5.8.11

Οσία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Μέρος Β'                                    
ς κοσμική, μ τ ξαιρετικό της θος κα τν ταπεινοφροσύνη της καμψε τ φρόνημα κα συγκίνησε περήφανους ριστοκράτες. ς μοναχή, μ τ μοναδική της πίστη κα τ φλογερή της γάπη πρς τ Θεό, προσέλκυσε τ Θεία Χάρη κα ξιώθηκε πλθος θαυμάτων, διάγοντας βίο νδοξότερο π ατ πο θ ζοσε στ διεφθαρμένα νάκτορα, νδεδυμένη δόξα Θεο, χωρς καθόλου ν θαφτε στν φάνεια, πως νόμιζαν ο δικοί της.

δόκιμος μοναχ Ερήνη μ πολ μεγάλη ετυχία κα πέρμετρο ζλο προσαρμόστηκε στος αστηρος κανονισμος τς κοινοβιακς μονς. χοντας λησμονήσει ντελς τ μέχρι τότε τρόπο ζως της, πιτελοσε λοπρόθυμα κόμη κα τ πι ταπειν διακονήματα· εχε νταχθε στς μάδες ργασίας πρτα το ργόχειρου κα ργότερα τς ξαιρετικ δύσκολης καλλιγραφίας. πιπλέον, ζήτησε κα πρε τν ελογία τς γουμένης ν φροντίζει δυ περήλικες μοναχές, ο ποες δν ταν πι σ θέση ν ατοπεριποιονται. Μι μέρα, γουμένη πρξε ατόπτης μάρτυρας το ξς περιστατικο, πο δείχνει τι μ τ πολ δύσκολο διακόνιμα τς φροντίδας λικιωμένων, Ερήνη εχε λκύσει τ Θεία Χάρη κα Ελογία: καθς λεπτοκαμωμένη Ερήνη στήριζε μ πολ κόπο μία π τς γριολες, προκείμενου ν τν δηγήσει στ Καθολικ γι τν κολουθία, γουμένη ννα, πο ταν πίσω τους, εδε να λαμπερ φωτοστέφανο στ κεφάλι τς Ερήνης.

Μέσα στ
ν ερ μον το Χρυσοβαλάντου, Ερήνη σκησε κα νέπτυξε σ πέρμετρο βαθμ τν ρετ πο τν κολουθοσε σ λη της τ ζωή, τόσο ς κοσμικ σο κα ς μοναχή: τν ρετ τς ταπείνωσης. Ποτ μέχρι πρν π λίγες μέρες πατρικία Ερήνη δν μίλησε στς λλες μοναχς γι τν πανίσχυρη οκογένειά της, τς νίκες το στρατηγο πατέρα της, τος τίτλους εγενείας πο φερε, τος δεσμούς της μ τν ατοκρατορικ οκογένεια. λα ατ τ θεωροσε μάταια κα σήμαντα μπροστ στν Οράνια Βασιλεία. Μ ποτ δν καυχήθηκε κα γι τ πολλ φυσικά της χαρίσματα, τ μεγάλη της μορφιά, τν εφυΐα της, τν σχυρ θέληση, τ μόρφωσή της. ποτελοσε βαθύτατα ριζωμένη πεποίθηση τς Ερήνης τι τ πίκτητα γαθ ταν νάξια, ν τ φυσικ ταν δρα το Θεο, ποος νάλογες δωρες δίνει στ κάθε πλάσμα Του, γι᾿ ατ δόκιμη μοναχ πίστευε κράδαντα τι δν εχε κανένα λόγο ν περηφανεύεται.

Μ
ατς τς πόψεις της, Ερήνη πιδείκνυε πόλυτη πακο χι μόνο στν γουμένη ννα, λλ κα τς λλες δερφές, τόσο τς μεγαλύτερες σο κα ατς πο ταν νεώτερες π κείνη στν λικία. ννα, χοντας π τν πρώτη στιγμ διακρίνει τ μεγάλη ρετ τς Ερήνης, συχν τν πέπληττε μ αστηρ τρόπο μπροστ σ λη τν δελφότητα, στε λες ο μοναχς ν διδάσκονται στν ρετ τς ταπείνωσης. μως, νέα δεχόταν τς πιπλήξεις π τν γουμένη κα π λλες μοναχς χωρς κανένα παράπονο κα μάλιστα προσπαθοσε ν τς νταποδίδει μ προσωπικς κδουλεύσεις. τσι, σκονταν στν λλη μεγάλη ρετή, τς γάπης.

   Κάθε βράδυ, γονάτιζε μπροστ
στν γουμένη της κα δακρυσμένη μολογοσε λες τς σκέψεις, τς πιθυμίες κα τς πράξεις τς μέρας, πο θεωροσε τελες. Μ τν καθημεριν ατοέλεγχο λάφρυνε τ συνείδησή της κα πλησίαζε τν πνευματικ τελειότητα. ρθε κάποια στιγμ μως πο δοκίμασε δυνατ πόλεμο π τν χθρό του καλο: Στ διάρκεια τς Μεγάλης Τεσσαρακοστς, τν πρώτη πο ζοσε ντς τς μονς ς ποψήφια μοναχή, θέλοντας ν μιμηθε τς δελφς τς μοναχές, Ερήνη πρε ελογία π τν γουμένη ν πιδοθε σ αστηρ σκηση: τρωγε μόνο μι φορ τν μέρα μ λάχανα κα κοιμόταν λάχιστα καθισμένη σ να σκαμνί, χωρς ν πλαγιάζει στ ταπεινό της στρμα. μέσως, σάρκα τς πειρης κόμη σ τόσο αστηρ σκηση δόκιμης παναστάτησε: στ μυαλ τς Ερήνης διάκοπα ρχόντουσαν ναμνήσεις π τ πρόσφατο παρελθόν: τν πολυτέλεια πο φησε πίσω της, τν καλοπέραση, τς μεγάλες τιμς πο πολάμβανε. μως, δν πέτρεψε στν πειρασμ ν τν βγάλει π τ δρόμο της. Χωρς ντροπ ν σταθε μπόδιο, Ερήνη μέσως μίλησε στν γουμένη. μπειρη σιοτάτη ννα λάφρυνε τν σκηση τς νέας, γνωρίζοντας τι περβολικ σκηση, καθς κα περβολικ τρυφή, γείρει τς λογες πιθυμίες τς σάρκας. τσι, Ερήνη ξεπέρασε ατ τ δύσκολη δοκιμασία μ τν πνευματικ καθοδήγηση τς προεστώσας της κα τ πανίσχυρο πλο πο τν συνόδευε σ λη της τ ζωή: τν προσευχή.

