctor Mikhail, Dramatic Aspects of the Osirian Khoiak Festival (Uppsala, Sweden: Institute of Egyptology, Uppsala University, 1983).
[ii]  The Gospel of Buddha, μετάφραση Paul Carus, Chicago 1894, p. 249.
[iii]  The Pahlavi Texts, part V, trans. Edward William West, στην σειρά The Sacred Books of the East, επιμέλεια Max Müller, Oxford University Press 1897,  vol XLVII, p. 122.
[iv]  The Pahlavi Texts, ... p. 35.
[v]  The Zend Avesta, part 1 The Vendidad, translation James Darmsteter, στην σειρά The Sacred Books of the East, επιμέλεια      Max Müller, Oxford University Press 1880, vol. 4 p. 206.
[vi]  The Pahlavi Texts..., p. 165,
[vii]  Jackson, A. V. Williams, Zoroaster, the prophet of ancient Iran, New York 1899, p.p. 130-131.
[viii] Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, VII,17 §10-12: «ἐνταῦθα ἄλλοι τε τῶν Λυδῶν καὶ αὐτὸς Ἄττης ἀπέθανεν ὑπὸ τοῦ ὑός: καί τι ἑπόμενον τούτοις Γαλατῶν δρῶσιν οἱ Πεσσινοῦντα ἔχοντες, ὑῶν οὐχ ἁπτόμενοι. νομίζουσί γε μὴν οὐχ οὕτω τὰ ἐς τὸν Ἄττην, ἀλλὰ ἐπιχώριός ἐστιν ἄλλος σφίσιν ἐς αὐτὸν λόγος, Δία ὑπνωμένον ἀφεῖναι σπέρμα ἐς γῆν, τὴν δὲ ἀνὰ χρόνον ἀνεῖναι δαίμονα διπλᾶ ἔχοντα αἰδοῖα, τὰ μὲν ἀνδρός, τὰ δὲ αὐτῶν γυναικός: ὄνομα δὲ Ἄγδιστιν αὐτῷ τίθενται. θεοὶ δὲ Ἄγδιστιν δείσαντες τὰ αἰδοῖά οἱ τὰ ἀνδρὸς ἀποκόπτουσιν. [11] ὡς δὲ ἀπ' αὐτῶν ἀναφῦσα ἀμυγδαλῆ εἶχεν ὡραῖον τὸν καρπόν, θυγατέρα τοῦ Σαγγαρίου ποταμοῦ λαβεῖν φασι τοῦ καρποῦ: ἐσθεμένης δὲ ἐς τὸν κόλπον καρπὸς μὲν ἐκεῖνος ἦν αὐτίκα ἀφανής, αὐτὴ δὲ ἐκύει: τεκούσης δὲ τράγος περιεῖπε τὸν παῖδα ἐκκείμενον. ὡς δὲ αὐξανομένῳ κάλλους οἱ μετῆν πλέον ἢ κατὰ εἶδος ἀνθρώπου, ἐνταῦθα τοῦ παιδὸς ἔρως ἔσχεν Ἄγδιστιν. αὐξηθέντα δὲ Ἄττην ἀποστέλλουσιν ἐς Πεσσινοῦντα οἱ προσήκοντες συνοικήσοντα τοῦ βασιλέως θυγατρί: [12] ὑμέναιος δὲ ᾔδετο καὶ Ἄγδιστις ἐφίσταται καὶ τὰ αἰδοῖα ἀπέκοψε μανεὶς ὁ Ἄττης, ἀπέκοψε δὲ καὶ ὁ τὴν θυγατέρα αὐτῷ διδούς: Ἄγδιστιν δὲ μετάνοια ἔσχεν οἷα Ἄττην ἔδρασε, καί οἱ παρὰ Διὸς εὕρετο μήτε σήπεσθαί τι Ἄττῃ τοῦ σώματος μήτε τήκεσθαι. τάδε μὲν ἐς Ἄττην τὰ γνωριμώτατα»
[ix] Hellmut Brunner, Die Geburst des Gottkoenigs,... σελ. 45.
[x]  H. P. Blavatsky, Secret Doctrine..., vol. 1 p. 719.
[xi]  Ματθ. 2,1-16: «1 Τοῦ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα 2 λέγοντες· Ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. 3 ἀκούσας δὲ Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα μετ' αὐτοῦ, 4 καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ' αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. 5 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας· οὕτως γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου· 6 Καὶ σύ Βηθλέεμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. 7 Τότε Ἡρῴδης λάθρᾳ καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσεν παρ' αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, 8 καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλέεμ εἶπε· Πορευθέντες ἐξετάσατε ἀκριβῶς περὶ τοῦ παιδίου· ἐπὰν δὲ εὕρητε ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. 9 οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτοὺς ἕως ἐλθὼν ἐστάθη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· 10 ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα. 11 καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· 12 καὶ χρηματισθέντες κατ' ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς Ἡρῴδην, δι' ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν. 13 Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ' ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων· Ἐγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ φεῦγε εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἴσθι ἐκεῖ ἕως ἂν εἴπω σοι· μέλλει γὰρ Ἡρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό. 14 ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ νυκτὸς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς Αἴγυπτον, 15 καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου· ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· Ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου. 16 Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἀποστείλας ἀνεῖλεν πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλέεμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὃν ἠκρίβωσεν παρὰ τῶν μάγων.»

[xii]  The Mahatma Letters to A. P. Sinnett, transcribed, compiled, and with an introduction of A. T. Barker, London 1923, Letter 4 p.17
[xiii]  Jeremy Bentham, Panopticon, or the Inspection-House, London 1791 (1st ed. 1787), p.10
[xiv]  Jeremy Bentham, Panopticon, ...p.13
[xv]  Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία, Αθήνα 1989, σελ. 266.

impantokratoros

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...