12.12.11

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘ. ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ (ΣΥΝΟΨΗ)



Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους




Σύναξις
ρθοδόξων Κληρικν κα Μοναχν:
ΠΑΡΕΣΙΩΠΗΣΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑΝ ΤΩΝ ΔΟΓΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
(Για το πλήρες άρθρο βλ. Ορθ. Τύπος, 2 Δεκ. 2011,
http://www.orthodoxostypos.gr/Photos/Pages/1904.pdf)
Κα πέκρυψε κατ τν μιλίαν του ες τ γιον ρος, σα φοβερ διεπράχθησαν ες βάρος τς ρθοδόξου πίστεως κατ τς τελευταίας δεκαετίας ες τ πλαίσιον τς οκουμενιστικς κινήσεως

  • ναίρεσις τς πιχειρηματολογίας πέρ το Οκουμενισμο μ φορμν τν μιλίαν το Οκουμενικο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ες τν Μεγίστην Λαύραν.
  • χρησιμοποίησε τν γαπολογίαν το Οκουμενισμο πρς τος τεροδόξους, ν παρεσιώπησε τν ξίαν τν δογμάτων τς πίστεως. Πατριαρχικ μιλία ες τ γιώνυμον ρος, παρ τς διαβεβαιώσεις, δι τ παρασάλευτον τς ρθοδόξου πίστεως, μαρτυρε ετε γνοιαν τς κκλησιαστικς στορίας, «ετε νεξήγητη λησμοσύνη τν φοβερν πτώσεων τν ρθοδόξων οκουμενιστν σ γγραφη ρνησιπιστία τεροδοξία».
  • Α ποφάσεις ες τ Πόρτο λέγκρε σεβον «γυμν τ κεφαλ» κατ τν δογμάτων τς πίστεως. Παρ τατα Οκουμενικός Πατριάρχης ποστηρίζει τ ντίθετα. μεταπατερικΘεολογία κα λατινογενς «μετα – συνοδική» κκλησιολογία τοΜητροπολίτου Προύσης κ. λπιδοφόρου.
  • σοι συμμετέχουν ες τν οκουμενικν κίνησιν κα ες τος διαλόγους φαίνεται ν χουν «ξεβάψει» ες τν συνείδησίν των τν ννοιαν τς διακρίσεως μεταξ ρθοδοξίας κα αρέσεως. Σύναξις τν ρθοδόξων Κληρικν καΜοναχν ναιρε κα τν πιχειρηματολογίαν το Οκουμ. Πατριάρχου περ τς πακος, πισημαίνουσα τι μ βάσιν τν κκλησιαστικν παράδοσιν: « ρετ τς πακος δν φαρμόζεται π θεμάτων πίστεως, οτε προκρίνεται π τος γίους Πατέρας μόνοια, ταν ατ ενο τν αρεσιν. πίκρισις τν κκλησιαστικν Προεστώτων πιτρέπεται κατ ξαίρεσιν, ταν ατο φίστανται τν ρχν κείνων, χάρη στς ποες κα εναι ποιμένες».

……………………………………………………
ΣΤ. ΣΥΝΟΨΗ

Τὸ κείμενο αὐτό, ἀφοῦ παρουσίασε τὴν ἐπιχειρηματολογία ποὺ χρησιμοποίησε ὁ Οἱκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ὁμιλία του στὴν Ἱ.Μ. Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, μὲ σκοπὸ τὴν ὑποστήριξη τῶν ἀτερμόνων οἰκουμενικῶν διαλόγων καὶ τὴν ἐπίπληξη τῶν ἀντιδρώντων, προέβη σὲ ἐνδεικτικὴ ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας αὐτῆς. Κατεδείχθη, μὲ βάση τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση, ὅτι ἡ ἀρετὴ τῆς ὑπακοῆς δὲν ἐφαρμόζεται ἐπὶ θεμάτων Πίστεως, οὔτε προκρίνεται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἡ ὁμόνοια, ὅταν αὐτὴ εὐνοεῖ τὴν αἵρεση. Ἡ ἐπίκριση τῶν ἐκκλησιαστικῶν Προεστώτων ἐπιτρέπεται κατ’ ἐξαίρεση, ὅταν αὐτοὶ ἀφίστανται τῶν ἀρχῶν ἐκείνων, χάρη στὶς ὁποῖες καὶ εἶναι Ποιμένες.