Στ
τέλος τς Τεσσαρακοστς, πνευματικ διοίκηση τς μονς Χρυσοβαλάντου, μ τν ελογία το πνευματικο της, λαβε τ σημαντικ πόφαση ν προβιβάσει τν Ερήνη στν τάξη τν μοναχν. προεστώσα συνέστησε λοπρόθυμα τ νεαρ δόκιμη, τν ποία κρυφ καμάρωνε κα στν ποία δη διέκρινε τν περάξια διάδοχό της. Ο πόλοιπες μοναχς μ πολ χαρ δέχτηκαν τν εδηση, ν δια Ερήνη κατέφυγε στν προσευχή, νιώθοντας βαρύτατη εθύνη γι τς ερς ποσχέσεις πο καλονταν ν δώσει νώπιον Θεο κα νθρώπων. νησυχοσε πολ μήπως φανε νάξια τν ποσχέσεών της, καθς θεωροσε τν αυτό της προετοίμαστο ν πωμιστε π τόσο νωρς ατ τν ξαιρετικ χάρη, πο μως συνεπαγόταν κα μεγάλο φορτίο. Πειθάρχησε μως πως πάντα στς πιθυμίες τν νωτέρων της, λπίζοντας στ χάρη τς προσευχς κα στν καθοδήγηση τν πνευματικν της. πρχε κόμη νας λόγος πο θησε τν Ερήνη ν μ προβάλλει ντιρρήσεις, σο νέτοιμη κι ν ασθανόταν: πατέρας της τς εχε μηνύσει τι πολ γρήγορα θ φύγει γι πάντα π τν Πόλη, μως θ θελε ν παρευρεθε στν τελετ κουρς τς κόρης του. Ερήνη θεωροσε καθκον της ν σεβαστε τν πιθυμία το πατέρα της, ν ατ γλύκαινε τ στενοχώρια του γι τ ποχωρισμ τς γαπημένης θυγατέρας του. τσι, τελετ ρίστηκε γι τν Τρίτη του Πάσχα.

Τ
ν παραμον δελφότητα τέλεσε ερ γρυπνία στ Καθολικ τν ρχαγγέλων χοντας νάμεσά τους τ νύμφη το Χριστο. λες ο μοναχς προσευχόντουσαν θερμά, στε νέα μοναχ ν λάβει τ χάρη ν εαρεστήσει τ Νυμφίο της. δια Ερήνη σωματικ μόνο βρισκόταν στ γ· πνευματικ εχε φτάσει τ θρόνο το Κυρίου κα κε μπροστ προσευχόταν μ θεία ξαρση. βλεπε τν Κύριο μπροστά της κα Το πρόσφερε τν καρδιά της πλημμυρισμένη π θεο ρωτα. π κείνη τ νύχτα κα ς τ τέλος τς πίγειας ζως της, Ερήνη ασθανόταν βαθύτατα τν νωση μ τ Χριστ κα μποροσε ν ψιθυρίζει τ λόγια του ποστόλου Παύλου, πο τώρα κατανοοσε πλήρως τ νόημά τους: «Ζ δ οκέτι γώ, ζ δ ν μο Χριστός».


τελετ τς κουρς διεξήχθη στ ξωτερικ παρεκκλήσι τν γίων Θεοδώρων, πως συνέβαινε πάντα, ταν παρευρίσκονταν ρρενες συγγενες τν δελφν, καθς στ μον δν πιτρεπόταν εσοδος τν νδρν. κε παρευρέθηκαν πατρίκιος Φιλάρετος, στρατηγς Νικηφόρος, Καλλινίκη κα Καίσαρας Βάρδας, Αγούστα Θεοδώρα κα πριγκίπισσα Θέκλα. φο λοι πραν τς θέσεις τους, δυ δελφς δήγησαν στ να τ νύμφη: Ερήνη ταν ντυμένη μ ναν κατάλευκο χιτώνα κα εχε ξέπλεκα τ κατάξανθα μακρι μαλλιά της. περιλάλητη μορφιά της, ντ ν τν γκαταλείψει πειτα π τόση σκηση, νηστεία κα κοπιαστικς ργασίες, εχε ποκτήσει κάτι τ αθέριο κα περκόσμιο κα ατ δν λαθε τς προσοχς κανενς π τος καλεσμένους.

Μ
πολ μεγάλη συγκίνηση κα βεβαιότητα παντοσε στς ρωτήσεις το πνευματικο της κα δωσε ερ πόσχεση ν τηρήσει μέχρι θανάτου τς τρες ρετές: γνότητα, κτημοσύνη, πακοή. Στ συνέχεια, μ σταθερ χέρι πρε τ ψαλίδι πάνω π τ ερ Εαγγέλιο κα τ πρόσφερε στν ερέα, ποος τς κοψε τ πέροχα μαλλιά της κα ντύθηκε τ τραχ τρίχινο ράσο, τ σύνηθες νδυμα τν μοναχν κείνων τν χρόνων. Τ ράσο ατ δν τ βγαζε ποτ π πάνω της, οτε γι ν τ πλύνει. Μόνο στ γιορτ το Πάσχα φοροσε να καινούριο κα τ παλι τ δινε σ κάποιον φτωχ περαστικό. μως, τ παλι ατ ράσο λαμπε π καθαριότητα κα νάβλυζε μία γλυκι εωδιά. Γι᾿ ατ ο δελφς πο τ εχαν συνειδητοποιήσει, κρυφ κράταγαν τ ράσο τς δελφς κα ργότερα γουμένης τους, τ σκιζαν κα μοιραζόντουσαν τ κομμάτια του. Μετ τ θάνατο τς γίας Ερήνης, βαζαν τ κομμάτια το ράσου της πάνω σ ρρώστους κα θαυματουργικ κενοι θεραπευόντουσαν.

