10.10.10

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

"Τι μετοχή έχει ο πιστός με τον άπιστο και ο Χριστός με τον Βελίαλ;" Τι σχέση μπορεί να έχει η Εκκλησία τού Χριστού με τις αιρέσεις, που διαστρέφουν τη Χριστιανική πίστη και οδηγούν ψυχές σε απώλεια; Ο Χριστός το είπε καθαρά: "Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου. Και όποιος δεν συνάγει μαζί μου ΣΚΟΡΠΙΖΕΙ". Είναι λοιπόν ανάγκη να έχουμε τη σωστή άποψη και συμπεριφορά απέναντι σε αυτούς που καπηλεύονται το όνομα τού Χριστού.
Η ενότητα αυτή, θα ξεσκεπάσει και θα εκθέσει κάθε προσπάθεια αντιχριστιανικής συνένωσης "Ορθοδόξων" μαζί με κάθε αιρετική ή σχισματική σύναξη.
«Πάσα φυτεία την οποία δεν εφύτευσε ο Πατήρ Μου
 ο Ουράνιος θα εκριζωθεί» (Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον Ιε-13).
  Είναι επομένως χρήσιμο να ανατρέξουμε στη Σοφία της Εκκλησίας, για να βρούμε τα σχετικά με το πρόβλημα, τις προειδοποιήσεις, τις απαντήσεις, αλλά και τη μελλοντική εξέλιξη, διότι ακόμη και αυτή μας έχει γίνει γνωστή από τον προφητικό λόγο!
    Δυστυχώς το κατασκεύασμα του Οικουμενισμού προωθείται μέσα στο σχέδιο της πολτοποίησης όλων των θρησκειών, και της εγκαθίδρυσης της Πανθρησκείας, η οποία θα επινοήσει νέα λειτουργικά σύμβολα, όπως αστέρι αντί σταυρού, ψευτο-ευαγγέλια κλπ, και θα γίνει η επίσημη θρησκεία στα χρόνια του Αντιχρίστου.
Ο Οικουμενισμός, η μεγαλυτέρα αίρεσις του εικοστού αιώνος, κηρύττουσα τον δογματικόν και θρησκευτικόν συγκρητισμόν και τείνουσα εις εν είδος πανθρησκείας δια της εξισώσεως των χριστιανικών ομολογιών και θρησκειών, αποτελεί την πλέον θανάσιμον απειλήν δια την Ορθοδοξίαν...  
O Οικουμενισμός από της εμφανίσεώς του, στις αρχές του Κ΄ αιώνος, αναπτύχθηκε σε τρείς ομόκεντρους κύκλους, προκειμένου να προωθήση πρακτικά και θεωρητικά την ενότητα των διηρημένων Χριστιανών.
Ο πρώτος κύκλος περιελάμβανε την προσέγγισι ορθοδόξων και ετεροδόξων Οικουμενιστών, μέσω ενός ευρυτάτου φάσματος συγκρητιστικής συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα.
Ο δεύτερος κύκλος περιελάμβανε την ανάπτυξι μιάς ειδικής θεολογίας εκ μέρους τών Οικουμενιστών, της λεγομένης Οικουμενικής Θεολογίας.
Ο τρίτος κύκλος περιελάμβανε τους καθ΄αυτό θεολογικούς διαλόγους, διμερείς και πολυμερείς, μεταξύ ορθοδόξων και ετεροδόξων Οικουμενιστών.
Το κοινό κέντρο αυτών των τριών κύκλων και προϋπόθεσις αναπτύξεώς των ήταν και εξακολουθεί να είναι η εξής εκκλησιολογική αίρεσις:οι ετερόδοξες Κοινότητες (Παπικοί, Διαμαρτυρόμενοι, Μονοφυσίτες, Νεστοριανοί) ευρίσκονται μεν σε σχισματική κατάστασι εν σχέσει με τους Ορθοδόξους, αλλά βεβαίως εντός των «ορίων» της μιάς Εκκλησίας, υφίσταται δηλαδή μεταξύ αιρετικών και Ορθοδόξων μία δήθεν «αόρατος»/«μυστική» ενότης, η οποία πρέπει να καταστή, δια μέσου των οικουμενιστικών δραστηριοτήτων, «ορατή».

Διαφορές Καθολικής Ορθόδοξης εκκλησίας

Με την Παπική Ομολογία και όχι Εκκλησία δεν έχουμε Σχίσμα αλλά απλώς "μέγα χάσμα εστί". Λόγος για Σχίσμα μπορεί να γίνει όταν αποκόπτεις κοινωνία με την μητέρα εκκλησία με αφορμή ένα χ ζήτημα , για σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα και εφόσον δεν έχεις προβεί σε δημιουργία δικής σου "εκκλησίας" και δεν έχει επέλθει η δια Συνοδικής επιλύσεως τελεσιδικία του ζητήματος.
Συλλειτουργία δεν είναι μόνο η μετάληψη απο το κοινό Ποτήριο αλλά και κάθε κοινή συμμετοχή στην τέλεση Μυστηρίου ή Αγιαστικής Ακολουθίας της Εκκλησίας.


Ο Βενέδικτος δεν εισήλθε στο Ναό ως επισκέπτης αλλά ως εν ενεργεία και αναγνωρισμένος Πατριάρχης, του φόρεσαν επισκοπικό ένδυμα(το οποίο και είχε κάνει αν θυμάμαι καλά δώρο ο ίδιος ο Πατριάρχης), του απεδόθη η λειτουργική φήμη, συνθυμιάσθηκε, απήγγειλε λειτουργικά τμήματα και συνευλόγησε αργότερα με τον Πατριάρχη.
 Όλα αυτά σε δορυφορική μετάδοση. Ανάλογα παπικός είχε διαβάσει κατα την ακολουθία του Εσπερινού της Αναστάσεως το Ευαγγέλιο στα Ιταλικά. Σύμφωνα με την Τάξη της Ορθοδοξίας που δεν είναι Ανατολική αλλά Καθολική, ούτε καν χειροθετημένος αναγνώστης δεν επιτρέπεται να αναγινώσκει Λειτουργικό Ευαγγέλιο
 παρα μόνο Ιερωμένος, ενώ μετά την Ανάγνωση του Ευαγγελικού αναγνώσματος, ακόμα και οι κατηχούμενοι, πολύ περισσότερο οι εκτός Εκκλησίας δεν επιτρέπεται να παραμείνουν εντός του Ναού υπο οποιαδήποτε ιδιότητα και σε οποιαδήποτεθέση.
Ο Ασπασμός εντός Εκκλησίας και ειδικά κατα την διάρκεια του Μυστηρίου είναι λειτουργική πράξη και προϋποθέτει την Κανονική τήρηση των προϋποθέσεων του Συλλειτούργου.
Αίρεση πρώτιστα είναι η αποκοπή απο την Εκκλησία και η δημιουργία ιδιαιτέρας 

"εκκλησίας". Πέραν αυτού, οι θεολογικές παρεκλίσεις της Ρώμης είναι αρκετές, μερικές δε εκ των οποίων καταδικάζονται ήδη απο την Πενθέκτη Σύνοδο του 691/2 και πολύ πριν το Σχίσμα. Είναι αστείο να αναφέρουμε καν τις αιρέσεις αυτές για να αποδείξουμε το αυτονόητο: το αιρετικό φύσει και θέσει τη Παπικής Ομολογίας. 
ενδεικτικά ένα βίντεο εδώ 


Συνεχίζεται...... 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...