Ἀποδεικνύεται ὅτι οὔτε τὸ παράδειγμα τοῦ Κυρίου συνδιαλεγομένου μὲ τὴν Σαμαρείτιδα, οὔτε τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος δικαιολογοῦν καὶ στηρίζουν τὸ σημερινὸ τρόπο διενεργείας τῶν διαλόγων μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ἐκτὸς ἐὰν παρερμηνευθοῦν. Ἐξηγοῦνται ὀρθῶς οἱ φράσεις ποὺ παρερμηνευόμενες ἔχουν ἐπικρατήσει ὡς «συνθήματα» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλ. τὸ «ἵνα πάντες ἓνὦσι» καὶ τὸ «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», καὶ δεικνύεται ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς Πίστεως δὲν εἶναι κοινὴ ἀναζήτηση Ὀρθοδοξίας καὶ ἑτεροδοξίας, ἀληθείας καὶ πλάνης, ἀλλὰ ἀπ’ ἀρχῆς κτῆμα τῆς Ἐκκλησίας.

Περαιτέρω διευκρινίζεται ὅτι δὲν ἀρκεῖ νὰ γίνει παραδεκτὴ ἕνωση μὲ τοὺς ἑτεροδόξους μετὰ ἀπὸ ἐπίτευξη κοινῆς πίστεως, ἀλλὰ ἐπὶ τῆς ὀρθοδόξου, μόνης ἀληθοῦς, Πίστεως, ὡς κοινῆς βάσεως ἑνώσεως.

Ἑρμηνεύεται ἡ σημασία τῆς καλῆς συμπεριφορᾶς πρὸς τοὺς  αἱρετικούς – τὴν ὁποίαν ἀστόχως ἐπικαλέσθηκε ὁ Πατριάρ χης – ὄχι ὡς ἀθωώσεως τῆς αἱρέσεως, ἀλλ’ ὡς ἐπισημάνσεως τῆς αἱρέσεως σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν αὐτονόητη καλὴ ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς αἱρετικούς. Μετὰ ταῦτα ἐπισημαίνεται ὅτι – βάσει σχετικῶν δεσμεύσεων στοὺς οἰκουμενικοὺς διαλόγους καὶ ἀντιθέτως πρὸς τοὺς ἰσχυρισμοὺς τοῦ κ. Βαρθολομαίου- οἱ διάλογοι δὲν ὁδήγησαν, οὔτε μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν κάποιον ἑτερόδοξο στὴν ὀρθόδοξη ἀλήθεια, προσέτι δὲ διαγράφεται ἡ φοβερὴ αἰώνια εὐθύνη γιὰ ὅσους συντελοῦν στὴ συσκότιση τῶν ἑτεροδόξων καὶ τῶν Ὀρθοδόξων, σχετικῶς μὲ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς τῆς Μιᾶς Ἁγίας. Τέλος, παρουσιάζονται ἐνδεικτικῶς μερικὲς μόνον ἀπὸ τὶς ἐκκλησιολογικὲς αἱρέσεις ποὺ ἔχουν ἐπισήμως διατυπωθῆ ἢ ὑπογραφῆ διμερῶς στὸ  πλαίσιο τῆς οἰκουμενιστικῆς δραστηριότητος, ὥστε νἀ ἀποδειχθεῖ πόσο ζημιογόνοι εἶναι γιὰ τὴν Ἐκκλησία οἱ «οκουμενικο διάλογοι», ποὺ δὲν εἶναι ἁπλῶς διάλογοι· ὡς δεῖγμα λαμβάνεται τὸ κοινῶς συμφωνηθὲν κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε καὶ μία λατινίζουσα ἐκκλησιολογικὴ θέση τοῦ Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου.

Γιὰ τὴν Σύναξη Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν
14ῃ Νοεμβρίου 2011 Μνήμη Ἁγ. Γρηγορίου Παλαμᾶ
Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου.
Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος. Ἐφημέριος Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου, Ἀμαρούσιον Ἀττικῆς.
Ἀρχιμ. Γρηγόριος Χατζηνικολάου Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ἁγ. Τριάδος, Ἄνω Γατζέας Βόλου.
Γέρων Εὐστράτιος Ἱερομόναχος  Ἱ. Μ. Μεγίστης Λαύρας Ἁγ. Ὄρους.
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.


Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 2 Δεκ. 2011

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...