φο λοκληρώθηκε τελετ τς κουρς κα Ερήνη λαβε τ γγελικ σχμα, ρχισε θεία λειτουργία κα στ τέλος κοινώνησαν ο δελφς κα λοι ο καλεσμένοι. Μετ π ατς τς κατανυκτικς στιγμές, στρατηγς Φιλάρετος, ποος κόμη δν εχε συμφιλιωθε μ τν δέα τι κόρη του εχε εσέλθει στς τάξεις τν μοναχν κα μεγάλη του στενοχώρια τν εχε φανερ καταβάλει, κάτι πο δ διέφυγε π τν προσοχ τς Ερήνης, ποία πάντα νοιαζόταν τν οκογένειά της κα προσευχόταν καθημεριν γι τ γαπημένα τς πρόσωπα, ποχαιρέτησε ριστικ τς κόρες του, πέβαλε τν παραίτησή του στν ατοκράτορα κα γκαταστάθηκε γι πάντα στν Καισαρεία. κε, ζησε σν ρημίτης σχολούμενος μ τν κηπουρικ κα μ τς θρησκευτικς μελέτες. Πέθανε λομόναχος στερα π λίγα χρόνια κα θεωρώντας τς κόρες του ξασφαλισμένες, κάθε μι βέβαια μ διαφορετικ τρόπο, φησε τν τεράστια περιουσία του σ φιλανθρωπικ δρύματα τς γενέτειράς του.

ς μοναχ Ερήνη, φοσιώθηκε λόψυχα στ Θε κα συνέχιζε τς μεγάλες κα διαμφισβήτητες πνευματικς προόδους. Βέβαια, κανες δ θ πρέπει ν πιστέψει τι ατ πορεία πρς τ θέωση κα τν τελείωση ταν γι τν Ερήνη μία νώδυνη κα ξεκούραστη πορεία. πόνος χάραζε στν ψυχή της τ ργο τς γιότητας. Ο θλίψεις πο τν καταλάμβαναν προέρχονταν τόσο π τν ρθόδοξο μοναχικ γώνα της σο κα π ζητήματα κοσμικά.

πρεπε ν παλεύει μ τ πονηρ πνεύματα πο τν βαζαν σ πειρασμούς, συχν σκέπαζε τν καρδιά της ψυχικ ξηρασία, μ τν ποία Κύριος φρόντιζε ν καλύπτει τν λόθερμη γάπη τς δούλης Του πρς τ πρόσωπό Του, γι ν μν περιπέσει πειρη μοναχ στ μάρτημα τς περηφάνειας.

πιπλέον, θάνατος το πατέρα της καταλύπησε τν εαίσθητη Ερήνη, καθς στρατηγς Φιλάρετος πέθανε λομόναχος, μακρι π λα τ γαπημένα του πρόσωπα (θυμίζουμε τι θεία τς Ερήνης, πατρικία Σοφία, εχε ποσυρθε στν παρθενώνα τς παπαντς). κόμη, τν θλιβαν τ προβλήματα πο ντιμετώπιζε δερφή της Καλλινίκη στν οκογενειακή της ζωή. Πολλς φορές, κουρασμένη πατρικία π τ ζω στ νάκτορα ρχόταν στ μοναστήρι, που μόναζε δερφή της, ν βρε ψυχικ νάπαυση κα παρηγοριά· κα βέβαια, δ διέφευγε τς προσοχς τς Ερήνης τι Καλλινίκη, πάντα πανέμορφη κα πέρκομψη, εχε μόνιμη θλίψη στ μάτια της κα εχε χάσει γι πάντα τν νεμελι τς ετυχισμένης κοπέλας.

Σ
λα ατά, λθε ν προστεθε πολύχρονη κα βασανιστικ ρρώστια τς πριγκίπισσας Θέκλας (προσβλήθηκε π γενικ παράλυση). Ερήνη φλεγόταν π πιθυμία ν βρίσκεται στ πλευρ τς γαπημένης τς φίλης, ν τς προσφέρει παρηγορι κα ν προσεύχονται μαζί. μως, σεβόμενη τος κανόνες το μοναστηριο, δ ζήτησε δεια ν φύγει γι λίγο καιρό, ν κα ταν βέβαιη τι γουμένη θ προέβαινε σ κάποια ξαίρεση γι χάρη τς πριγκίπισσας.. Γι τν Ερήνη, σιωπ πο τήρησε στ θέμα ατ ταν μία μεγάλη θυσία, τν ποία μόνο Θες ξερε· σ πολλος φησε τν λγειν ντύπωση τι διαφόρησε γι τν γαπημένη της φίλη.

Τ
ν καιρ πο συνέβαιναν λα ατ τ περιστατικά, σιοτάτη ννα, σ πολ βαθι γεράματα κα χοντας γωνιστε «τν γώνα τν καλόν», κατέπεσε στ κρεβάτι. Στς τελευταες ατς στιγμές της, νέλαβε ν τς συμπαρασταθε Ερήνη, ποία πιτελοσε τ διακόνημα ατ μ ξαιρετικ εαισθησία. Μι μέρα, πολ κοντ πι στ τέλος, γουμένη διέταξε τν Ερήνη ν ναπαυθε, διότι ξαγρυπνοσε διαρκς στ πλευρό της. Τότε συγκέντρωσε τν πόλοιπη δελφότητα κα φο τν παρηγόρησε γι τν πικείμενη κοίμηση τς πνευματικς της μητέρας, πέδειξε στς μοναχς ς νέα γουμένη τς μονς Χρυσοβαλάντου τν Ερήνη (τότε Ερήνη συμπλήρωνε ξι χρόνια μοναχικο βίου κα πρέπει ν ταν περίπου 21 χρονν). λες βρέθηκαν σύμφωνες κα μ μεγάλη χαρ πάκουσαν στν τελευταία εχ τς γαπημένης τος γουμένης. μως, δν ποκάλυψαν στν Ερήνη τ νέα της ποστολή, καθς γνώριζαν τ γνήσια κα νυπόκριτη ταπεινοφροσύνη της κα φοβήθηκαν τι μπορε ν φευγε κρυφ π τ μοναστήρι.

σιακ κοίμηση τς γουμένης ννας συγκέντρωσε στ μον σύσσωμη τν Κωνσταντινούπολη, που ταν πολ γαπητή. Μετ τν κήδευσή της κα φο ποδόθηκαν λες ο πρέπουσες τιμές, Πατριάρχης Μεθόδιος μολογητής, ποος χοροστάτησε στ νεκρώσιμη κολουθία κα κφώνησε γκωμιαστικ λόγο πρς τ μακαριστ ννα, συγκέντρωσε στ Καθολικό της μονς τν δελφότητα, προκειμένου ν πιλέξουν τ νέα τους πνευματικ μητέρα. μόνη πο δν παρευρέθηκε στ σύναξη ταν Ερήνη. ξακολουθοσε ν γνοε τν τελευταία ντολ τς γουμένης της κα τοιμη ν πακούσει στ θέληση τς πόλοιπης δελφότητας θεώρησε περιττ ν πάρει μέρος στν κλογή. τσι, παρέμεινε προσευχόμενη στν τάφο τς σιοτάτης ννας. ταν ο πόλοιπες δελφς τν ντόπισαν χρειάστηκε ν μεταχειριστον βία γι ν τν μετακινήσουν κα ν τν φέρουν στν ερ να τν ρχαγγέλων.

Τότε,
σιος Μεθόδιος, φο προσευχήθηκε π τν ρχιερατικ θρόνο γι τς μοναχές, τς ρώτησε ποι προτείνουν γι προεστώσα. Ο μοναχές, γνωρίζοντας τ προορατικ χάρισμα το Πατριάρχη, ζήτησαν ν ποδείξει κενος ποι εναι κατάλληλη ν πωμιστε τ βαρι εθύνη τς πνευματικς καθοδήγησης το κοινοβίου. γιος Μεθόδιος τότε πάντησε πς γνωρίζει τόσο τν πιθυμία τς μακαριστς γουμένης σο κα τν πολοίπων μοναζουσν κα πέδειξε τν Ερήνη. δελφότητα δόξασε τν Κύριο, ταν κουσε τ λόγια του Πατριάρχη, ν διος σιος χειροτόνησε τν Ερήνη Διακόνισσα τς Μεγάλης κκλησίας κα τν νακήρυξε γουμένη τς Μονς Χρυσοβαλάντου.

Ερήνη, ντιλαμβανόμενη πάντα τ σοβαρότητα τν περιστάσεων κα τς εθύνες πο ατς προκαλοσαν, κλαιγε μ πικρ δάκρυα, θεωρώντας τν αυτό της νάξιο γι μία τόσο μεγάλη θέση. Μοναδικό της πλο ταν προσευχ κα ταν μεινε μόνη στ Καθολικ ναδύθηκε σ λόθερμη κα κατανυκτικ προσευχ ζητώντας δύναμη κα βοήθεια π τ Δεσπότη Χριστό. Συναισθανόταν τ φορτίο ν καθοδηγήσει στ σωτηρία τόσες ψυχς γι τς ποες σταυρώθηκε Κύριος της κα πίστευε τι μεγάλη τιμωρία τν περίμενε, ν φηνε ν χαθε στω κα μία π ατς τς ψυχές. ποφάσισε τι πρεπε ν πολλαπλασιάσει τς νηστεες κα τς προσευχές, μήπως Κύριος τν λεήσει κα τ βοηθήσει στ δύσκολο ργο της. Ο μοναχές, γνωρίζοντας τ χαρίσματά της κα τν ταπεινοφροσύνη της, προσπαθοσαν ν τν παρηγορήσουν κα τς ποσχέθηκαν τι πάντοτε θ τν πακούουν, στε ν λαφρύνουν τ βάρος. γιοσύνη τς Ερήνης κα πραγματικ ποταγ τς δελφότητας στν περάξια πνευματική τους μητέρα λκυσαν τ Θεία Χάρη κα πλθος θαυμάτων λαβαν χώρα στ ελογημένο κοινόβιο, καθς θ δομε παρακάτω.

τσι, ξι χρόνια μετ π τν φιξή της στν Πόλη, πραγματώθηκε προφητεία το σιου ωαννίκιου κα Ερήνη ποίμαινε τς παρθένες της μονς Χρυσοβαλάντου. Μάλιστα, πειδ νέα γουμένη ταν πολ νέα σ λικία, μ διάθεση γι δημιουργικότητα κα ργασία κα προπάντων νώτερη σ γιότητα π τν προηγούμενη, κατόρθωσε κα ναβάθμισε τν πνευματικ στάθμη τς μονς δίνοντας καινούρια πνο στος σκητικος γνες τς δελφότητας, στος ποίους ενόητο εναι τι πρωτοστατοσε. Εναι χαρακτηριστικ τι ταν νέλαβε τν γουμενία τς ερς μονς, ο μοναχς ταν τριάντα. π τν μερν τς Ερήνης, φήμη της γι τ θαύματά της κα τς ρετς τς προσέλκυσε στ γγελικ σχμα πολλς νέες κα τσι δελφότητα ριθμοσε πάνω π 100 μέλη.

Δίδασκε καθημεριν
τς μοναχς πάνω σ θεολογικ θέματα κα διδασκαλία της εχε βάθος κα νόημα χάρη στς πλούσιες Γραφικές της γνώσεις. Εγενς κα λεπτ στος τρόπους της, ρεμη κα πιεικς μ σχυρ θέληση κα προσωπικότητα, προικισμένη μ φωτισμένη διάκριση πο τς πέτρεπε ν τιμωρε δίκαια κα ν συγχωρε μεγαλόψυχα, γαποσε νεξαιρέτως λες τς δελφς τς ερς κοινότητας, χωρς ν φήνει τν αυτό της ν παρασυρθε π τ προσωπικ μειονεκτήματα κα τ προβλήματα, τ ποα ναπόφευκτα προκαλονται σ να κοινόβιο. λα ατ τ πλεονεκτήματα τς Ερήνης δημιούργησαν στ μοναστήρι τμόσφαιρα γάπης κα καλοσύνης, ποία φελοσε τς δελφς κα τος κοσμικούς, ο ποοι πισκέπτονταν τ μον κα τν νέδειξαν σ δανικ πνευματικ Μητέρα. ρθόδοξη κκλησία χει ν παρουσιάσει πολλς πνευματικς Μητέρες, μως σία Ερήνη, γουμένη τς Μονς Χρυσοβαλάντου, προβάλλεται ς τ κορυφαο πρότυπο γι σες (κα σους) ναλαμβάνουν ν δηγήσουν ψυχς στ δρόμο το Κυρίου.

κτς π τν καθημεριν διδασκαλία τς γίας Γραφς, σία δινε πολλ μεγάλη σημασία στν ξομολόγηση, καθς ξεκουράζει τς συνειδήσεις κα τς ξαγνίσει π τ πάθη. Κάθε πρω προσκαλοσε τς δελφς στν ερ να τν ρχαγγέλων, τς ξομολογοσε κα μ τς συμβουλς τς τς δηγοσε πίσω στ δρόμο το Χριστο. Πολλς φορς πήγαιναν κα λαϊκο ν τν πισκεφθον κα ν ναπαύσουν τς ψυχές τους μ τ σοφ καθοδήγησή της. Ερήνη εδε τόση καρποφορία τν ψυχν χάριν στν ξομολόγηση, πο τόλμησε ν ζητήσει π τν Κύριο τ διορατικ χάρισμα, γι ν γνωρίζει τί κρύβει ξομολογούμενος στν καρδιά του κα τσι εκολότερα ν τν καθοδηγε στν ατογνωσία.

Κύριος γνωρίζοντας τν γαθ προαίρεση τς καρδις της κα πς ,τι ζητοσε πιστή Του δούλη ταν γι φελος τν λλων τν ξίωσε χι μόνο διορατικο χαρίσματος λλ κα προορατικο, ν προλέγει δηλαδ τ μέλλοντα ν συμβον. να πρω λοιπόν, ταν Ερήνη μπαινε στ να γι ν προσκυνήσει κα ν ρχίσει τ σωτήριο ργο της, βλέπει μπροστά της ναν γγελο κα τν κούει ν τς πευθύνει τν ξς χαιρετισμό: «Χαρε δούλη το ψίστου, Ερήνη. κενος μ᾿ στειλε ν σ διακον χάρις κείνων πο μέλλουν δι μέσου σο ν σωθον. χω διαταγή, σύμφωνα μ τν ατησή σου, ν βρίσκομαι πάντα πλησίον σου κα ν σο ποκαλύπτω τ μυστικ πο κρύβουν ο νθρώπινες καρδιές». Ερήνη δν ταράχθηκε οτε φοβήθηκε π τ θεία πτασία. Γονάτισε κα μ ελάβεια σπάστηκε τ σημεο, που πάτησε γγελος κα μ πολ μεγάλη συγκίνηση εχαρίστησε τν Κύριό της γι τν ξαιρετικ ατ χάρη. π κείνη τ στιγμ γγελος ταν πάντα πλάι της κα τς φανέρωνε μύχιες σκέψεις τν νθρώπων πο κατέφευγαν στ συμβουλή της. Μάλιστα, μ τόση λεπτότητα διόρθωνε τ σφάλματα κα συμβούλευε, πο λοι, μοναχς κα λαϊκοί, π λες τς κοινωνικς τάξεις τς Πόλης, τν ποζητοσαν διακας, στε ν διδαχθον κα ν διορθωθον.

λα τ ξαιρετικ χαρίσματα μ τ ποα οράνιος Πατέρας στόλισε κ γεννησιμιο τ δούλη Του, σα τς χάρισε στ συνέχεια χάρη στ συνεχ σκηση κα διάλειπτη προσευχή, γιότητα το βίου της, προπάντων πιστροφ στ διδασκαλία το Χριστο τόσων ψυχν κίνησαν κατ τς Ερήνης τ μίσος κα τν πόλεμο το μισόκαλλου διαβόλου. Σκοπός του ταν ν τν ποσπ π τν προσευχή, γι᾿ ατ τ βράδια, ταν Ερήνη γονυπετς στ κελί της προσευχόταν μ κατάνυξη, δημιουργοσε τρομερ θόρυβο, σν ν γκρεμιζόταν συθέμελα τ οκοδόμημα. λλοτε πάλι μφανιζόταν μπροστά της σ νατριχιαστικ ράματα κα τς λεγε: «Ερήνη ξύλινη, πο σ βαστον ξύλινα ποδάρια, ς πότε θ μ βασανίζεις μ τς προσευχές σου»; μως, Ερήνη δν ταν πι πειρη στς πιθέσεις το Πονηρο, πως τν πρτο καιρ πο εσλθε στς τάξεις τν μοναζουσν κα τν βασάνιζε μ τς ναμνήσεις π τν πολυτέλεια κα τς κοινωνικς τιμς το παρελθόντος. Τώρα τν περιφρονοσε ς νάξιο ποιασδήποτε προσοχς κα σο σχυρότερες ταν ο πιθέσεις το Διαβόλου, τόσο πι πολ δινόταν σ λόθερμη προσευχή.

Μι
νύχτα, σία Μητέρα προσευχόταν στ κελί της γονατισμένη κα μ ψωμένα τ χέρια. Διάβολος, νήμπορος ν τν ποσπάσει π τ θεία ξαρση στν ποία λοκληρωτικ εχε παραδοθε, πρε φωτι π τν καντήλα κι καψε τν καλύπτρα της. Σ λίγο, Ερήνη ταν μέσα στ φωτιά, ποία εχε κατακάψει τ ράσα της κι ρχιζε ν καίει κα τς σάρκες της. δια μως παράμενε ξένη σ τιδήποτε συνέβαινε γύρω της κι ξακολουθοσε τν προσευχή. Εναι σίγουρο πέραν πάσης μφιβολίας τι κενο τ βράδυ σία θ καιγόταν ζωντανή, ν κάποια καλόγρια πο γρυπνοσε στ δικό της κελ δ μύριζε τν σμ καμένου φάσματος κα σάρκας. τρεξε τότε στ κελ τς γουμένης της κα ντρομη εδε τν Ερήνη ν προσεύχεται μέσα στς φλόγες. Μ πεγνωσμένες προσπάθειες κατάφερε ν τν σβήσει κα κούνησε λίγο τν σία γι ν βεβαιωθε τι ταν ζωντανή. Τότε μόνο Ερήνη πανλθε στν πίγειο κόσμο κα κοιτώντας πορημένη τν δελφή της επε σιγ-σιγ μ παράπονο: «, ν ξερες, τέκνο μου πόσο μεγάλο κακ μο προξένησες κα π πόσα γαθ μ στέρησες! Δν πρέπει ν φρονομε τ τν νθρώπων λλ τ το Θεο. ς ατ τ στιγμ παραστεκόταν δ κοντά μου θεος γγελος πλέκοντάς μου στεφάνι π περκόσμια νθη. Καθς πλωσε τ χέρι του ν τ βάλει στν κεφαλή μου, λθες σ ν μ περιποιηθες κα βλέποντας σ κενος φυγε. , πόση λύπη κα ζημία μο δωσες»!

δελφή, κλαίγοντας, κούγοντας τν κπληκτικ κείνη μαρτυρία, περιποιήθηκε τν καταπληγωμένη πνευματική της Μητέρα, φροντίζοντας τς καμένες σάρκες της κα δίνοντάς της ν φορέσει να δικό της ράσο (καθς χει προαναφερθε, σία Ερήνη ποτ δν πόκτησε δεύτερο ράσο, οτε κα ταν χειροτονήθηκε γουμένη). π τ τραυματισμένο σμα τς Ερήνης ναδινόταν μία μοναδικ εωδιά, τν ποία γι μέρες ασθάνονταν ο δελφς κα θαύμαζαν. τσι, διάβολος γι λλα μ φορ νικήθηκε π τν Ερήνη. μως, δν φησε συχο τ ελογημένο κοινόβιο κα προκαλοσε θλίψεις κα νησυχίες στν γία γουμένη του.

Περίπου
να χρόνο πρν π τ περιστατικ ατό, εχε εσέλθει στν ερ μον κόρη μις ριστοκρατικς οκογένειας π τν Καισαρεία. Ερήνη μ διαίτερη χαρ δέχτηκε τν κοπέλα στ ποίμνιό της, καθς ταν πρώτη συμπατριώτισσά της πο εσερχόταν στ κοινόβιο, μετ τς δυ θεραπαινίδες της Φιλικητάτη κα ρετή. Θεοφανώ, πως λεγόταν νεαρ ριστοκράτισσα, ταν ρφαν π γονες κα ο συγγενες της τν ρραβώνιασαν παρ τ θέλησή της μ κάποιο πλούσιο ρχοντα, ποος μως ταν σκληρς κα φερόταν στν ρραβωνιαστικιά του βάναυσα. Θεοφαν φυγε κρυφ π τν πατρίδα της, γι ν παλλαγε π τ βία το ρραβωνιαστικο της κα τν συγγενν της κα φτασε στν Κωνσταντινούπολη, που βρκε καταφύγιο στ μον Χρυσοβαλάντου. φήμη τς γουμένης Ερήνης εχε φτάσει ς τν Καισαρεία κα ο συμπατριτες της ταν πολ περήφανοι γι᾿ ατήν, σως περισσότερο κι π τν μέρα πο τν ποχαιρετοσαν ς μέλλουσα ατοκράτειρά τους.

μως, ρραβωνιαστικς τς Θεοφανς ργίστηκε π τ φυγ τς μνηστς του κα νιώθοντας πληγωμένο τν νδρικό του γωισμ ρχισε ν τν ψάχνει μ μανία. Πέρασαν μνες κα δν μποροσε ν ντοπίσει κάποιο χνος της οτε κάποιον πο θ γνώριζε ν τν πληροφορήσει γι τ πο θ μποροσε ν καταφύγει κοπέλα. Παρολαυτά, τ πάθος του κα ργή του δν κατευνάζονταν κα κατέφυγε σ να διάσημο μάγο τς Καισαρείας, προκειμένου ν το φέρει πίσω τ Θεοφανώ.

μάγος κατέφυγε στς μαγγανεες του κα στ βοήθεια το διαβόλου κα να πρω Θεοφαν ξύπνησε βγάζοντας ναρθρες κραυγές, ξεσκίζοντας τ ράσα της κα ορλιάζοντας τ νομα το μνηστήρα της. Ο δελφς ναστατώθηκαν κα Ερήνη, πο χάρη στ διορατικό της χάρισμα γνώριζε γιατί κοπέλα εχε περιέλθει σ ατ τν κατάσταση, κλαίγοντας πικρ κατηγοροσε τν αυτό της τι π δική της μέλεια κα λιγωρία διάβολος κατέβαλε τ Θεοφανώ. χοντας μως σταθερ κα μεγάλη πίστη στ Θεό, πλίστηκε γι τν καινούρια μάχη μ τ Σαταν, τν ποία καταλάβαινε τι θ εναι σκληρότερη π τς προηγούμενες.

Συγκέντρωσε τ
ς δελφς στ Καθολικ κα φο τς συμβούλεψε ν φυλάγονται π τς παγίδες το Διαβόλου, τς διέταξε ν νηστεύσουν γι μία βδομάδα κα κάθε μέρα ν κάνουν χίλιες μετάνοιες καθεμιά τους στ κελιά τους γι τν ρρωστη δελφή τους, γι ν τν λεήσει πολυεύσπλαχνος Κύριος. Ο μοναχς μ προθυμία πραγματοποίησαν τν πιθυμία της, ν δια γία παρέμεινε να λόκληρο τριήμερο στ ναό, πέχοντας π ποιαδήποτε τροφή, γονατιστ μπροστ στς εκόνες το Μεγάλου Βασιλείου κα τς γίας ναστασίας τς μάρτυρος (στος γίους ατος τρεφε διαίτερη ελάβεια, πειδ ταν συμπατριτες της).

διαίτερα μπροστ στ εκόνισμα το Μ. Βασιλείου, σία παραπονιόταν κι λεγε πς πιτρέπει γιος ν συμβαίνουν τέτοια κτροπα στν πατρίδα τους, καθς Καππαδοκία ταν περίφημο κέντρο τν διαφόρων μάγων τς ποχς. Τν τρίτη νύχτα, Ερήνη, ν παναλάμβανε τ δια, βλέπει μπροστά της τ μεγάλο Καππαδόκη πατέρα τς κκλησίας κα τν κούσει ν τς λέει: «Γιατί μο παραπονεσαι Ερήνη; Κι γ λυπομαι γι τν παρανομία τν σεβν νθρώπων. Τ πρω μόλις ξημερώσει δήγησε τν πάσχουσα στ να τν Βλαχερνν, κι ρχεται κε, στν Οκο της, Μητέρα το Δεσπότου Χριστο πο μόνη χει δύναμη κα ξουσία ν τν θεραπεύσει».


Κατασυγκινημένη γία Ερήνη, θυμούμενη τν ελάβεια πο τρεφε στ Βλαχερνιώτισσα Παναγία, συνδεδεμένη στεν μ τν κοσμικό της βίο, πρε τν ρρωστη δελφ κα δυ π τς παλαιότερες μοναχς κα πγαν στ ναό. ταν πρώτη φορ πο Ερήνη βγαινε π τ μον το Χρυσοβαλάντου, στερα π τ χειροτονία της, πρν τόσα χρόνια, μόνο γι γάπη τς ρρωστης κοπέλας.Στς Βλαχέρνες, ν ρρωστη βασανιζόταν π τ κάθαρτο πνεμα, Ερήνη κα ο δυ δελφς προσευχόντουσαν γονατιστς μπροστ στ θαυματουργ εκόνα τς Παναγίας μέχρι ργ τ βράδυ. Κατ τ μεσάνυχτα, σία κουρασμένη π τν ταλαιπωρία κα τ θλίψη τν μερν, κούμπησε στ μαρμάρινο προσκυνητάρι τς πάνσεπτης εκόνας κα ποκοιμήθηκε. Τότε εδε στ νειρό της να μέτρητο πλθος κόσμου ν συνωστίζεται μέσα στ να κα σ λίγο μπκε μ στρατιωτικ τάξη να τάγμα π χρυσοφορεμένους νέους, ο ποοι τοίμαζαν δρόμο μέσα στ πλθος. Στ συνέχεια, να λλο τάγμα διακόνων μ λευκς στολς κα χρυσ ράρια θυμιάτιζαν κα ραναν μ νθη τ δρόμο. σία βλεπε λες ατς τς θαυμάσιες τοιμασίες κα ρώτησε μ πορία ναν διάκονο γι ποιν εναι λη ατ ποδοχή. « Μητέρα το Θεο πισκέπτεται τν Οκο της, τοιμάσου ν τν προσκυνήσεις», πάντησε διάκονος.

κείνη τ στιγμή, κατέφθασε Παναγία συνοδευόμενη π πλθος γγέλων κα γίων. Τ πρόσωπό της κτινοβολοσε τόσο πολ π τ θεϊκ αγλη, πο κανες δν μποροσε ν τν ντικρίσει. Παντάνασσα, φο ξέτασε κα βοήθησε λους σους εχαν καταφύγει στ ναό της, φτασε κα στ μαθήτρια τς Ερήνης. Τότε σία πεσε στ πόδια τς Παναγίας ν τν προσκυνήσει, ταν κουσε τ Δέσποινα ν πευθύνεται στν γιο Βασίλειο κα ν τν ρωτάει γι τν περίπτωσή της. ταν μαθε γι τί προσευχόταν Ερήνη, στράφηκε κα στν γία ναστασία κα επε: «πάγετε στν Καισάρεια κα ξετάσατε μ πιμέλεια τν πόθεση ατς τς κόρης. Σ᾿ σς τος δυ δόθη χάρις ν τν θεραπεύσετε». Στ συνέχεια, Παναγία νέβηκε πάλι στος ορανούς, ν φων π όρατο στόμα διέταξε τν Ερήνη: «Πήγαινε στ μοναστήρι σου κι κε θ᾿ ξιωθες το ποθουμένου».

κείνη τ στιγμή, σία ξύπνησε κι κθαμβη διηγήθηκε τ νειρό της στς δυ λλες δελφές, πο ξακολουθοσαν ν προσεύχονται. ταν ξημέρωσε, πέστρεψαν στ μοναστήρι τος γεμάτες πίστη κι λπίδα. ταν ρα τς μεσημεριανς προσευχς κι λες ο μοναχς ταν μαζεμένες στ Καθολικό, περιμένοντας μ γωνία τν πιστροφ τς γουμένης τους. σία διηγήθηκε ξαν τ ραμά της κα τς πρόσταξε μ ψωμένα χέρια ν φωνάζουν λες μαζ κατανυκτικ «Κύριε λέησον». πανίσχυρη κείνη προσευχ εχε ποτέλεσμα: Σ να κόμη ραμα πο εδαν λες ο δελφές, ψηλ στν έρα μφανίστηκαν γιος Βασίλειος κα γία ναστασία λέγοντας στν Ερήνη: «πλωσε τ χέρια σου, Ερήνη κα δέξου ατ κα μ μς νειδίζεις πλέον, γιατ ναλάβαμε ν διώξουμε τος μάγους π τν Καισάρεια».

πτασία χάθηκε κα στ χέρια τς Ερήνης πεσε να δέμα τ ποο ποτελονταν π ντικείμενα χρηστικ σ μάγους, πως τρίχες, βελόνες, καρφιά, χαρτι μ νόματα δαιμόνων κα δυ μολυβένια μοιώματα το νέου πο προκάλεσε λο ατ τ κακ κα τς ρρωστης κοπέλας.

λη τν πόλοιπη μέρα κα τ νύχτα, Ερήνη μ τ συνοδεία της μεινα στ να κα εχαριστοσαν τος ρχαγγέλους, τος Καππαδόκες γίους κα τν Παναγία γι λα τ θαυμαστ πο ξιώθηκαν ν δον κα ν ζήσουν. Τ πόμενο πρωί, σία στειλε πάλι τν ρρωστη κόρη μ δυ κόμη δελφς στ να τς Βλαχερνιώτισας, μ λάδι, νάμα κα προσφορς ν λειτουργήσει προσμονάριος (=φημερεύων ερέας) κα τ δέμα μ τς μαγεες.

Μ
τ θεία Λειτουργία, χρισε ερέας τν ρρωστη μ λάδι π τν καντήλα τς θαυματουργο εκόνας τς Παναγίας κα ριξε στ φωτι τ διαβολικ ντικείμενα. Καθς ατ καιγόντουσαν, κοπέλα ξανάβρισκε τν σορροπία το λογικο της, ν π τ μολυβένια γαλματίδια, πο λιωναν, κουγόντουσαν ποτρόπαιες κραυγές. Θεοφανώ, πέστρεψε στ μον ντελς θεραπευμένη, εχαριστώντας τν Παναγία γι τ θαμα τς λλ κα τς δελφς κα τν πνευματική της μητέρα γι τν μέριστη συμπαράσταση κα βοήθειά τους.

σία Ερήνη πέκτησε μεγάλη ξουσία πάνω στ Διάβολο, χάρη στ διαρκ πάλη ναντίον του μέσω τς διαρκος σκησης κα προσευχς. λλο να περιστατικ καταδυκνύει ατ τ δύναμη τς γίας, ποία κόμη κα σήμερα μς προστατεύει π τς πιθέσεις το πονηρο.

Στ
κτήματα τς μονς ργαζόταν νας νέος, Νικόλαος, ποος εδε τυχαα κάποια μοναχ κα τν ρωτεύτηκε παράφορα. να βράδυ, ξαψη το παράνομου πάθους του φτασε σ τέτοιο σημεο, πο πεσε καταγς μπροστ στν εσοδο τς μονς, βγαζε φρος π τ στόμα κα ξέσκιζε μ τ νύχια του τ διο του τ σμα. Σ ατ τν λεειν κατάσταση τν βρκε τν πόμενη μέρα πορτάρισσα, καθς νοιξε τ θύρα, ποία σπευσε ν εδοποιήσει τν γουμένη της.

γία Ερήνη, καταλαβαίνοντας τι κάποιο μάρτημα το νέου εχε δώσει τν ξουσία στν Πονηρό, νημέρωσε τος συγγενες του κα τν στειλε στν ερ να τς γίας ναστασίας τς Φαρμακολύτρας. μως, τ διο βράδυ, γία ναστασία ρχεται στ νειρο τς Ερήνης κα τς λέει: «Γι ν μ δοκιμάσεις μο στειλες τν δαιμονισμένο; Μάθε, γαπητή μου δερφή, πς σ μόνο χεις τ δύναμη ν τν θεραπεύσεις».

τσι, σία φέρνει πίσω τ νέο κι ρχισε τς Λειτουργίες στ παρεκκλήσι τν γίων Θεοδώρων (φο στ μον δν πιτρεπόταν εσοδος τν νδρν). Κατ τ δέκατη μέρα, ν Νικόλαος ταν δεμένος μ λυσίδες, σπάει τ δεσμά του κι πιτίθεται κατ το ερέα πο τελοσε τ θεία Λειτουργία. Ερήνη, χωρς ν χάσει τν ψυχραιμία της, πλησιάζει τ δαιμονισμένο νέο κα τν προστάζει ν μείνει κίνητος. κενος, π μία κατανόητη δύναμη, πάκουσε στ πρόσταγμα τς γίας. Μετ τ πέρας τς Λειτουργίας, γία γουμένη μεινε μόνη μ τ Νικόλαο κα ξέταζε τ κάθαρτο πνεμα γι ποι λόγο κατέλαβε τ νέο κα κενο, μν μπορώντας ν ντιπαλέψει τ θεία χάρη τς γίας Ερήνης, μολόγησε λη τν λήθεια.

σία προσευχήθηκε θερμ πρς τν Κύριο γι τ δυστυχισμένο νέο, πειτα πρόσταξε τ πονηρ πνεμα ν βγε κα ν φήσει συχο τ Νικόλαο. κενο, φο σπάραξε πρτα τ νεαρ νδρα, φυγε φήνοντας τν σν νεκρό. Ερήνη τν βοήθησε ν σηκωθε κα τν συμβούλευσε πνευματικ ν ποφεύγει τς καταχρήσεις, καθς διεγείρουν τ κατώτερα νστικτα το νθρώπου.

Νικόλαος, πειτα π ατν τν περιπέτεια, ποία πείλησε τν ψυχ κα τ σμα του, πέστρεψε στ σπίτι του σωφρονισμένος κα μία φορ τ χρόνο λειτουργοσε στ παρεκκλήσι τς μονς, εχαριστώντας γι τ σωτηρία του τ Θε κα τ θαυματουργ γία.

λα ατ τ θαυμάσια ξάπλωσαν τ φήμη τς σίας Ερήνης σ λη τν Κωνσταντινούπολη κα πλθος κόσμου, π λες τς κοινωνικς τάξεις, πισκέπτονταν τ μον Χρυσοβαλάντου, προκειμένου ν συμβουλευτον κα ν ελογηθον π τν γουμένη του. νθρωποι πο ταλανίζονταν π σωματικς κα ψυχικς σθένειες, πίστευαν κράδαντα τι κε, στν γιασμένη μονή, θ βρισκαν τ θεραπεία τους.

γία Ερήνη διενεργοσε τ θαύματα ατ μ τ χάρη το γίου Πνεύματος, φο μέσα π τ συνεχ κα διάκοπη σκηση εχε ποκτήσει τος δυ μέγιστους θησαυρούς: θερμότατη πίστη κα «νεργούμενη» ζωνταν προσευχή. Χάρη στ μεγάλη της πίστη, σία Ερήνη εχε μία ξεχωριστ πικοινωνία κα παφ μ τ θεα κα οράνια. ταν ερέας τελοσε τν ναίμακτη θυσία κατ τ Θεία Λειτουργία, Ερήνη κλαιγε μ δάκρυα πολλ στ σκέψη τι Δημιουργς κατέβηκε στ γ μ τ μορφ το δημιουργήματός Του, παθε, σταυρώθηκε κα πέθανε κριβς γι ν ναζωογονήσει τ πλάσμα Του κα π τότε τ τίμιο αμα Του προσφέρεται στν μαρτωλ νθρωπο γι ν σωθε κα γι ν τραφε πνευματικά.

προσευχ τόσο πολ ξύψωνε τν γία πάνω π τ γκόσμια, πο κείνη κατέβαλε προσπάθεια γι ν πιστρέψει στν πίγειο κόσμο. Μέρες λόκληρες προσευχόταν γονυπετς μ τ χέρια ψωμένα κα τότε ο δελφές της συνοδείας της τν βοηθοσαν ν τ κατεβάσει κα ο ρμοί της προκαλοσαν τόσο θόρυβο, πο λόκληρο τ κοινόβιο θαύμαζε κα ποροσε.


Μέρος Α'                                                                                                                          Μέρος Γ '

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...